Iberian Peninsula – Summary

DSCF0730On second October 2016, I went down to the Iberian Peninsula to ride some trails I looked forward to since quiet some time.
Some pro & cons after eight months on the peninsula:


  • Endless possibilities for off-road riding.
  • For those times you are on the road; Spain (together with Sweden) has the best drivers in the world. They wait patiently behind you to overtake and when they do, they give you ample space.
  • Incredible variety of landscapes from sierra’s to deserts to coast lines.
  • I’m not a “people fan”, but the Spaniards & Portugese really are super amiable people.
  • History. Towns like Salamanca, Merida, Elvas, Caceres, Santiago, Figueres, ….
  • More or less budget friendly.
  • Easy to find well equipped bicycle shops.
  • The climate (also see “con’s”).


  • Dogs: When camping, you’ll hear them almost everywhere. In Portugal they’re often running loose.
  • Food: Disappointing. We have the idea Mediterranean kitchen is super good. It’s almost always coming with (bad) fries, no or minimal vegetables and the portions are way too small for a hungry cyclist.
  • Sorry to say, but Portugese drivers are, bizarrely enough, the opposite of their Spanish neighbours and are very often suicide misiles.
  • The climate: Dec., Jan. & Feb, only the coast in Alicante & Murcia has more or less guaranteed good weather – although there was snow in January ! Rest of the peninsula can (and often will be) cold and wet. Summers can be too hot & dry for cycling.


  • Las Bardenas Reales
  • Parque Natural del Alto Tajo
  • The Atlantic Coast in Southern Portugal
  • The Extremadura (everything: the nature, the towns)
  • Galician coast
  • Sierra de Montserrat

Below the map of my route from Oct. 2016 till May 2017:

And a map off all my cycling on the peninsula so far:


Northeast Spain

Logroño – Cap de Creus

Text in English and in Flemish.

In Logrono I leave the Camino Frances and its herd of pilgrims behind and drive in an easterly direction, following the ‘Camino del Ebro’, a route mainly on unpaved farm roads next to or near the Ebro River. For a few miles I have to ride the busy N-232, passing the airport, but then I’m on quiet roads. The first night I’m camping right next to the river with lots of mosquitoes who seem to have woken up for spring.

The Ebro has carved a very wide valley in the landscape. I’m cycling through villages and past fields, fields, fields. Not easy to find a place to camp. I always search for even smaller paths, hoping to find a pitch. This way I also camp the second night next to the river, at the edge of a field full of pear trees.
Around 4 am, a car with loud music shows up, head lights piercing through the fruit trees. I think they turned just meters away from the tent.
In the morning when the tent is still drying, an old man arrives with his Renault Kangoo. The farmer.
He is first a bit suspicious, but immediately seems to be a very nice man. I tell him about the nightly visitors.
Thieves he says. He also warns me to be careful for robberies at night.
I tell him I never carry big sums of money.

In Logrono laat ik de Camino Frances en z’n meute pelgrims achter me en rij verder naar het oosten via de ‘Camino del Ebro’, een route voornamelijk over onverharde landbouwwegen naast of vlakbij de rivier Ebro. Er volgt een stukje van enkele kilometer over de drukke N-232, om langs de luchthaven te rijden, maar dan zit ik op rustige weggetjes. De eerste nacht kampeer ik al vlak naast de rivier, en krijg er gratis de massa muggen bovenop die inmiddels blijkbaar ontwaakt zijn.

De Ebro heeft een heel wijde vallei uitgesleten in het landschap. Dorpjes en velden, velden, velden is waar ik doorheen fiets. Niet eenvoudig om een plaatsje te vinden om te kamperen. Ik draai hiervoor steeds een nog kleiner weggetje in, hopend daar iets te vinden. Zo kampeer ik ook de tweede nacht naast de rivier, aan de rand van een veld vol perenbomen.
’s Nachts rond 4 uur hoor ik een auto met luide muziek vlakbij komen, de lichten priemen door de fruitbomen. Ik denk dat ze juist niet tot bij men tent gekomen zijn.
’s Ochtends als de tent nog aan het drogen is komt een oude man met z’n Renault Kangoo langs. De boer.
Hij is eerst wat argwanend maar alras de vriendelijkheid zelve. Ik vertel hem over de nachtelijke bezoekers.
Dieven zegt hij. Hij waarschuwt ook dat ik moet uitkijken niet overvallen te worden ’s nachts.
Ik meld hem dat ik nooit grote sommen geld bij heb, wat hij een uitstekend idee vindt.



Camping next to the Ebro river.



The church in Calahorra
Stork with the kids
And there’s plenty of them…

Descending towards Tudela, I realize more and more this route doesn’t really satisfy me. Not spectacular and as mentioned, difficult to find good pitches for the tent. Instead of looking for an alternative in a restaurant in Tudela that afternoon, I watch the Barcelona Formula 1 race. I make that alternative later that evening the tent.
I am just south of the spectacular ‘Bardenas Reales’ where I cycled last October. Just east of this, is another area which is completely blank on the map, except for one road.
I’ll try that one, towards Huesca where I can join the ‘Camino de Sant Jaume’, a very little used variant of the Camino Catalan. Somewhat hillier as where I’m biking now, but undoubtedly also more beautiful.

Near the village Cortes I cross the Rio Ebro again, this time in the northern direction. Exactly 218 days ago, on October 9, 2016, I was here on my way to the south. I also leave the Rioja region and enter Aragon.

Until Castejon de Valdejasa I cycle through an area that, without irrigation, would be as dry as the Bardenas Reales. However, nothing but green fields here, with only the hilltops barren.
Between Castejon de Valdejasa and Sierra de Luna I see a wooden arrow mentioning ‘Mirador Pirineo’. The arrow points to a narrow sandy road. According to the GPS, not a dead end, so I take it. It means a little extra climbing, but soon I find a nice camping spot just before the hilltop, and already have the first views on the snowy Pyrenean peaks. I’m standing between hilltops with names like ‘Esteban’ and ‘Lomaza’. With 747 meters not super high. A bit like ‘Signal de Botrange’, with its 700 meters the roof of the Kingdom of Belgium.

Terwijl ik op het stadje Tudela afsteven, vind ik meer en meer dat deze route me niet echt bevalt. Niet echt spectaculair en zoals gezegd, niet echt makkelijk om goede overnachtingsplaatsen te vinden. In plaats van in het restaurantje in Tudela ’s middags een alternatief te zoeken, kijk ik daar naar de Grote Prijs Formule 1 van Barcelona. Dat alternatief maak ik dan ’s avonds in de tent.
Ik ben juist ten zuiden van de spectaculaire ‘Bardenas Reales’ waar ik in oktober doorheen fietste. Juist ten oosten daarvan ligt ook een gebied dat volledig blank is op de kaart, op één weggetje na.
Dat ga ik eens uitproberen, richting Huesca waar ik dan de ‘Camino de Sant Jaume’ kan oppikken, een zeer weinig gebruikte variant van de Camino Catalan. Iets heuvelachtiger als waar ik nu fiets, maar ongetwijfeld ook mooier.

Zo rij ik nabij het dorpje Cortes opnieuw de brug over de Rio Ebro over, deze keer in noordelijke richting. Exact 218 dagen geleden, op 9 oktober 2016 passeerde ik hier op m’n weg naar het zuiden. In één klap verlaat ik ook de Rioja regio en fiets opnieuw Aragon in.

Tot aan Castejon de Valdejasa fiets ik door een gebied dat zonder irrigatie zo droog zou zijn als de Bardenas Reales. Hier echter groene velden, met enkel nog dorre heuveltoppen ertussen.
Tussen Castejon de Valdejasa en Sierra de Luna zie ik een houten pijl met als opschrift ‘Mirador Pirineo’ staan. De pijl wijst naar een smal zandweggetje. Volgens de gps geen doodlopend weggetje, dus sla ik gretig af. Het betekend wel wat extra klimwerk, maar ik vind alvast een mooi kampeerplekje vlak voor de heuveltop, en heb reeds de eerste vergezichten op de besneeuwde Pyreneeëntoppen. Ik sta hier tussen heuveltoppen met namen als ‘Esteban’ en ‘Lomaza’. Met 747 meter niet superhoog. Zoiets als ‘Signal de Botrange’, met z’n 700 meter toch maar mooi het dak van het Koninkrijk België.

Plaza, Tudela
Last stretch along the Rio Ebro, I spotted an otter in the river.
The church in Tauste.
On the road to Castejon de Valdejasa




The next day becomes a bit tight on food.
I could feed myself more or less with half a baguette in the morning, but the rest of the day I had to make do with my last biscuits.
In Sierra De Luna, the first village I encountered, I didn’t really try yet to find something, but I don’t think there was anything.
Lad Pedrosas had a water fountain on the modest Plaza Constitucion, where I could refill the bottles, wash some clothes and myself (the plaza is deserted). There was even a bar in the village, but I reckoned to find a shop in one of the upcoming villages.
But both Piedratajada (bar closed), Tormos (just a church and some small holiday houses) and Ortilla had nothing. There was a bar open in Ortilla where I had a coke and an Aquarius. After twenty minutes, the bartender said he was going to close. He was also a farmer and had to go to work. He was really impressed about my trip and wouldn’t let me pay a thing. That I may still enjoy this as an old gray man.
In the next village, Lupinen was a shop according to the farmer.
That was correct, but it was only open on Monday, Wednesday and Friday from 11 am to 1 pm. It was Tuesday 4.30 pm. Also Esquedas didn’t have shop, but it had a Repsol petrol station on the A-132 where I could buy over priced bread, hesp and water.
In Esquedas, join ‘Camino Sant Jaume’.
A little beyond the town is an impressive building, Castillo … ..
A bit further I pitch the tent near the foot of the Peña Gratal.
Magnificent view, beautiful sunset, wise decision to leave the Camino del Ebro.

De volgende dag wordt het een beetje krap wat eten betreft.
Met een half stokbrood kan ik me ’s ochtends nog wel enigszins voeden, maar de rest van de dag waren het men laatste koekjes.
In Sierra De Luna, het eerste dorpje dat ik tegen kwam deed ik nog niet men best om iets te vinden, maar ik denk ook niet dat er iets was.
Lad Pedrosas had een waterfontein op de bescheiden Plaza Constitucion waar ik gelukkig wel men bidons kon bijvullen, men kleren en mezelf wat waste (de plaza is uitgestorven). Er was zelfs een bar in het dorpje die open was, maar ik rekende op een winkeltje in één van de komende dorpjes.
Maar zowel Piedratajada (bar closed), Tormos (enkel kerkje en enkele vakantiebunkers), als Ortilla hadden niets. In Ortilla was er wel een cafeetje open waar ik een cola en een Aquarius nuttigde. Na twintig minuutjes ter plaatse te zijn vertelde de barman dat hij ging sluiten. Hij was ook boer en moest gaan werken. Hij vond men tocht fantastisch en ik mocht absoluut niet betalen. Dat ik dat als oude grijsaard nog mag meemaken.
In het volgende dorp, Lupinen was wel een winkeltje, vertelde de boer.
Dat klopt, maar dit was enkel op maandag, woensdag en vrijdag geopend van 11u00 tot 13u00. Het was nu dinsdag 16u30. Ook in Esquedas is er geen winkeltje, maar wel een Repsol tankstation aan de A-132 waar ik overprijsd brood, hesp en water kon kopen.
In Esquedas pik de ‘Camino Sant Jaume’ op.
Iets voorbij het stadje staat een indrukwekkend gebouw, Castillo…..
Een eindje verder zet ik de tent op aan de voet van de Peña Gratal
Magnifiek uitzicht, mooie zonsondergang, wijze beslissing om de Camino del Ebro te verlaten.

Embalse de la Sotoner


‘La Atalaya de Tormos’, a tower built around the year 1000.
Heading towards the Pyreneen foothills.
Nice camp below Peña Gratal.

After Huesca follows a steep climb, after which I get back into agricultural area. Good camping spots are hard to find.
The forecast predicted lots of wind and rain, so I need a well sheltered place.

May 18th promised to be a day with lots of wind and rain.
I succeed in getting up early (half past eight), packing my stuff and having breakfast before it started to rain.
After 154 meters, I have a flat tire and …. it starts to rain.
Only for a while and I reach the village of Berbegal early morning. The sky behind me is pitch black.
As an eternal optimist I go to the pub thinking I can just wait it out.
Rain continues and I decide to go to the (pilgrims) albergue, which appears to be the only accommodation opportunity in the village.
I assume that it will be very quiet here, as I meet almost no pilgrims on this pilgrimage route.
However, there are also two Romans staying here. Construction workers. Very friendly boys according to the lady that receives me in the albergue. Such an albergue is unmanned the rest of the day, it is not a hotel with a reception desk.

The Romans have the only twin room at their disposal. Only the dormitory for 9 people is available for me.

Just after I checked in, and the lady left, the Romans arrive. An Eric Cantona look alike with arms full of tattoos and a fat guy with hair halfway to his back, shaved on the side.
I still hope for the best for a while, but then the first one goes to take a shower.
Loudly spitting in the shower, while the other ones is chain smoking in the kitchen.
They occupy the whole place, walk in their underpants, loudly play stupid movies or on youtube, call loudly with (I think) the home front. Then they start to drink.
Amazingly, how that kind of marginal alcoholics always succeed to get drunk within twenty minutes, from a minimum amount of low quality alcohol.
They start burping and making a lot of noise. Talking at normal volume to each other is no longer possible.
Am I ‘high sensitive’, or do these kind of things get on the nerves of any normally developed human being ?
I vow never ever to stay in this kind of place again, never, never. I rather stay in a bus shed.

There is also a Spanish hiker with whom I share the dormitory, a Johan Vande Lanotte look-a-like (one of Belgium’s innumerable incompetent and corrupt politicians). The Spanish hiker can’t help that of course.

Just when the Spanish hiker and I went to sleep, the Romanian Eric Cantona entered and declared he was going to sleep in the dorm as well. I look at him and he said he does not snore.
You already know what’s going to happen then.

Eric Cantona snored loudly all night and went to the toilet twice.
I put music in my ears. Volume at 20 to get over the snoring.

Na Huesca volgt een steile klim, waarna ik opnieuw in landbouwgebied terecht kom en het weer even zoeken is naar plaatsje.
Er wordt regen en best wat wind voorspeld, dus heb ik een plaatsje met wat beschutting nodig.

18 mei beloofde een dag met veel wind en regen te worden.
Ik slaag er per grote uitzondering in om een keertje vroeg op te staan (half acht) en alles in te pakken en te ontbijten voor het begint te regenen.
Na 154 meter heb ik een platte band en begint het daadwerkelijk regenen.
Niet te lang gelukkig en ik bereik reeds late voormiddag het dorpje Berbegal. De hemel achter me ziet pekzwart.
Als eeuwige optimist trek ik naar de kroeg en denk het slechte weer even uit te zitten.
De regen houdt aan natuurlijk en ik beslis om naar de (pelgrims) albergue te gaan, wat de enige overnachtingsmogelijkheid blijkt te zijn in het dorpje.
Ik ga ervan uit dat het heel rustig zal zijn hier, aangezien ik op deze pelgrimsroute bijna geen pelgrims ontmoet.
Er blijken echter ook twee Roemen te verblijven, arbeiders die hier in de bouw werken. Heel vriendelijke jongens volgens het madameke dat me binnenlaat in de albergue. Zo’n albergue is voor de rest onbemand, het is geen hotel.

De Roemenen hebben de enige twee-persoonskamer tot hun beschikking. Er is enkel nog de slaapzaal voor 9 personen.

Juist als ik goed en wel ‘ingecheckt’ ben en het madammeke verdwenen is, arriveren de Roemenen. Een Eric Cantona look alike met armen vol tattoos en een papzak met haar tot halverwege zen rug, weggeschoren aan de zijkant.
Heel even heb ik nog hoop, maar dan gaat de eerste douchen.
Rochelen in de douche dat het een lieve deugd is, terwijl de andere sigaretten zit te paffen in de keuken.
Ze eigenen zich de hele plaats toe, lopen in hun onderbroek, spelen luid debiele filmpjes of op Youtube, bellen luid roepend met (denk ik) het thuisfront. Dan beginnen ze te zuipen.
Verbazingwekkend hoe dat soort marginale gewoontezuipers er steeds in slaagt om binnen de twintig minuten mits een minimale hoeveelheid lage kwaliteitsalcohol toch dronken te worden.
Nu dienen er ook boeren gelaten te worden. En meer lawaai natuurlijk. Normaal tegen mekaar praten blijkt niet meer mogelijk.
Zou ik nu ‘hoogsensitief’ zijn, of werkt dit soort zaken elk normaal ontwikkeld mens op de zenuwen ?
Ik neem me voor om nooit, nooit, onder geen enkel beding nog te overnachten in dit soort gelegenheden. Nog liever in een buskotje dan.

Er arriveert ook nog een Spaanse wandelaar waarmee ik de slaapzaal deel, een Johan Vande Lanotte look-a-like. Daar kan de beste man natuurlijk niets aan doen.

Juist als de Spaanse wandelaar en ik zijn gaan slapen komt de Roemeense Eric Cantona binnen en verklaard dat hij ook hier gaat slapen. Ik bekijk hem eens, en hij verklaart dat hij niet snurkt.
Dan weet je al wat er gaat gebeuren….

Eric Cantona heeft de hele nacht luid gesnurkt en is tussendoor twee keer naar ’t toilet geweest.
Ik steek muziek in m’n oren. Volume op 20 om boven het gesnurk uit te komen.





5:15 am.
At 5:15 the light goes on and Johan Vande Lanotte is packing his backpack.
“What’s up ?” I ask.
He says he’s leaving. After 8 o’clock it becomes too hot, according to him.
Man, it’s still dark outside!
“It won’t get any hotter than 18 degrees today, I told you that last night. Go back to sleep ! “I tell him.
Of course he doesn’t listen.

These kinds of people need to be protected against themselves.
If I ever become minister of tourism in Spain, I immediately make a law banning people to get out of bed before 8 o’clock. From 8 am to 11 am there is a mandatory breakfast. You probably don’t want to know how many of those “pilgrims” are leaving on an empty stomach in the middle of the night. You may leave your accommodation between 10 and 12 o’clock, after the sun has sufficiently warmed up everything.

A while ago, I stopped in a village at an albergue. A paper at the entrance mentioned you had to leave in the morning between 6.30 and 7.45 !!
So they’ll throw you out on the street before dawn.
How crazy should it be?

At 9 o’clock I get up and look through the window. Gorgeous weather, steel blue sky. But still very fresh. Poor Johan.
I leave at 12 o’clock. I can see a lot of fresh snow has fallen on the Pyrenean mountain tops north of here. The weather Gods rewards me today with super-pleasant temperatures and a solid backwind.
At Alfarràs, I enter another region, Catalonia.

Om 5u15 gaat het licht aan en staat Johan Vande Lanotte naast zen bed zen rugzak in te laden.
“Wat gebeurt er ?” vraag ik.
Hij vertelt dat hij gaat vertrekken. Vanaf 8 uur ’s ochtends wordt het te warm volgens hem.
Man, het is nog donker buiten !
“Het wordt vandaag niet warmer dan 18 graden, dat heb ik je gisteravond al verteld. Terug je bed in !”, zeg ik hem.
Hij luistert natuurlijk niet.

Dit soort mensen moet dringend tegen zichzelf beschermd worden.
Als ik ooit minister van tourisme word in Spanje, vaardig ik onmiddellijk een wet uit waarbij het verboden wordt om voor 8 uur uit je bed te komen. Van 8 tot 11 uur is er verplicht ontbijt. Je wilt waarschijnlijk niet weten hoeveel van die ‘pelgrims’ midden in de nacht met een lege maag op pad gaan. Er mag vertrokken worden tussen 10 en 12 uur, als het zonnetje al wat kans gekregen heeft alles op te warmen.

Een tijd terug stopte ik in een dorpje eens aan een albergue. Daar hing een papier aan de ingang dat je ’s morgens moest vertrekken tot 6u30 en 7u45 !!
Daar smijten ze je dus voor dag en dauw de straatstenen op.
Hoe gek moet het worden ?

Om 9 uur sta ik op en piep eens door het raam. Schitterend weer, staalblauwe hemel. Maar nog wel heel frisjes. Ocharme de Johan.
Ik vertrek om 12u. Op de Pyreneeëntoppen in de verte is duidelijk te zien dat er een pak sneeuw bijgevallen is.
De weergoden belonen me met super-aangename temperaturen én een stevige rugwind.
Ter hoogte van Alfarràs rijd ik opnieuw een andere regio in, Catalonië.


Between Alfarràs and Balaguer I meet the only other cyclist on this route. He ’s riding against the wind, I’m the one having it in the back for once.
In the town of Tarrega, this northern option of the Camino Catalan joins the one that runs along the Ebro river. The choice to turn north at Tudela and take this camino was a good one. Beautiful views of the still snowy Pyrenees, quiet gravel roads, and a generally easy, hilly route (west of Huesca, towards Pamplona it gets more harder).

A little after the town of Cervera, home of the motor racer Marc Marquez, the cable of my front derailleur breaks. I also keep getting flat tires, with holes tso small I can’t find them. Also the brakes are finished.
Time for a new visit to the bicycle shop. I stay overnight in Igualada to visit the shop on Monday morning. He didn’t feel like replacing the chain rings and cassette, so it was just a new chain, rear tire, brakes and derailleur cable. In a cafe around the corner, served by a Chinese couple, I breakfasted while repairing a bicycle. A policeman was enjoying one beer whilst chatting with the other customers. How beautiful this is still possible here.
In Belgium and many other parts of the world today, a picture would be taken, shared on social (sic) media, picked up by the regular media after which witch hunt would follow on the good man with the necessary ‘ sanctions “, a lot of of blablabla about “examplary rolls”, while this man, if it ever became necessary, would probably work infinitely much more efficiently than when he would drink a coffee in robocop style, looking around. While that is what is required today.

Tussen Alfarràs en Balaguer kom ik de enige andere fietser tegen op deze route. Hij heeft wind tegen, ik wind mee voor een keer.
In het plaatsje Tarrega komt deze noordelijke variant van de Camino Catalan opieuw samen met deze die via de Ebro loopt. De keuze om ter hoogte van Tudela af te buigen en deze variant te nemen was de goeie. Mooie uitzichten op de nog besneeuwde Pyreneeën toppen, steeds rustige gravelweggetjes en al bij al ook een makkelijke, slechts heuvelachtige route (ten westen van Huesca, richting Pamplona wordt deze wel zwaarder).

Iets voorbij het stadje Cervera, thuisbasis van de motorracer Marc Marquez, breekt de kabel van men voorderailleur. Ik blijf ook constant platte banden rijden, met gaatjes die achteraf onvindbaar blijken. Ook de remmen zijn weer op het einde van hun Latijn.
Hoog tijd dus voor een nieuw bezoek aan de fietsenmaker. Ik overnacht in Igualada en sta op maandagochtend 10 uur bij de fietsenmaker. Hij bleek geen zin te hebben om de tandwielen voor en de cassette te vervangen, dus bleef het bij een nieuwe ketting, achterband, remmen en derailleurkabel. In een cafeetje om de hoek, uitgebaat door een Chinees koppel ontbijt ik terwijl men fiets gerepareerd wordt. Een politieman zit gemoedelijk een pintje te drinken aan de toog en te keuvelen met de andere klanten. Hoe mooi dat dit nog kan hier.
In België en vele andere delen van de wereld zou daar tegenwoordig een foto van genomen worden, op ‘sociale (sic) media’ gedeeld worden, opgepikt worden door de reguliere media, waarop een heksenjacht op de brave man zou volgen, met de nodige ‘sancties’, een boel blablabla over ‘voorbeeldrollen’, terwijl deze man, als het ooit nodig moest blijken waarschijnlijk oneindig veel efficiënter tewerk zou gaan dan wanneer hij in robocop stijl een koffie zou komen drinken, stuurs om zich heen kijkend. Terwijl dat toch is wat tegenwoordig verlangt wordt.




Catalonia’s most famous mountain is really worth a visit. You ‘ll have to accept the busloads of tourists coming from Barcelona, ​​just 45 km from here, on day trips. There ’s also a train station spitting out tourists.
I stay 2 nights at the ‘zona de acampada’, not accessible for cars and caravans, so it’s quiet. I have the time to climb to the highest mountain peak, Jeroni. Absolutely worth the effort.

Wow !
Cataloniës meest fameuze berg is echt de moeite van een bezoekje waard. Je moet er wel vele busladingen toeristen bijnemen die vanuit Barcelona, amper 45 km hiervandaan, op daguitstap komen. Er is ook een treinstation dat de toeristen uitspuwt.
Ik blijf 2 nachtjes op de ‘zona de acampada’, niet toegankelijk voor auto’s en caravans, dus rustig. Zo heb ik de tijd om naar de hoogste top van de berg, Jeroni te klimmen. Absoluut de moeite.

First view of Sierra de Montserrat
Sierra de Montserrat
Ermita de Sant Joan
Inside Ermita de Sant Joan.




The needle of Cavall Bernat, look at the people at the top for height reference.
View from ‘Jeroni’, highest point of the Sierra de Montserrat.



Inside the monastery of Montserrat, a Benedictine retreat.





After Montserrat I cycle via gravel roads and singletracks towards Manresa. If I have understood it correctly, this is the place where the Jesuit Order originated.

After Artès I meet another cyclist, Alex from Barcelona. He has a ten-week holiday and wants to ride to Venice. In the evening we camp just under a pass, which descent takes us to Vic.
Alex decided to take the train back home the next day.
Vic is a pleasant little town where I hang around for two hours.

In the afternoon, it’s very hot, I climb into spectacular Serra de Cabrera, a western movie style mountain rangewith its angular shapes. I ‘m camping at the top, just under the Cingles d’Aiats, a spectacular cliff. Hopefully it will cool down a bit tonight.

Na Montserrat fiets ik over gravelweggetjes en singletracks richting Manresa. Als ik het allemaal goed begrepen heb is dit de plaats waar de Jezuïetenorde ontstaan is.

Na Artès kom ik een andere fietser tegen, Alex uit Barcelona. Hij heeft een tiental weken de tijd en wil naar Venetië fietsen. ’s Avonds kamperen we juist voor een pass waarvan de afdaling ons naar Vic brengt.
Alex besluit de volgende dag in Vic om de trein terug naar huis te nemen.
Vic is een aangenaam klein stadje waar ik een tweetal uurtjes rond blijf hangen.

’s Namiddags, onder een loden hitte klim ik naar spectaculaire Serra de Cabrera in, een bergketen die wat Amerikaans aandoet door z’n hoekige vormen. Kamperen doe ik op de top, juist onder de Cingles d’Aiats, een spectaculaire klif. Hopelijk koelt het hier wat af vannacht.

The cathdral of Manresa
The sanctuary over ‘Cova de Sant Ignasi’, the most important site related with Sant Ignatius.
The plaza in Vic.


Inside the Cathedral in Vic.


That’s where I’m gonna camp tonight 🙂



From Olot I slowly descend taking the ‘via verde’.
I camp thirty kilometers before Girona, because I’m afraid of not finding a place closer to the city.
I wasn’t really looking forward cycling into a bigger town like Girona, but eventually it turned out to be one of the most beautiful acces roads into a city, via the via verde. The city’s historic center is also pretty and cozy. Leaving Girona is also easy, following the river.

I drive to Figueres, famous for the Dali museum. Around noon time, I am at the museum. It is open every day, also on Sundays and public holidays. Except on Monday.
Today it’s Monday.
Never mind, I’ll continue to Cap de Creus. Just before the Cape is the famous ‘Monestir de St. Pere De Rodes’, also the starting point of the ‘Camino Catalan’.
The abbey is open every day, also on Sundays and public holidays. Except on Monday.
It’s still Monday.

No worries. I descend to the coastal village of ‘El Port de Selva’, quickly get some groceries at the Spar and climb tinto he Cap Cap de Creus Natural Park. Half an hour before sunset I find a spot for the tent.

Van Olot daal ik via een via verde langzaam af.
Ik kampeer een dertigtal kilometer voor Girona, omdat ik schrik heb dichterbij de stad misschien geen plaatsje te vinden.
Ik keek niet echt uit om Girona binnen te rijden, maar uiteindelijk bleek het één van de mooiste toegangswegen tot een stad, via die via verde. Het historisch centrum van de stad is ook knap en gezellig. Girona verlaten gaat ook vlotjes, langs de rivier.

Ik rij nu naar Figueres, bekend vanwege het Dali museum. Rond de middag sta ik aan het museum. Het is alle dagen geopend, ook op zon- en feestdagen. Behalve op maandag.
Vandaag is het maandag.
Never mind, dan fiets ik alvast verder naar Cap de Creus. Juist voor de Kaap staat het bekende ‘Monestir de St. Pere De Rodes’, tevens het begintpunt van de ‘Camino Catalan’.
De abdij is alle dagen geopend, ook op op zon- en feestdagen. Behalve op maandag.
Het is nog steeds maandag.

Niet getreurd. Ik daal af naar het kustdorpje ‘El Port de Selva’, doe snel wat boodschappen in de Spar en klim het Natuurpak Cap de Creus in. Een half uurtje voor zonsondergang vind ik een plekje voor de tent.


The via verde from Olot to Girona.






The “Torre Galatea”, an extension of the Dali museum, named in honor of his wife Gala. Dali decorated the top of the building with eggs, symbol of future life and filled the front with loaves of bread as symbols of basic nutrition. This place was the artist’s residence until he died on 23rd January 1989.






‘Monestir de St. Pere De Rodes with the Mediterranean in the back’

The ride to Cap de Creus (with difficult off-road descent and pushing and dragging the bike up the narrow path again) takes place under a cloudy sky. Over the past few weeks, I have cycled the largest possible width of Spain, from the westernmost point, Cap Finisterra to the most eastern point, Cap de Creus. At both ends it was a bit cloudy, but in between, I had beautiful sunny and warm weather.

After hanging around a bit at the Cape, I cycle around the southern part of the peninsula to the town of Cadaquès. Here you can visit the house where Dali lived, overlooking the bay.
Apparently you have to book your visit online. There is no place available for the next 10 days.
Because it’s raining a bit, I decide to leave Cadaquès by road instead of the off-road variant.
A four-mile climb.
The peninsula is mainly visited by the French. If they are representative of what I will encounter in France later on, there ‘ll be big problems.
On this four-kilometer-long climb my life has been more often endangered than the past 6,000 kilometers in Spain. What a bunch of incompetent drivers !
At the top, I take a gravel road into the natural park and camp near the place where I slept the previous night.

De rit naar Cap de Creus (met zware afdaling en klauterpartij weer naar boven over een smal paadje) vindt plaats onder een bewolkte hemel. De voorbije weken heb ik de grootste mogelijke breedte van Spanje gefietst, van het meest westelijke punt, Cap Finisterra naar het meest oostelijke punt, Cap de Creus. Aan beide uiteinden was het even bewolkt, maar ertussenin heb ik voornamelijk prachtig zonnig en warm weer gehad.

Na wat aan de Kaap rond gehangen te hebben, fiets ik om het zuidelijke deel van het schiereiland naar het plaatsje Cadaquès. Hier kan je het huis bezoeken waar Dali woonde, met uitzicht op de baai.
Blijkbaar moet je je bezoek online reserveren. Er is geen plaats vrij de komende 10 dagen.
Omdat het een beetje regent besluit ik om Cadaquès via de weg te verlaten in plaats van de off-road variant.
Een klimmetje van vier kilometer.
Het schiereiland wordt voornamelijk bezocht door Fransen. Als zij representatief zijn voor wat ik straks in Frankrijk ga tegenkomen, beloven daar grote problemen van te komen.
Op deze vier kilometer lange klim is mijn leven vaker in gevaar gekomen dan de voorbije 6.000 kilometer in Spanje. Wat een bende incompetente chauffeurs !
Op de top neem ik alras een steenslagpad het natuurpark in en kampeer vlakbij het plaatsje waar ik de voorbije nacht al sliep.







After another stop in El Port de la Selva I take the main road to Llança. Again, the cars speeding dangerously close next to me. Again, they’re mainly French. I ‘ve never experienced this with Spanish drivers.

Eight months ago I started this trip on the Iberian Peninsula in Hondarribia. The first kilometers were tthe same as the last kilometers of the ‘Transpirenaica’ route, which I cycled back in 2014. It is pure coincidence, but also very appropriate to finish this period by cycling the first 20 kilometers of Transpirenaica.
From Llança I climb the hills to Espolla where IK leave the Transpirenaica and turn to the north, direction Coll de Banyuls.
Dutch cycling legend Frank van Rijn described this route here:

Na een nieuwe stop in El Port de la Selva fiets ik over de hoofdweg naar Llança. Opnieuw scheuren de auto’s gevaarlijk dicht langs me. Opnieuw zijn het Fransen. Dit heb ik nooit meegemaakt met Spaanse chauffeurs.

Acht maand geleden startte ik deze trip op het Iberisch Schiereiland in Hondarribia. Men eerste kilometers vielen toen samen met de laatste kilometers van de ‘Transpirenaica’ route, die ik in 2014 fietste. Het is zuiver toeval, maar ook heel toepasselijk om deze periode af te sluiten door de eerste 20 kilometer van de Transpirenaica te herdoen.
Van Llança klim ik de heuvels in naar Espolla, waar ik de Transpirenaica route opnieuw verlaat en noordwaarts richting de Coll de Banyuls fiets.
Fietsfrootmeester Frank van Rijn beschreef deze route hier:



View to El Port de Selva.
The church in Espolla.
On top of a low Pyrene crossing.

Northeast Spain:
Distance: 957 km
Average km per cycling day: 51,73 km
Altimeter: 11.997 m

Nights slept inside: 2
Nights slept outside: 18 (all wild camping)
Flat tires: 6

The gps track of the entire width of Spain, from Cabo de Finisterra, the countries’ most western point to the eastern most point Cap de Creus can be downloaded from Wikiloc

Misery on the Camino Francés

Text in English and in Flemish.

This time I only made a short stop in Santiago de Compostela, just to have lunch at a nice terrace, buy a new can of gas and a tube.

From Santiago I follow the Camino Francés eastwards, so in the opposite direction.
The Camino Francés is by far the most popular route to Santiago. What I feared soon becomes true. An endless herd of so called pilgrims walks into the city.
My original plan was to ride the Cordillera Cantabrica. Riding this route, I would often be around 2,000 meters high. It’s still too early in the season for that. Too cold, with still snow that high up in the mountains.

In Palas de Rei I take a rest day. The weather is awfull that Sunday. After finishing Jill Homer’s ‘Into The North Wind’ I start a new book, ‘The Old Patagonian Express’ by Paul Theroux.

Between Palas de Rei and Portomarin I count the number of pilgrims I cross three times over a few kilometers.
The first time 124 people on one kilometer, the second time 127 people and the third time 105 people in a km. You can calculate how many meters on average between each pilgrim. It’s a traffic jam.
Who likes that ??
Does this herd spirit never stop?

Deze keer maakte ik slechts een korte pitstop in Santiago de Compostela, enkel om ergens op een terrasje te gaan eten, een nieuw blikje gas en een binnenband te kopen.

Vanuit Santiago volg ik de Camino Francés oostwaarts, in omgekeerde richting dus.
De Camino Francés is veruit de populairste route naar Santiago. Waarvoor ik vreesde wordt ook al snel bewaarheid. Een onophoudelijke meute trekt de stad in.
Het oorspronkelijke plan was om over de Cordillera Cantabrica te fietsen. Dan zou ik vaak rond de 2.000 meter hoog zitten en daar is het nu nog veel te koud voor, met nog geregeld sneeuwbuien.

In het plaatsje Palas de Rei neem ik een rustdag. Die zondag is het barslecht weer. Na Jill homer’s ‘Into The North Wind’ start ik een nieuw boek, ‘The Old Patagonian Express’ van Paul Theroux.

Tussen Palas de Rei en Portomarin tel ik drie maal gedurende een willekeurige kilometer het aantal ‘pelgrims’ dat ik kruis.
De eerste keer 124 personen op één kilometer, de tweede keer 127 personen en de derde keer 105 personen. Je kan zelf uitrekenen om de hoeveel meter er dus eentje loopt. Gewoon een file.
Wie heeft daar wat aan ??
Waar stopt die kuddegeest van de mens ?

The never ending stream of Pilgrims.

Almost everyone I interact with during my travels has the same two questions. “From where to where are you riding ?”
And then …… “Alone?”
Mostly with a look of horror in their eyes.
“Alone” appears to be the peoples’ greatest fear.
No, walking in a herd from the French border to Santiago, staying in Albergues, not sleeping, because that’s impossible in there. You stay in big dorms, with 20, 30, sometimes 50 people. Bunk beds, rows of them, listening to the snoring and farting of others, alarms clocks which go off at half past six and wake up everyone, except the one who has set the alarm. He or she will pretend for fifteen minutes not to hear it.
Then before dawn, in the morning cold and moisture on the road, because you ‘ll better be at the next Albergue before noon, or you won’t have a place to sleep..

But “alone”… THAT’S strange.
Camping ??
That surely is strange, especially with all those albergues. How on earth would you get that in your mind?

I prefer traveling alone, get up when my body says it has rested enough, hear the birds sing both before going to sleep and when waking up instead of listening the next pilgrim with the same story, fresh air blowing through my tent Instead of the penetrating anal scents mixed with those of sweaty feet and dirty underpants.

One night I camp in an unused field next to the Rio Sarria.
In the morning, I wake up, feeling terribly sick. No power, nothing. I feel miserable, have diarrhea and feel like vomiting all the time . It takes me 4 hours to break down my tent and pack. That day, I’ll have my shorest day in the saddle ever.
5.6 km to the next village, Samos.
There’ a giant abbey but no hotel or hostel.
There is an albergue in the abbey so I think ‘ok, if I have to sleep in one more of these things, than an abbey will do just fine’.
The ‘albergue’, a big room, immediately exits on the main road.
Literally a few meters from the door is a gas station.
I’m entering the room.. Row upon row of bunk beds with just enough space to mount your little ladder to the upper bed.
The beds seem to date from the Second World War. The ‘mattresses’ from an earlier world war.
The beds are numbered, from one to somewhere in fifities.
No, I cannot stay here. I can’t deal with those noises of such a crowd I described earlier on, can’t stand their scents intensified by the stench of that gas station.

I turn around and go to another albergue I passed a few hundred meters back.
The one in the abbey was a so-called ‘donativo’.
There you pay what you can. 6 euros seems usual.
The private albergue is 10 euro + 1 euro for the bike.
That extra euro for the bike seems ridiculous to me, but ok..

The friendly girl shows me the dorm room at the first floor.
I think for eight people. The shared bathroom is perfectly clean and brand new.
The bicycle can be stored in the ground floor dorm (6 pers.).
“Aha,” I say, “can’t I sleep with my bike?”.
She thought that was a bit strange, and said that it would be “alone” (as if that were so bad).
No problem.  Here’s your extra euro for the bike, and give me that sleeping space please.
That way, I could sit out that sickness on my own (‘alone’).
On top of that, I also had the toilet and shower for the disabled al to myself (again ‘alone’ :-))

I could not remember the Spanish word for “sick” and tried to find out from the girl working in the albergue.
To ask for the translation for ‘sick, malade or krank’, didn’t ring a bell and just seemed to raise big question marks into her eyes. She already understood I didn’t feel well, so, pointing at my belly, I said: “Yo soy ‘sick’.”
Aah, “she says,” Yo Soy Jennifer “….

Zowat iedereen waarmee ik tijdens mijn reizen in gesprek raak heeft altijd de twee zelfde vragen klaar. “Van waar naar waar rij je ?”
En daarna…… “Alleen ?”
Meestal met een blik van afgrijzen in hun ogen.
“Alleen” blijkt ’s mens grootste angst te zijn.
Neen, in een kudde van de Franse grens naar Santiago wandelen, in Albergues overnachten, niet slapen, want dat kan je er niet. Overnachten dus in grote kamers, met 20, 30, soms wel 50 personen. Stapelbedjes, rij aan rij, luisteren naar het gesnurk en scheten laten van anderen, naar alarms van telefoons die om half zes afgaan en iedereen die toch sliep wakker maken, behalve diegene die het alarm zet. Die blijft eerst een kwartier koppig doen alsof juist hij het niet hoort.
Dan voor dag en dauw, in de kou en het vocht de baan op, want je kan maar best voor de middag aan de volgende Albergue zijn, of je hebt geen plaatsje.

Maar “alleen”, dus. DAT is vreemd.
Kamperen ??
DAT is helemaal vreemd, zeker met al die albergues. Wie haalt het in z’n hoofd ?

Laat mij maar op m’n gemakje alleen reizen, opstaan wanneer mijn lichaam zegt dat het uitgeslapen is en zowel ’s avonds als ’s ochtends fluitende vogeltjes horen in plaats van de zoveelste pelgrim met hetzelfde verhaal, de frisse lucht die door men tent blaast in plaats van de penetrante anale geuren gemixt met deze van zweetvoeten en vuile onderbroeken.

Zo kampeerde ik ook een nachtje in ongebruikt veldje naast de Rio Sarria.
’s Ochtends sta ik echter doodziek op. Geen krachten, niets. Ik voel me miserabel, diarree en braakneigingen. Ik doe er vier uren over om men hele boeltje af te breken en in te pakken. Daarna rijd ik m’n kortste ritje ooit.
5,6 km tot aan het eerst volgende dorp, Samos.
Een reusachtige abdij staat er. Maar geen hotel of hostel.
In de abdij is een albergue en ik denk ‘vooruit, als ik er dan toch nog eens in eentje moet slapen, dan maar mooi in een abdij’.
De ‘albergue’ een zaal, geeft onmiddellijk uit op de grote baan.
Op letterlijk enkele meters van de deur staat een benzinepomp.
Ik betreed de ruimte. Rijen stapelbedden met juist genoeg ruimte tussen om je laddertje op te kruipen.
De bedden lijken te dateren uit de tweede wereldoorlog. De ‘matrasjes’ die erop liggen uit een wereldoorlog eerder.
De bedden zijn genummerd, en lopen tot in de vijftig.
Neen, hier kan ik niet blijven. Eerder beschreven lawaai van zo’n massa, en de geuren nog extra opgefleurd met de stank ban de benzinepomp die tot binnen reikt.

Ik keer om en trek naar een andere albergue die ik eerder passeerde.
Die in de abdij was een zogenaamde ‘donativo’.
Daar betaal je wat je “kan”. 6 euro blijkt gebruikelijk.
De privé-albergue is 10 euro + 1 euro voor de fiets.
Dat laatste vind ik flauw, maar goed.

Het vriendelijke meisje laat me de slaapruimte op de eerste verdieping zien.
Ik dacht voor acht personen. De gezamenlijke badkamer is piccobello en spiksplinternieuw.
Men fiets mag ik in een slaapruimte (6 pers.) beneden zetten.
‘Aha’, zeg ik, ‘kan ik niet bij men fiets slapen ?’.
Dat vond ze wat vreemd, en zei ook dat dat dan wel “alleen” zou zijn (alsof dat dus erg zou zijn).
Geen probleem. Hier is je extra euro voor de fiets, en geef mij die slaapruimte maar voor mij alleen.
Zo kon ik toch een beetje op men eentje uitzieken (‘alleen’).
Daarbovenop had ik ook de gehandicapten toilet en douche voor mij alleen (weer ‘alleen’ 🙂 )

Ik kon me het Spaanse woord voor ‘ziek’ niet meer herinneren en probeer het te weten te komen van het meisje dat in de albergue werkt.
Om de vertaling voor ‘sick, malade of krank’ vragen, brengt geen zoden aan de dijk en roept enkel een boel vraagtekens op in haar ogen. Ze had al wel begrepen dat ik me niet lekker voelde, dus zeg ik maar, wijzend op men buik: Yo soy ‘sick’.
“Aah,” zegt ze, “Yo soy Jennifer”….




With a little effort, I got up at 9 o’clock already the next morning.
The pilgrims sleeping in the bunk on the first floor were all gone already.
I take it easy and take a shower and have breakfast outside at the bar, in the morning sun.

Still a bit shaky on my legs, I decide to continue cycling.
The next two stages promise to be the hardest on this part of the camino, and the weather forecasts doesn’t look very promising  within 3 days.
From Samos, at a height of 540 meters, I climb to the highest point of the day, 1,340 meters. Not all terrible, but with these legs …
Here I leave Galicia and enter again the Castilla y Leon region.

The next day is a real hard one for me, climb from 500 to 1,500 meters.
Like yesterday I choose many times to cycle the paved road, instead of the dirt variant. I even have to push long stretches. I have no power at all.
But, eventually, I reach the top, stop briefly at the ‘Cruz Del Ferro’, and start descending. I find a quiet place for the tent a few hundred meters lower in a forest.

Ik doe een efforeke en sta de volgende ochtend reeds op om 9 uur.
De pelgrims die boven sliepen zijn zonder uitzondering allen reeds onderweg.
Ik neem nog rustig een douche en ga op een terrasje ontbijten.

Nog wat wankel op de benen, besluit ik toch verder te fietsen.
De komende twee etappe’s beloven de zwaarste op dit traject te zijn, en de weersvoorspellingen beloven niet veel goeds binnen 3 dagen.
Vanuit Samos, op zo’n 540 meter hoogte klim ik naar het hoogste punt van de dag, 1.340 meter. Allemaal niet verschrikkelijk, maar met deze benen…
Hier verlaat ik Galicia en rij opnieuw de regio Castilla y Leon in.

De dag erna heb ik het echt zwaar. Een klim van 500 naar 1.500 meter.
Juist als gisteren kies ik er grote stukken voor om over de asfaltweg te fietsen, in plaats van de onverharde variant. Ik moet zelfs heelder stukken duwen. Ik heb helemaal geen kracht.
Maar ik geraak over de top, stop even aan het ‘Cruz Del Ferro’, en zet de afdaling in waar ik enkele honderden meters lager in een bos een rustig plaatsje voor de tent vind.



The downhill towards Ponferrada.


‘Cruz del Ferro’
The cathedral in Astorga
Astorga Cathedral

A week after my sickness in Samos, I woke up at night with swollen glands, as big as ping pong balls and hard as a stone.
I find a doctor in a small village. She doesn’t speak French, English or German. I keep wondering what they do here at school with all those hours that we need to learn other languages. If even a doctor doesn’t speak a word of English…
I consider saying “Yo soy Jennifer”, but let it go.
Eventually, I can explain what’s wrong. The doctor advises me to go to the hospital in the next city for further research.
So that’s what I do after I checked in the hotel in Burgos. Doctor one (no English, French or German) is touching and pressing a bit on my belly, and decides to call another doctor (again no knowledge of ay foreign languages).
This doesn’t go anywhere.
I go to the pharmacy to buy the prescribed pills and stay for two nights in Burgos.

Een weekje nadat ik dacht uitgeziekt te zijn in Samos word ik ’s nachts wakker met opgezwollen klieren, zo groot als pingpongballen en hard als steen.
Ik vind een dokter in een dorpje. Ze spreekt geen letter Frans, Engels of Duits. Ik blijf me afvragen wat ze hier op school met al die uren doen dat wij andere talen moeten leren. Als zelfs een dokter niet de minimaalste basis Engels beheerst…
Even overweeg ik om “Yo soy Jennifer” te zeggen, maar ‘k laat het maar zo.
Ik krijg het probleem uitgelegd, maar de dokteres raad me aan in de eerstvolgende stad naar het ziekenhuis te gaan voor verder onderzoek.
In Burgos doe ik dat. Dokteres één (geen letter Engels, Frans of Duits) haalt na wat drukken op men buik dokteres twee erbij (dito talenkennis).
We schieten niet veel op.
Ik haal de pillen die voorgeschreven worden, en blijf twee nachten in Burgos.

The old bridge in Villars de Orbigo
Cathedral in Leon
I found an old variant on the camino which seemed out of use by the ‘regular’ pilgrims.  It made riding dirt very enjoyable again for a while.





Quiet on the ground, but busy in the sky.


‘Real Monasterio Benedictino de San Zoilo’ in Carrion de Los Condes.
Inside the monasterio.



I camped under the second hill from the left.  Rather windy 🙂



Cathedral in Burgos


Near ‘Cerezo de Rio Tiron’ I find a fantastic campsite between the trees, right next to the narrow river Tiron. This is my last stop in this region. Tomorrow I’ll be in the Rioja region.

Via Santo Domingo de la Calzada (beautiful town) I continue to Logroño, the capital of Rioja. I looked forward to this town, because here I leave the ‘Camino Frances’. I was so tired of this busy road, that since a few days, I preferred the paved road over the dirt roads with all it’s pilgrims. This says a lot if you know my preference for the dirt roads.
From Logroño, I will continue my road to the east via the ‘Camino del Ebro’.
If you ever think of riding or hiking to Santiago, my advise is to think twice. Don’t go for the Camino Rrancés. there are many other options: the ‘Camino del Norte’, the ‘Camino Primitivo’, the ‘Via de la Plata’, the ‘Camino Portuges’, …

Ter hoogte van ‘Cerezo de Rio Tiron’ vind ik een fantastisch kampeerplaatsje tussen de bomen, vlak naast het smalle riviertje Tiron. Dit is m’n laatste stop in deze regio. Morgen fiets ik de Rioja regio in.

Via Santo Domingo de la Calzada (mooi plaatsje) pedel ik verder naar Logroño, de hoofdstad van de Rioja. Ik keek ontzettend uit naar dit stadje, want hier verlaat ik de ‘Camino Frances’. Ik was de drukte al een tijdje zo zat dat ik de laatste dagen de fietsvariant over verharde wegen volgde. Dit zegt veel, als je mijn voorkeur voor de onverharde paden kent.
Van Logroño zal ik mijn weg naar het oosten vervolgen via de ‘Camino del Ebro’.
als je er ooit aan denkt om naar Santiago te fietsen of wandelen, denk dan twee keer na. Laat de ‘Camini Francés’ voor wat ie is. Er zijn zo vele mooiere en rustigere opties: de ‘Camino del Norte’, de ‘Camino Primitivo’, de ‘Via de la Plata’, de ‘Camino Portuges’, …




Bad weather above the Sierra de la Demande.


Cathedral in Logroño

Misery on the Camino Frances
Distance: 724 km
Average km per cycling day: 60,33 km
Altimeter: 9.473 m

Nights slept inside: 5
Nights slept outside: 9 (all wild camping)
Flat tires: 2

Galician Coast Loop

Text in English & in Flemish

I found a room in Santiago less than 50 meters from the cathedral, overlooking the front yard of the university building. And better still, I had a blanket of Britney Spears !
Before leaving the city, I had to fulfill three important tasks.
A new gas cassette for my stove, to the bike shop for a new tube and new handles and, above all, to buy toilet paper.
Toilet paper is a big problem for the camping bicycle traveler.
In the stores, the rolls are usually sold in packages of six, which I obviously can not carry. You occasionally have packages with only 2 rolls, but these are for such delicate asses that it becomes pretty expensive. In the past, you could steal a roll in a pub or so, but now they have these installations that prevent you from reaching the roll, or the roll is so big that you can’t carry it.
So obviously, I again ended up buying a six pack, throwing four rolls away..

DSCF0576Ik had een kamertje gevonden in Santiago op nog geen 50 meter van de kathedraal, met zicht op de voortuin van het universiteitsgebouw. En beter nog, ik had een dekentje van Britney Spears !
Voor men vertrek uit de stad diende ik nog drie belangrijke taken te vervullen.
Een nieuwe gascassette voor men kookvuur, naar de fietsenmaker voor een nieuwe binnenband en nieuwe handvaten en bovenal, toiletpapier kopen.
Toiletpapier is een groot probleem voor de kamperende fietsreiziger.
In de winkels worden de rollen meestal per zes verkocht, wat ik uiteraard niet kan meeslepen. Je hebt wel eens een pak met slechts 2 rollen, maar dat is dan voor zo’n delicate konten dat het onbetaalbaar wordt. Vroeger kon je nog wel eens een rol meejatten uit een café of zo maar daar hangen nu installaties die verhinderen dat je aan de rol kan, of de rol is zo groot, dat je er ook weer niets mee kan.
Het werd dus zes rollen kopen, en vier ervan wegsmijten.


I leave the city around noon time.
Santiago is not the end of the ride for those who follow the pilgrimage route. The real end is Cabo Finisterra (or ‘Fisterra’ in Gallego, the local language), 90 kilometers away. However, many pilgrims appear to arrive exhausted in Compostela, (judging some scenes near the cathedral), so it is quite quiet towards the coast.

Tegen het middaguur verlaat ik de stad.
Santiago is niet het einde van de rit voor zij die de pelgrimsroute volgen. Het échte einde is Cabo Finisterra (of ‘Fisterra’ in het Gallego, de lokale taal), 90 kilometer verderop. Vele pelgrims blijken echter uitgeput aan te komen in Compostela, as ik sommige scenes zag aan de kathedraal, dus het is vrij rustig richting de kust.





I camp around the halfway point in a field, reaching the village Fisterra on day 2.
Initially I wanted to go to the cape quickly and then cycle on and search for a camping place.
However, I’m called in one of the albergues, where the owner was just baking fresh bread. I decide to stay overnight.
Those albergues are actually not my thing. Sleeping in a dormitory with a bunge of snorers, farters and freaks who set their alarm clock at 6 o’clock to leave. (It’s my holiday. I want to wake up when I’m rested, not by some stuped alarm clock.)
Since Finisterra is the end point, I hope I do not have a burden of early risers.
In spite of using my ear plugs, I still have a bad night’s rest.
Nothing above my own tent pitched the wild !

Ik kampeer halverwege in het veld, en bereik op dag 2 het dorp Fisterra.
Aanvankelijk wilde ik snel naar de kaap en dan doorfietsen en een kampeerplaatsje zoeken.
Ik word echter binnen geroepen in één van de albergues, waar de eigenares juist vers brood aan het bakken is. Ik besluit hier te overnachten.
Die albergues zijn eigenlijk he-le-maal mijn ding niet. Slapen op een slaapzaal met een bende snurkers, schetenlaters en mafkegels die om 6 uur hun wekker zetten om weeral te vertrekken.
Aangezien Finisterra het eindpunt is, hoop ik alvast geen last te hebben van ‘early risers’.
Ondanks oorstoppen heb ik toch een slechte nachtrust.
Niks boven men eigen tentje in de vrije natuur !


Many times people wonder how to keep yourself clean and fresh along the route when wild camping. A small stream next to your tent is obviously the easiest and most charming option. But places like here on the picture are perfect as well. It’s along a small dirt track, no other people in sight, a constant stream of fresh water to wash yourself and your clothes. It feels wonderful to continue riding after such a refreshing break.


The spectacular Atlantic coast near Fisterra.


It’s another small climb to the actual Cape.
After the compulsory photos, I move on.
Finisterra the end ?
No, there is also a route tfurther north towards Muxia. Unfortunately, this is a bit inland, so you’re missing the coast.

Het is nog een klein klimmetje vanuit het drop naar de eigenlijke Kaap.
Na de verplichte foto’s zet ik men weg verder.
Finisterra het einde ?
Neen, er loopt ook nog een route naar het noordelijker gelegen Muxia. Spijtig genoeg loopt deze een beetje landinwaarts

Pilgrim statue on the way to Cabo Finisterra.


Finisterra, in the old days, the end of the world.
Km 0,00 of every camino to Santiago.
Finisterra’s lighhouse.
2005 visit.
2017 visit. New lights 🙂
The iron shoe at the end of the wold in 2005.
And clearly another one in 2017.
A bird living near the end of the world.


After Muxia, I leave the pilgrims and her trails behind me for a while. Here too, I was already twelve years ago, and I remember a fantastic, beautiful gravel road that runs along the coast, further north.
First towards the next lighthouse, Cabo Vilan, which has a much more end of the world feel than Finisterra.

Na Muxia laat ik de pelgrims en haar routes even achter me. Ook hier was ik twaalf jaar geleden al een keer, en ik herinner me een fantastisch mooi gravelweggetje dat vlak langs de kust, verder noordwaarts loopt.
Eerst richting de volgende vuurtoren, Cabo Vilan, welke veel meer een ‘end of the world’ gevoel heeft dan deze van Finisterra.

Camping near the coast just before Muxia. Was a good spot, a bit lower so well pretected for the strong winds.
Church for the seafareres in Muxia. Next to the church is a big monument to remember the disaster with the tanker ‘Prestige’ which sunk off this coast in 2002 and poluted the while coastline with it’s dirty oil.






View from the tent in the morning
Cycling along the “Costa da Morte”, as this stretch of coastline is named.
Approaching the Cabo Villan lighthouse. What the picture doesn’t show is the extreme wind.



Then follows the gravel road towards Arou and Laxe.
The wind blows very hard in my face and is ice cold.
The next nights the tent will be frozen again each morning.
Somewhat south of La Coruna, I turn again inland, and return towards Santiago de Compostela.

Hierna volgt het gravelweggetje richting Arou en Laxe.
De wind blaast loeihard in men gezicht en is ijzig koud.
De volgende nachten zal de tent ’s ochtends telkens weer stijf bevroren zijn.
Iets ten zuiden van La Coruna draai ik opnieuw landinwaarts, richting Santiago de Compostela.

Views back to this spectacular light house.





Galician Coast Loop:
Distance: 299 km
Average km per cycling day: 46 km
Altimeter: 6.182 m

Nights slept inside: 1
Nights slept outside: 5 (all wild camping)
Flat tires: 1

My gps track can be downloaded from Wikiloc

Via de la Plata

Along the pilgrims road to north western Spain

Text in English & in Flemish

The first kilometers in Castilla y Leon I keep cycling through beautiful area, with often views of the snowy Sierra de Bejar.
Salamanca, what a wonderful city again. Very compact, all sights close together. The architecture is breathtakingly beautiful.

De eerste kilometers door Castilla y Leon blijven door mooi gebied gaan, met vaak uitzichten op de besneeuwd Sierra de Bejar.
Salamanca, wat een prachtstad opnieuw. Heel compact, alle bezienswaardigheden vlak bij elkaar. De architectuur is adembenemend mooi.




Camping with the snowy peak of Sierra de Bejar in the background.







Approaching Salamanca
The cathedral of Salamanca.
Plaza Mayor, Salamanca










Between Salamanca and Zamora follows a less spectacular part. I find myself on a plateau, always between 750 and 900 meters above sea level. It’s an agricultural area, very windy, of course, from the north so right in the face. The wind usually pops up around 10:30. That’s about the time when I’m about to leave in the morning. Normally the wind gets quieter around 18:00 hrs again. That’s usually the time I finish cycling and pitch the tent. This is a nice schedule, as it means that the nights are quite quiet, but it is hard working during the day.

Due to a puncture and problems with the valve, I lose some time and arrive in Zamora early afternoon only. What a hustle!
There are hundreds of thousands of tourists around here. There was a special procession for Maundy Thursday. I’m just too late. Large groups wearing such caps as the Ku-Klux-Klan (but with entirely different meaning !) must have marched through the streets.
The tourist info they tell me the rest of the program. The highlight will be at one o’clock tonight, at the city square with Gregorian songs. Very appealing, but way too crowed for me, and I bike out of town again.
That same evening I set a tent next to a very old castle ruin, with only a few walls left (Ruinas de Castrotorace).

Tussen Salamanca en Zamora volgt een minder spectaculair deel. Ik bevind me op een plateau, steeds tussen 750 & 900 meter hoogte. Allemaal landbouwgebied waar de wind, natuurlijk vanuit het noorden en dus pal op kop, overheen raast. De wind steekt meestal op rond 10u30. Dat is ongeveer de tijd wanneer ik bijna klaar ben ’s ochtends om te vertrekken. Normaal gaat de wind liggen rond 18:00. Dan staat meestal juist men tent op. Dit is een mooi schema, want dat betekend dat de nachten vrij rustig zijn, maar wel dat het overdag dus hard werken is.

Door een lekke band en problemen met het ventiel verlies ik wat tijd en fiets ik pas in de vroege namiddag Zamora in. Wat een drukte !
Hier lopen wel honderdduizend toeristen rond. Er was een speciale processie voor Witte Donderdag. Ik ben juist te laat. Grote groepen met van die kappen zoals de Ku-Klux-Klan moeten door de straten geparadeerd zijn.
Op de tourist info vertellen ze me de rest van het programma. Om één uur ’s nachts volgt het hoogtepunt op het stadsplein met Gregoriaanse gezongen. Heel aanlokkelijk allemaal, maar die drukte is me teveel, en ik fiets alras de stad weer uit.
Diezelfde avond zet ik men tentje op naast een heel oude kasteelruïne, waar enkel nog wat muren van over blijven (Ruinas de Castrotorace).





Bicycle friendly mentality in Spain.


Next to the ruins, I found a perfect camping spot. Quiet, sheltered from the wind and a beautiful view.

In the village of Granja de Moreruela, pilgrims should choose either to follow the main route further north, or to turn west via the ‘Camino Sanabres’ towards Santiago de Compostela.
I opt for the last option, because this is the road less travelled.

The landscape becomes much more interesting. Hillier and only sparsly populated.
Just after I crossed the Rio Tera, at the village square of Santa Marta de Tera, an older man approaches me. Even though I have told him twice I don’t speak Spanish, he continues to brawl.
I understand he wants me to put my bike against the wall and follow him.
Since I am of the obedient type, I do as he asks 😉
He leads me through the graveyard to the back of the church. Above the rear entrance is an old statue. I understand that this must be the oldest image of Santiago, on this route.
I don’t know if a prayer or something is expected now?
I just take a photo.

In het dorpje Granja de Moreruela moet de pelgrim de keuze maken om ofwel de hoofdroute verder noordwaarts te volgen, of om af te slaan naar het westen en via de ‘Camino Sanabres’ richting Santiago de Comostela te trekken.
Ik kies voor de laatste optie, omdat dit ‘the road less travelled’ is.

Gelijk wordt het landschap ook veel interessanter. Heuvelachtiger en dunner bevolkt.
Juist nadat ik de Rio Tera overgestoken ben, bevind ik me op het dorpspleintje van ‘Santa Marta de Tera’. Een oudere man komt naar me toe. Ondanks dat ik hem al twee maal verteld heb dat ik praktisch geen Spaans spreek, blijft hij maar verder brabbelen.
Ik begrijp dat hij wil dat ik m’n fiets tegen de muur zet en hem volg.
Aangezien ik van het gehoorzame type ben, doe ik wat hij vraagt.
Hij leidt mij via het kerkhof naar de achterkant van de kerk. Boven de achteringang staat een oud beeldje. Ik begrijp dat dit het oudste beeld van Santiago moet zijn, op deze route.
Ik weet niet goed of er nu een gebed of zo van mij verlangt wordt ?
Ik hou het maar op een foto nemen.



The old Santiago sculpture
Many times it felt like cycling in a botanical garden.
Henk & Charlie, resp. Dutch & English/swiss hikers.


In the village of Palacia de Sanabria I meet Sylvie & Arthur, mother and son cycling the Via de la Plata. Arthur cycles many pieces with me over the dirt roads, while Sylvie often follows the paved road. Arthur appears to be a surprisingly strong cyclist and also enjoys the heavier sections when we’re forced to push the bike up too steep rocks over a long distance.

Cycling in and out of the city of Ourense, on the Miño River, wasn’t a pleasant affair. Entering town via a long stretch of suburbs and industrial area, leaving town on a long steep climb over an ancient Roman road. Not many intersting highlights in the city. The most spectacular was probably the old bridge over the Miño, which is also the longest river in Galicia.

In het dorpje Palacia de Sanabria ontmoet ik Sylvie & Arthur, moeder en zoon die de Via de la Plata fietsen. Arthur fiets vele stukken met me over de onverharde route, terwijl Sylvie vaak de verharde weg volgt. Arthur blijkt een verrassend sterke fietser te zijn en geniet ook van het zwaardere secties wanneer de fiets soms over lange stuk steil de rotsen opgeduwd dient te worden.

De stad Ourense, aan de Miño rivier is een vervelend beest om in en uit te rijden. In door een vrij lang stuk door voorsteden en industriegebied, uit omwille van een lange steile klim over een oude Romeinse weg. Weinig bezienswaardigheden in de stad. Het spectaculairst was waarschijnlijk de oude brug over de Miño, wat tevens de langste rivier in Galicië is.


Arthur, sharing the burden of draging bikes up mountains.


Encoro das Portas reservoir


Encoro das Portas reservoir




Camping along Rio Arnoia




On April 21, I arrive with Sylvie and Arthur in Santiago de Compostela. The famous cathedral is in scaffolds, but I arrived in this town 12 years ago already, and could admire the building at the time.
Being a good, pious pilgrim, I went to the pilgrim’s mass in the evening. Rather to see that incense vessel swirling through the church than for religious reasons.
Unlike 12 years ago, security guards now walk through the church. Here too, progress can not be stopped.
I’m in the last row in the left side of the church, so I can see that incense vessel well. But before the show starts, I’ll hear a dull slap behind me. A man in his fifties suddenly dropped to the ground.
He is dragged aside by the security man. Some people take care of him, but there seems to be little movement. After five minutes, a woman who’s seated a bit before, I guess she’s a doctor, me goes to check on the man.
I think she waited rather long to go and check on him, but of course she’s here as well to see
that incense vessel swinging through the church and not to reanimate old men who get too emotional.
There was a lot of youth at the back of the church, and some of them are now giggling around the victim and taking pictures of him with their cellphone. I start to suspect that guy is their teacher.
Eventually he is taken away by the ambulance, which only arrived half an hour after te man went down. I’m assuming that the class will have to take care of herself for the rest of the evening 🙂

Op 21 april arriveer ik samen met Sylvie en Arthur in Santiago de Compostela. De beroemde kathedraal staat in de steigers, maar 12 jaar terug arriveerde ik hier ook al eens met de fiets, en kon ze toen wel bewonderen.
Zoals het een vroom pelgrim als mezelf betaamd ga ik ’s avonds naar de pelgrimsmis. Eerder om dat wierookvat nog eens door de kerk te zien zwieren dan om religieuze redenen.
Anders dan 12 jar geleden lopen er nu security guards door de kerk. Ook hier is de vooruitgang niet te stoppen.
Ik zit helemaal op de laatste rij in de linker zijbeuk van de kerk, zodat ik dat vat goed kan zien zwieren. Maar nog voor het spektakel goed en wel van start gaat hoor ik een doffe klap achter me. Een vijftiger is plots ineen gezegen en tegen de de grond gestuikt.
Hij wordt aan de kant gesleept door de security man. Enkele omstaanders bekommeren zich om hem, maar er blijkt niet veel beweging in de zaak te komen. Na een vijftal minuten staat een vrouw die schuin voor me zit op en gaat zich met het zaakje bemoeien. Ik vermoed een dokteres.
Die heeft toch wel lang gewacht medunkt, maar ja, zij was natuurlijk ook hier om dat wierookvat door de kerk te zien zwaaien en niet om oude mannen wie het allemaal teveel wordt te reanimeren.
Achteraan in de kerk stond een boel jeugd, en een deel van hen staan nu rond het slachtoffer te giechelen en foto’s van hem te maken met hun gsm. Ik begin te vermoeden dat die vent hun leraar is.
Uiteindelijk wordt hij afgevoerd met de ambulance, die toch ook een half uurtje op zich liet wachten. Ik ga ervan uit dat de klas de rest van de avond wel z’n plan zal trekken 🙂

Building of Santiago de Compostela’s university.
Santiago Cathedral.


Last meal with Sylvie & Arthur, a much, much craved for pizza & beer.

Via de la Plata:
Distance: 584 km
Average km per cycling day: 48,66 km
Altimeter: 9.041 m

Nights slept inside: 2
Nights slept outside: 10 (all wild camping)
Flat tires: 1

My gps track can be downloaded from Wikiloc

Exciting Extremadura

Text in English & in Flemish.

DSCF0980I cycle back in Spain near the town of Badajoz. Yet another town set on the river Guadiana with another castle and beautiful old buildings.
From Badajoz to Merida I follow the ‘Camino Natural del Guadiana’ (GR 114).
We are only the beginning of March, but the fruit trees are all beautiful in flower and I get presented a colorful landscape.

Ik fiets Spanje terug in ter hoogte van het stadje Badajoz. Het zoveelste plaatsje gelegen aan de Guadiana rivier met opnieuw een kasteel en prachtige oude gebouwen.
Van Badajoz naar Merida volg ik de ‘Camino Natural del Guadiana’ (GR 114).
We zijn nog maar begin maart, maar de fruitbomen staan al mooi in bloem en ik krijg een kleurrijk landschap gepresenteerd.


Another view from the tent in the morning.




Merida, the capital of the Extremadura region is worth visiting. The Roman Theater, the Roman bridge over the Guadiana (with 755 meters he world’s longest surviving bridge from ancient times), the Temple of Diana, ….

Merida, de hoofdstad van de regio Extremadura is een bezoek meer dan waard. Het Romeins Theater, de Romeinse brug over de Guadiana (met 755 meter ’s werelds langste brug uit de oudheid), de Tempel van Diana, ….

Templo de Diana


The Roman Theatre
The bull ring in Merida.
Inside the bull ring.
The Roman Bridge as seen from the Alcazaba.

After Merida I follow the Via de la Plata (the Silver Route that runs between Seville and Santiago de Compostela) direction Caceres.
I was honestly a little suspicious of this route, but it quickly turns out to be incredibly good. Many off-road, often single track through scenic areas.
The good thing about such pilgrimage is the historical side you face inevitably.

Vanuit Merida volg ik de ‘Via de la Plata’ (de Zilverroute die tussen Sevilla en Santiago de Compostela loopt) richting Caceres.
Ik stond eerlijk gezegd een beetje argwanend tegenover deze route, maar het blijkt al snel een ongelooflijke meevaller te zijn. Veel off-road, vaak zelfs single-tracks door mooie natuurgebieden.
Het fijne van zo’n pelgrimsroute is het historische kantje waar je onvermijdelijk mee geconfronteerd wordt.




Small, ordinary villages with big churches along the Via de la Plata.






Caceres also again proved to be a very interesting city. I get them one after the other 🙂
This is the largest city of Extremadura, and I take the day off again to visit her properly .

Ook Caceres blijkt opnieuw een heel interessante stad te zijn. Ik rijg ze aan mekaar hier 🙂
Dit is de grootste stad van de Extremadura, en opnieuw goed voor een rustdag om de stad treffelijk te bezichtigen.


I also take the opportunity to take a train to Madrid for a couple of days. A It’s a city I’d like to visit, but not want to cycle through.
The bike remains in the bicycle shop in Caceres, where they will put new chain rings in the front and a new cassette, a new chain and new brake pads.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om ook eens per trein naar Madrid te gaan. Een stad die ik wel eens wil bekijken, maar te groot is om doorheen te fietsen, wat mij betreft.
De fiets blijft even in Caceres bij de fietsenmaker staan, waar hij nieuwe tandwielen voor en achter, een nieuwe ketting en nieuwe remblokken krijgt.

Prado Museum Madrid. It can be visited for free the last 2 opening hours of the day.


Large percentages of people never fail to annoy me with their behavior, whether it’s in a museum, a church, a restaurant, at night in hotels or just on the street. That’s why night time is a good time to visit towns. The streets are empty, and I don’t have to get winded up because of all the noise most people have to make in the middle of the night in the hotel.



The Royal Palace.








Back in Caceres, I leave the city on the east through the ‘Caminos de Sierra de Fuentes. I’ll rejoin the via de la Plata later on, but I would like first to see some more of Extremadura.
My route leads me through the town of Trujillo. Another place with nice terraces, a beautiful cathedral, ditto market … I am only a month too early. End of April a great cheese festival takes place here.

Terug in Caceres, verlaat ik de stad oostwaarts over via de ‘Caminos de Sierra de Fuentes’. De via de la Plata neem ik later weer op, maar ik zou graag eerst wat meer van de Extremadura willen zien.
Men route leidt me door het stadje Trujillo. Opnieuw een meevaller met gezellige terrasjes, een prachtige kathedraal, dito marktplein, … Ik ben wel een maand te vroeg. Eind april vindt hier een groot kaasfestival plaats.


I never saw swimming caterpillars before, but this guy was happily swimming around.




Don’t know what they are, but you seem them everywhere in Extremadura, dragging that big, long body behind them.



After Trujillo starts the heavier work. First I cross the Sierra de Pedro Gomez, followed by the Sierra de Guadalupe to the town of Guadalupe with its mighty cathedral.

Because I do not want to take the asphalt road to Canamero, I take my chances on a gravel path that soon becomes a single track. Insanely beautiful views of the ‘GeoParque’.
Then I go down to the ‘Cancho Del Fresno’ reservoir. Steeply over large loose boulders. I try to walk the bike down, but can barely hold it. Coming from the other side, this would be an impossible climb. Better take the paved road.

Na Trujillo begint het zwaardere werk. Eerst fiets ik de Sierra de Pedro Gomez over en daarna de Sierra de Guadalupe naar het stadje Guadalupe met z’n machtige kathedraal.

Omdat ik niet de asfaltweg naar Canamero wil nemen, waag ik m’n kans over een gravelpad wat al gauw een single-track wordt. Waanzinnig mooi uitzichten over het ‘GeoParque’ krijg ik voorgeschoteld. Dan moet ik afdalen naar het stuwmeer ‘Cancho Del Fresno’. Steil naar beneden over grote losliggende keien. Naast de fiets stappend kan ik deze amper houden. In de andere richting onmogelijk, en dus de weg nemen, moest je mijn gps track downloaden.



The track into the ‘Geo Parque’ on the right. Fantastic nature in west-Extremadura.


The downhill towards ‘Cancho Del Fresno’ reservoir.


After the descent to the reservoir follows the final climb to Guadalupe. Under the motto ‘Anything is better than asphalt’, I push the bike step by step back against the steep mountain face.

Na de afdaling naar het stuwmeer volgt de uiteindelijke klim naar Guadalupe. Onder het motto “Alles beter dan asfalt” duw ik de fiets stapje voor stapje opnieuw tegen de steile bergwand op.

The tent I travelled with so far on the Iberian Peninsula was a bit worn (the bottom of the inner tent), so I picked up my Nigor WickiUp, an hexagonal tipi. Here only the inner tent.
And with the fly.


The climb towards Guadalupe.




Guadalupe from the hill top.
The huge monastery in Guadalupe.

DSCF1206I follow a bit of the ‘Camino Real de Guadalupe’ (which runs between Madrid and Guadalupe). Between Navatrasierra and Carrascalejo I’m again pushing the bike against a steep mountain on a rough hiking track. Better follow the paved road here.

After Carrascalejo I make a bend of about 180 degrees and then follow the ‘Camino Natural del (Rio) Tajo’ (GR 113), back to the west. I already biked part of this camino late last year, near the source of the river through the beautiful ‘Parque Natural del Alto Tajo’.

Ik volg nu een stukje de ‘Camino Real de Guadalupe’ (die tussen Madrid en Guadalupe loopt). Tussen Navatrasierra en Carrascalejo ben ik opnieuw lange tijd zoet met de fiets tegen een steile bergwand op te duwen. Beter de verharde weg volgen hier.

Na Carrascalejo maak ik een bocht van ongeveer 180 graden en volg nu de ‘Camino Natural del (Rio) Tajo’ (GR 113), terug naar het westen. Ik volgde reeds een stukje van deze camino eind vorig jaar, nabij de bron van de rivier door het mooi “Parque Natural del Alto Tajo’.




The morning of April 4 I try for once to be a little earlier on the road. I would like to arrive around noon in Navalmoral de la Mata, so they can still fix my bike before the siesta (from 14:00 till 17:00 hrs).

As I descend towards the Tagus, I get magnificent views of the vast ‘Valdecenas’ reservoir. The snowy peaks of the Sierra de Gredos towering behind the reservoir.
Just before the bridge over the lake is a beautiful Roman gate. They moved it from elsewhere here.

De ochtend van 4 april probeer ik voor een keer iets sneller op pad te zijn. Ik zou graag rond de middag in Navalmoral de la Mata aankomen, zodat ze daar m’n fiets nog kunnen repareren voor de siesta (van 14:00 tot 17:00 u).

Als ik afdaal richting de Taag krijg ik eerst nog magnifieke uitzichten op het enorme Valdecenas stuwmeer met daarachter de besneeuwde toppen van de Sierra de Gredos.
Aan de brug over het meer staat een mooie Romeinse poort. Deze blijkt van elders naar hier verhuisd te zijn.




I’m right on time in Navalmoral de la Mata. In the Pamo bike shop I meet even an English speaking Spaniard, so I can easily explain my problem. I’m lucky, because he goes right to work. My bike is ready an hour later (new front derailleur cable).
A few hundred meters further, however, I have flat tire. Just a nettle, but I see now there is a crack on the side wall of the tire as well. I wait till after the siesta, go back to Pamo bike shop where they install new front and back tires and check and grease the rear hub.

By 18:30 I leave the shop and I quickly cycle out of town, back to the Tagus by another road. The bridge here is downstream of the dam, so much deeper and so the subsequent climb higher.
The camping spot for tonight is okay but not top.

Ik ben netjes op tijd in Navalmoral de la Mata. In de Pamo fietsshop tref ik zelfs een Engelssprekende Spanjaard, dus kan ik m’n probleem netjes uitleggen. Ik heb geluk, want hij gaat gelijk aan de slag. M’n fiets is een uurtje later klaar (nieuwe kabel voorste derailleur).
Enkele honderden meters verder heb ik echter platte band. Gewoon een netel, maar ik zie dat er ook een scheur in de zijwand zit. Ik wacht dan maar tot na de siesta, ga terug naar Pamo fietsenwinkel en laat een nieuwe voor- en achterband steken, en gelijk ook de hub achteraan nakijken en invetten.

Tegen 18u30 kan ik verder en fiets gezwind het stadje uit, terug richting Taag via een ander weggetje. De brug hier is stroomafwaarts van de dam, en dus veel dieper, en de daaropvolgende klim dus hoger.
Het kampeerplaatsje voor vannacht is oke, maar niet top.

They didn’t sell my good old Schwalbe Nobby Nicks in the bike shop.  I’m now riding with a Kenda tyre in the front and this Michelin Grip’r in the back.  What a shame they mounted it the wrong way in the shop… (Rear front :-/ )

It is again late morning when I leave my camping spot. Slow breakfasts while reading one or two short stories from Hercule Poirot, become the norm.
After less than two kilometers I arrive in the village Valdecanas the Tajo and I can refill the bottles with water on the village square.

Just outside the village is a sign indicating the Camino Natural de Tajo continues 9200 meters later in the village of Higuera de Albalat.
I just follow the GPS track that I have, and continue along an old, rutted asphalt road along the Tagus. Quickly the asphalt road reaches a death end where a tributary, the Garganta de Descuernacabras, flows into the Tagus. There is a grassy goat path up the river that I follow for a kilometer. I descend steeply to the river, remove my shoes and socks and wade through the river. On the other side I wash my cycling shorts and socks that I wore yesterday.

Yet again, I start mountaineering by bike. No trail, nothing, just dragging the bike straight up. This time it’s so steep, that even with extreme efforts, I can’t get it up. So ot’s off-loading the bike.

Drag the bike a bit up, go back down to pick up some luggage, back up, a water bottle which escapes me and rolls back down, so back down I go, and back up …. you get the point.
I takes me more than an hour to make 700 meters distance, in which I gain 200 meters altitude. At these moments I sometimes wonder what I’m doing.
But at the top, I always get at a track and have the whole area to myself. Incredible scenery, that justifies all the efforts.
But I don’t recommend this part when you’re alone. With two you can probably drag bike after bike to the top, but alone it’s almost impossible. The ordinary road into Higuera de Albalat, where the camino continues would be the better option.

Het is wederom late voormiddag wanneer ik m’n kampeerplekje verlaat. Traag ontbijten en tegelijkertijd één of twee kortverhalen van Hercule Poirot lezen, is de norm geworden.
Na nog geen twee kilometer arriveer ik in het dorpje Valdecanas de Tajo en kan ik de bidons bijvullen met water op het dorpspleintje.
Juist buiten het dorp staat een bord dat de Camino Natural de Tajo over 9200 m verder gaat in het dorp Higuera de Albalat. Ik volg gewoon de gps-track die ik heb, en rij via een oud, kapotgereden asfaltweggetje langs de Taag. Al snel loopt het asfaltweggetje dood waar een zijriviertje, de Garganta de Descuernacabras, in de Taag uitmondt. Er loopt een met gras begroeid geitenpaadje boven de rivier dat ik volg voor een kilometertje. Steil daal ik af naar de rivier, doe schoenen en sokken uit en doorwaad de rivier. Aan de overkant was ik m’n koersbroek en sokken uit die ik gisteren droeg.
En dan, opnieuw, is het bergbeklimmen met de fiets geblazen. Geen trail, niks, gewoon de fiets steil omhoog sleuren. Deze keer is het zo steil, dat ik zelfs met uiterste krachtsinspanningen de fiets niet hogerop krijg. Er zit niets anders op dan afladen.
Fiets stukje naar boven, zelf terug naar beneden om bagage op te halen, terug naar boven, drinkbus die me ontglipt en terug een eind naar beneden rolt, dus terug naar beneden, en terug …. you get the point.
Ik doe er meer dan een uur over om 700 meter af te leggen, waarin ik de fiets 200 meter de hoogte insleur. Op deze momenten vraag ik me wel eens af waar ik mee bezig ben.
Boven kom ik echter dan steeds op een ‘spoor’ en heb de hele omgeving voor mezelf. Ongelooflijke vergezichten, die het afzien weer een beetje vergoelijken
Maar ik raad het niet aan als je alleen bent. Met z’n tweeën kan je waarschijnlijk nog fiets per fiets naar boven sleuren, alleen is het eigenlijk ondoenbaar, en kan je beter de gewone weg nemen tot in Higuera de Albalat, waar de camino gewoon verder gaat.



On dirt roads, between the cows, I descend again to the Tagus River.
Back on the right bank of the Tagus I have to cross a dam on the reservoir of Arrocampo. When I’m cycling the dam, a voice through a megaphone says some stuff in Spanish. “No habla Espagnol” I think quietly to myself and ride on.
Remarkable are the high closures with rolls of barbed wire. This I have never seen on any other dam seen in Spain.
Later I read in an information brochure that I get in a tourist info, this reservoir is used to cool the nuclear plant. Fucking mess is here also.
Through the Embalse de la Anguila (nice!) I cycle on the village Serrejon.
I pitch the tent a little further in the fields.

Opnieuw daal ik over onverharde weggetjes, tussen de koeien door naar de Taag.
Terug op de rechteroever van de Taag moet ik een dam overfietsen aan het stuwmeer van Arrocampo. Wanneer ik de dam opfiets begint een stem door een megafoon vanalles te brabbelen in het Spaans. “No habla Espagnol”, denk ik bij mezelf en rij rustig verder. Opvallend zijn de hoge afsluitingen met rollen prikkeldraad. Dit heb ik nog aan geen andere dam gezien in Spanje.
Later lees ik in een infobrochure die ik in een touristinfo krijg, dat dit stuwmeer gebruikt wordt om de nucleaire centrale te koelen. Die kloterommel staat hier dus ook.
Via het Embalse de la Anguila (mooi !) fiets ik verder het dorpje Serrejon.
Een beetje verder in de velden zet ik m’n tent op.

I feel there’s something wrong with this cow.


The next day follows the drive through the Monfragüe Natural Park, one of the reasons I wanted to make this Extremadura loop. Via smooth rolling gravel roads I reach the park. Along the asphalt road through the park are many bird spotters. A few eagles and vultures are flying around, but frankly I’ve been in places in Spain where there are sometimes 30 or 40 circling above me, and that is certainly not the case here.

The Tiétar and Tagus flow together in the park The river makes for some spectacular turns.
The rest of the dirt road appears to be closed until 15th September. The ranger inthe info center gives ma a ‘permit’ to take ithe off-road path to Torrejon El Rubio. I follow this trail, but soon enough, this turns into an unridable, not even hike-a-bike section again so I turn around and ride on the asphalt road to Torrejon. Fences everywhere along the fields and there is nothing else than to continue cycling on towards the next village, Serradilla. Only when I again crossed the Tagus I find a piece of land to pitch the tent.

De dag nadien volgt de rit door het natuurpark Monfragüe, één van de redenen waarom ik deze extra loop door de Extremadura wilde maken. Over mooie, goed fietsende gravelwegen bereik ik het park. Langs het asfaltweggetje staan op verschillende plaatsen vogelaars. Er vliegen wel enkele arenden en gieren rond, maar eerlijk gezegd ben ik op plaatsen geweest waar er soms 30 of 40 boven me cirkelen, en dat is hier zeker niet het geval.

In het park vloeien de Tiétar en Taag samen. De rivier maakt hier enkele spectaculaire bochten.
Het vervolg van de onverharde route blijkt tot 15 september niet toegankelijk te zijn. Ik krijg in het infocenter nog wel een ‘permit’ om het off-road pad naar Torrejon El Rubio te nemen. Daar begin ik ook aan, maar al snel blijkt ok dat weer op bergbeklimmen neer te komen. Ik keer om en rij via de asfaltweg naar Torrejon. Overal omheiningen langs de velden en er zit niets anders op dan verder te fietsen richting Serradilla. Pas wanneer ik opnieuw de Taag overgestoken ben vind ik ergens een lapje grond om de tent op te zetten.




In Serradilla I can rejoin the Camino Natural del Tajo direction Casas de Milan and Canaveral, where I turn the wheels north again and rejoin the Via de la Plata, the Silver Route, towards Santiago de Compostela.
Initially I wanted to continue driving north through the eastern part of Portugal, but that route was too old, and too many trails had been closed.
After yesterday’s camping spot which was not so good, I pitch the tent quite early on a hilltop and enjoy the rest of the afternoon sun.

In Serradilla kan ik opnieuw de Camino Natural del Tajo vervoegen richting Casas de Milan en Canaveral, waar ik de wielen noordwaarts draai en opnieuw de Via de la Plata, de Zilverroute, richting Santiago volg.
Aanvankelijk wilde ik via het oosten van Portugal verder noordwaarts rijden, maar die route was te oud, en teveel stukken waren inmiddels afgesloten.
Na de iets mindere kampeerplek gisteren zet ik de tent vrij vroeg op bovenop een heuvel en geniet de rest van de middag van het zonnetje.


After Carcabosco the route meanders for some time through almost uninhabited areas. Often some nice single tracks.
Beautiful bicycle.

My loop around Extremadure took some tim, and it shows on the Silver Route. I meet a lot more pilgrims now it is already in early April.
Until Aldanueva del Camino the route runs 30 kilometers through a ‘no man’s land’. Many pilgrims seem to dread this, and some even find it “irresponsible.”
Well …. : – /
How disconnected can you be huh ?
Oh oh, no cell phone reception or a village for a while, and it is ‘irresponsible’. Then you have to walk into a shopping center and not in the mountains, I guess.

I didnt find Aldanueva del Camino very intersting. The next village, Banos de Montemayor, is much cooler and also the northernmost point on my route through the Extremadura.
Here I enter into the following region, Castilla y Leon.

Na het plaatsje Carcabosco trekt de route lange tijd door quasi onbewoonde gebieden over goed berijdbare single-tracks verder noordwaarts.
Prachtig fietsen.

Men ‘loop’ door de Extremadura heeft wat tijd gekost, en dat blijkt op de Zilverroute. Ik tref heel wat meer pelgrims nu het reeds begin april is.
Tot aan Aldanueva del Camino loopt de route een dikke 30 kilometer door een ‘niemandsland’. Veel pelgrims blijken hier tegenop te zien, en sommigen vinden het zelfs ‘onverantwoord’.
Tsja …. :-/
Hoe disconnected kan je worden he.
Oh oh, even geen gsm ontvangst of een dorp, en het is ‘onverantwoord’. Dan moet je in een shoppingcenter gaan wandelen en niet in de bergen medunkt.

Aldanueva del Camino vond ik niet veel soeps. Het volgende dorpje, Banos de Montemayor is veel toffer, en tevens ook het noordelijkste punt op mijn route door de Extremadura.
Hier fiets ik de volgende regio, Castilla y Leon in.

Swallow nests





I found this chap while I was pitching my tent. He stayed around all evening, but was gone the next morning.
Only occasionally I make a nice camp fire.
Roman gate.

Distance: 741 km
Average km per cycling day: 46,31 km
Altimeter: 10.743 m

Nights slept inside: 7
Nights slept outside: 14 (all wild camping)
Flat tires: 3

My gps track can be downloaded from Wikiloc.

Mediterranean to Atlantic coast

Along the northern border of Andalusia

 23/1/17: Playa Flamenca – 35 km before Lorca
Last October, I left the Atlantic ocean behind me and cycled south towards the Mediterranean.
Now, after a maybe too long brake, even further delayed by the heave rains last week, I set off from Play Flamenca again at the Mediterranean coast, crossing the Iberian peninsula in a westward direction back to the Atlantic coast in Portugal.
Few adjustments to the bike: new chain & cassette, new rear tire and 2 extra bottle cages at the front fork to carry an extra water bottle + the fuel bottle for the stove.
Nothing too exciting the first day. This part of Murcia is very populated, with a lot of agriculture.

First night’s camping place.  It was very windy, so good shelter under the roof of this abandoned building.  If you look closely, you can see the tent in the corner.

24/1/17: 45 km before Lorca – Jardin
I start to climb into the mountains once I pass Lorca.
It seems this is the time to harvest broccoli.
Nice camp site with a good view on ‘El Gigante’ mountain, but (again) barking and howling dogs keep me awake. Middle of the night, suddenly a dog is growling next to my tent and I have to get out in the cold to chase it away (it’s freezing at night).

Approaching the hills, beyond Lorca.
Little church in Lorca


Camping near ‘El Gigante’ mountain.

25/1/17: Jardin – 3 km past Galera
Up and over the first pass, Passo Maria. Not too high with 1260 meter, but a lot of snow next to the road and on the surrounding mountains.
Once I’m leaving the forests of the Natural Park Sierra Maria, I arrive at the Granada Altiplano. A huge plain, a 1.000 meter above sea-level, a straight road for many kilometers. It goes slightly downhill but even though I peddle hard, the wind seems to blow me back to the pass.
I commenced cycling today in Murcia province, then cycled through a small corner of Almeria province and went to sleep in Granada province.
I find a nice place to pitch the tent in the valley of the Rio Galera.

Little road towards ‘El Gigante’.
Vélez Blanco
View at ‘El Gigante’ from Vélez Blanco.
Near the Passo Maria.
On the Granada Altiplano


26/1/17: 3 km past Galera – Pozo Alcon
I slept with a thin thermic shirt, on top of that a thick thermic shirt, a fleece vest and my down jacket, fleeced long pants, thin synthetic socks and thick merinowool socks, a fleece hat and the hat of my down jacket, inside my down sleeping bag with a liner, and I was freezing. The water in my bottle is a solid chunk ice. I’m at 800 meters, so not really high, but man, does it get cold here.
I’m really glad I bought a new stove, so I can make a warm breakfast with the one water bottle that was in my tent, and only half frozen.
The weather is turning as well, and it’s mostly cloudy today.
The sun rises around 8 am and last days, I always crawl out of my tent around 9 (hoping, in vain, it warmed up a bit already). By the time I’ve eaten and broke camp, it’s eleven am.
I spend most of the day climbing out of the valley -, slowly gaining altitude from 800 back to 1100 meters.
From Cortes de Baza, I take the small road to Campocamare. On the Michelin map it’s a dead end road, but I know that’s a mistake. I read online there’s a nice hotel in Campocamare which is also serving decent food, so that was my goal of the day. The last kilometers before reaching the small town were very tiring, climbing, with a hard head wind, and cold.
I was really looking forward to the hotel, a hot shower and a warm meal.
It was closed.

Bummer. No choice but to cycle on.
Upon planning this trip, I was really looking forward to camp again at the tip of the Embalse La bolera, a reservoir where I found a fantastic spot when I cycled the Transandalus in 2012.
It’s at 1.000 meters high, another 200 meters higher as last night, and with the weather getting worse, not an option with the equipment I’m carrying now.
I drove into the next province Jaen down to the next town, Pozo Alcon, a bit of a depressing place, looking poor, but I found a nice hostal.
I took over an hour before they could get the heating on, but then I took a bath of an hour and a half, before going out for pizza and beer.
Needed that.


27/1/17: Pozo Alcon
Rain, cold, so a rest day.
I’m reading a book in German again, from Dorothee Fleck, about her bike trip around the world.
Weather should be better tomorrow.

28/1/17: Pozo Alcon – before Puente Del Obispo
According to all weather websites I’m consulting, the sun should be shining here.
 The sky is pitch black.
But at least it’s dry, so I’m heading off.
Cycling west from Pozo Alcon, it remains hillier as expected. Only after Huesa, it becomes a bit easier. All day I’m cycling through the typical Andalusian olive plantations. Every piece of land, every hill, as far as the eye can see, it’s rows and rows of olive trees. Not a nice sight.
My route keeps going up and down, first towards the valley of the Guadiana River, back over the next hills to the Jandulilla river. The second part of the day, I’m mostly cycling next to the Linares / Almeria railway line.
While the landscape isn’t the most spectacular, I have to say I’m pretty pleased with the route I’ve taken so far. All the way from day one on very low traffic roads, or deserted dirt roads.
 I’m camping in the mud between the olive trees at the borders of the Guadalquivir river.
I thought there were not many houses around, but the dogs are barking and howling from all directions again at night.


29/1/17: before Puente Del Obispo – past Embalse Del Rumblar
Although I keep following the Guadalquivir, the little roads I take keep going up and down over the hilltops.
In the afternoon I ride through Linares, the biggest place since Lorca last week. Not much to see here, the weather is great, so I keep going towards Banos de la Ecina.
Just before this place I cross the highway. There’s a gas station, restaurant and shop.  I decide to eat something quickly and do my shopping here (at steep prices !).  It being a Sunday, I can continue further up the mountain, instead of camping just before Banos de la Ecina and buy food there tomorrow.
After another hill, I descend to the Embalse del Rumblar.
Here the asphalt road stops, and I’m on gravel again. Much better.
What ’s not so good is the huge fences on both side of the track. No chance to find a place to pitch the tent.
Only after many kilometers, after passing a big estancia the fences stop. There are still signs you’re not allowed to leave the track and everything is ‘prohibido’ and ‘privado’ but f*c/ that.
I find a good place to camp, and even a little fresh water pipe.
Only just before midnight I hear some dogs.



Banos de la Ecina
Embalse del Rumblar
Very nice camping spot.

30/1/17: past Embalse Del Rumblar – past Virgen de la Cabeza
Today I’m really climbing into the Sierra Morena, the mountain range along the northern border of Andalusia. It a steep climb from my camping spot over the hill.
I’m following the GR48 hiking trail now.
Once I’m over the top, I’m on pavement again for a while. An information sign says the farms I saw along the tracks are famous for raising fighting bulls.
Good I didn’t know that before, or I would ‘ve released them.
They also try to re-introduce the Iberian lynx here. You see signs everywhere, but I haven’t seen a lynx of course.
I descent into a deep valley of the Rio Jandula, only to climb all over again towards the ‘Santuario Virgen de la Cabeza’. You can see the building from far away already on the hilltop.
Inside it’s not as beautiful as expected, but it’s a nice goal to ride to.
Today I see my first butterfly of the year, and instantly also the second.
I also see the first vultures of the year.
Many of them.

I take some water at the Sanctuario and continue on the GR48.
Not far after the Santuario, the route turns into a real single track.
Good, no cars.
Soon I’m in such a beautiful surrounding that I decide to stop and pitch the tent.
I enjoy the sunny late afternoon, and the quiet night with (almost) no barking dogs.


View on the Sierra Morena, and the goal of today, Virgin de la Cabeza on the next hill top.





You see these things everywhere in the trees. I guess insects ?
Good. Very flashy signs to warn the drivers.
Approaching Virgen de la Cabeza.



The sanctuario at Virgen de la Cabeza.
They still have the bicycle pasta here 🙂
And again a very nice camping spot in the Sierra Morena.

31/1/17: past Virgen de la Cabeza – before crossing Rio de las Yeguas
I should ‘ve ridden a kilometer longer yesterday.
There’s a little valley, with a little, clean stream where I can fill my bottles again, wash my hair, body and socks.
Some 1,5 km ‘hike a bike’ here but then the single track is mostly rideable again.
This part through the Sierra Morna, between ‘Santuario Virgen de la Cabeza’ and the village Cardena, should be one of the highlights of my ride to southern Portugal, and it delivers !
   Really beautiful surroundings, single tracks and dirt roads, birds, deer, no people.
Good weather.
Just when I want to make a picture, I didn’t see the hole in the ground. I topple over, bend my left knee and leg in an awkward position. Damn, that hurts.
I feel it’s not broken, but definitely it feels like something must be torn or whatever in there. Cycling goes better then walking.
To make matters worse, I come through an area were they are logging some of the beautiful, old pine trees. God, knows how I hate these guys. The trees were probably already here before the loggers were born. Then one of these guys comes along with a chain saw, 20 seconds zip, and the tree is gone.
Probably the same guys that go hunting for rabbit, deer and birds on Sundays.
Bastardes !
Give me a kalashnikov and a license to kill, and I’ll make this world a better place !
After only 18 km, and a very steep downhill, I’m camping along a little stream.
The leg hurts and I want to give it a break.
Unfortunately, the weather seems to be turning as well.

Single trackin’ through the Sierra Morena.





Loggers working hard for economic improvement…




1/2/17: before crossing Rio de las Yeguas – past Cardeña
All bad things come in three I guess.
After hurting my leg & the loggers blocking the road yesterday, I dreamed of my previous job last night.
A nightmare because of which I’m in a bad mood the rest of the day.
The leg didn’t improve.
If I do nothing or cycle, it’s ok, all the rest hurts.
Today the track was blocked again. I cycled further south from closed gate to closed gate in the Sierra Morena. After a long detour I managed to get out, much further south as anticipated.  Normally no problem, because it’s a beautiful region, but with the hurting leg, and slight drizzle, I wasn’t really pleased.
I stopped in Cardeña for a hot meal in the local bar and some shopping before heading further east and looking for a place to camp.
 The weather looks pretty bad for tomorrow.




2/2/17: past Cardeña
Rain all day.
I stayed in the tent, reading and sleeping.

3/2/17: past Cardeña – past El Guijo
Breaking down the tent this morning, I had a crack again in my lower back (lumbago).
I can hardly move, terrible pain in the lower back, like they smashed a baseball bat at full force in there.
But no chance but to keep moving. No one ’s gonna drag me out here. 
Between Cardeña and Villanueva de Cordoba, I’m riding some kilometers of the Transandalus I’ve ridden already in 2012.
I recognize nothing.
I stop for lunch in Villanueva de Cordoba.
The next place, Pedroche is a nice little village.
After El Guijo, I camp near the tip of the hill.
  It seems the middle of nowhere, but like every night, there must be a house or farm just behind a hill, and also behind the hill on the other side, and the dogs are barking and howling from sunset, around 18:30, till midnight.
Non stop.









4/2/17: past El Guijo – Hinojosa Del Duque
The back isn’t getting any better, despite the exercises I’m doing.
Terrible head wind today, but I like the scenery.
The last kilometers before Hinojosa Del Duque seem to last forever. Impossible head winds slow me down to 4 km/hr.
It starts raining as I enter the village.
I find the tourist information and the lady arranges a place for me in the local ‘albergue’.
This is normally only for ‘pelgrims’ with the right credentials (book with stamps), but they make no problem for me staying there. I have to collect the key at the police station.
There are 8 bunk beds, but I have the place all to myself.
It’s very nice, super clean, with a good shower and a micro-wave.
Only the mattresses are super soft, and bad for my back.




5/2/17: Hinojosa Del Duque
Rest day



6/2/17: Hinojosa Del Duque – past Fuente Obejuna
The soft mattress made my back only worse.
Push on a bit today.
Just beyond Hinojosa Del Duque are many beautiful spots for wild camping.
This is the time of year to prune the olive trees. All the orchards I’ve been passing the last days, they were cutting them.
The lambs & calfs are also born already here in southern Spain. That will be another few months before that happens further north in Europe.
A painfull (the back), but beautiful cycling day.
I camp in the fields beyond Fuente Obejuna.
Just before the town are much, much nicer places.






7/2/17: past Fuente Obejuna – past San Nicolas Del Puerto
For much of the day, I’m following the narrow A-447 road. It was paved, many years ago it seems, but really worn, even mentioned on the Michelin map as a ‘road in bad condition’.
This is actually excellent news, because it means it is a ‘road excellent for cycling’.  No traffic at all, and I’m working my way pretty easily through the hills, out of Cordoba province and into Sevilla province. I’m entering the Natural Parc de la Sierra Norte here.

On this lonely road, near the top of a climb, I’m meeting the first other touring cyclist since leaving the Mediterranean. He’s sitting at the side of the road, with a sandwich, his fwomen’s bike parked next to him. I stop, but he doesn’t react.
I ask him if he speaks English ? French ? Spanish ?
He looks briefly at me and replies ‘Solo Espagnol’, and just waves me away in an arrogant way.
What a jurk.
I silently wish him many flat tires, and a broken chain, and carry on.
This never happened before. I had cyclists coming from the opposite direction who ignored me in the past, but never ever, another touring cyclist who had stopped just waved me away. It’s something you just don’t do. Not in an area where you don’t meet other cyclists.
Well, up to him. He wasn’t pretty happy probably.

I eat my own lunch a kilometer further down the road.
After San Nicolas Del Puerte, I hit another ‘via verde’, an old railway line turned into cycling lane.
There’s a campground about 3,5 km further, but nobody is there, so I ride back a bit to an ok wild camping spot I saw just after a tunnel.






8/2/17: past San Nicolas Del Puerto – before Almaden de la Plata
My back still hurts a lot, but it’s improving.
Sleeping on the hard camping math seems to benefit it, along with the exercises I do.
Via really nice dirt roads, I enter Cazalla de la Sierra, another nice little town. I’m well in time before the siesta to do my shopping.

After the town, I soon have a nice downhill to the Rio Vijar. Beautiful valley, terrific views, sunshine.
I’m enjoying this !
There are a lot of camping possibilities before you are at the bottom.
After crossing the river, most of the land was fenced of, but I found a nice unfenced part, with a very little stream to camp.





Cazalla de la Sierra
Cazalla de la Sierra
Embalse de Melonares

9/2/17: before Almaden de la Plata – before Corteconcepcion
The night was very cold again, around -5° C.
A lot of ice (frozen condensation) on the inside of the tent.

I always stay in the tent till 9 o’clock. Taking my time to enjoy breakfast, read a bit and break down the tent, it’s again 11 o’clock before I leave my spot.
After yesterday’s big downhill, the climb follows today of course.
Because of my late starts, it’s lunch time when I arrive in Almaden de la Plata.  It’s market day today and I treat myself to a warm lunch in the bar.

I descend to the Rio de Cala and enter Huelva province and also the Natural Parc de la Sierra de Aracena y Picos de Aroche.
After Santa Olalla Del Cala, the Transandalus follows beautiful tracks towards Minas de Cala.
At the end, about 13 km after Santa Olalla Del Cala, I arrive at a closed gate !
No way I’m going to back track, and detour over the paved road.
With a little force, I can work my way through the fence.
I’m back on a paved road now, with high fences both sides. You have these huge ‘fincas’ here. Estates of sometimes 10 or 15 km long, which seem to be ‘no go’.
I end up camping at the top of a hill that’s being stripped from all it’s trees.
Natural parc huh…. :-/
It’s not a good place, not only because it’s ugly, but I have no shelter at all for the wind, on top of that hill, and the weather forecast is bad for tonight and the coming days.

Doing the morning dishes in the little stream.
Now isn’t this one of the most beautiful signs ?




Left the mountain of waste near Minas de Calas
Not many humans around today, just some friendly cows staring at me.

10/2/17: before Corteconcepcion – Cortegana
The loggers start working at sunsrise.
They are far away, so I stay a bit in the tent. It was a cold night again.
A lot of clouds, but it’s dry.
Via old, narrow, stony tracks I reach Aracena. It’s still dry, so I push on a bit.
Just before Jabugo, it starts raining, but not for too long.  Jabugo claims to be the birth place of the Iberian ham, and is full of shops selling the product.
Last days, I ‘ve cycled a lot through fields with black-footed pigs. The animals seem to have a good life here. Lot’s of space to play around. Not like in Belgium, where they never leave the barn, never see the sky, never have fresh air.
15 minutes before I arrive in Cortegana, it starts raining again.
Pension Cervantes is my place for the night, and tomorrow. And after tomorrow.
3 days of non-stop rain, storm and cold.

Waking up in cold, dense fog on the barren hill top.
But I got to ride some beautiful tracks today.





13/2/17: Cortegana – near El Mustio
The sky is still dark grey when I wake up, but soon I see the sun trying to come through.
Time to leave.
Immediately upon leaving Cortegana, past the church, I’m on what seems to be a medieval cobble stone road. Very, very slippery of course with all the rain of the last days, and some mud on top of it. But I’m happy to be out again.
It starts raining just when I reach the next village, Aroche. I wait it out in the bar with a coffee.
After Aroche, the coble stones make way for deep mud. The bike is sinking into it, which makes the going hard and the shoes and the pants dirty.
Then, suddenly the landscape changes. I’m back in a forest.
The sun has also cleared the clouds by now and life is perfect. A lot of climbing though, into the ‘Sierra Pelada y Rivera del Aserrador’ Natural Park.
The term ‘natural park’ is used very loosely in Spain. It doens’t stop anybody from building, cutting trees, hunting or whatever. I think you could put a sign in the center of Madrid and call it a natural park, according to Spanish norms.
Also here, after a while, I pass an area where they ‘re stripping the mountain of all it’s trees.

A very slippery cobble stone track out of Cortegana.





14/2/17: Near El Mustio – before Mertola
It’s very misty and chilly when I wake up.
I still have to climb a bit but then it plunges down towards Santa Barbara de Casa, a bigger village as I had expected. Small supermarket to resupply.
Then it’s on paved roads to the last Spanish village before the border, Paymogo.
Soon I’m descending to the valley of the Rio Chança, which forms the border between Spain & Portugal.
It’s an hour earlier in Portugal as in Spain.
Mina de Sao Domingos, one of the first villages I pass in Portugal, also has a smal ‘mercado’ where one can resupply.
I see quiet a few camper next to the lake. Probably Europeans from further north, spending winter time here.
I’m camping in a field a few kilometer before Mertola. The frogs try ttheir best to silence the dogs.
A much nicer sound :-).

Waking up again to a misty sky.





The church in Mina de Sao Domingos, Portugal.



15/2/17: before Mertola – past São Pedro de Solis
The weather is really getting better.
I first village the castle in Mertola, and some archeologic site next to it, before heading to the local bar for a coffee.
Rest of the day is on quiet, paved country roads.
The Portugese drivers are much worse then the Spanish.
The Spanish slow down, wait behind you if they can’t see whether it’s safe to overtake you, and give lot’s of space when they do.
Many Portugese race by, giving little space, and just cut you off on roundabouts or when they want to turn right.
In general, the Swedes and Spaniards are the best drivers in Europe, closely followed by the Norwegians and Germans. The Portugese are on poor the Belgian and Dutch level.

The cemetery of Mertola
Rooftops of Mertola and the Guadiana river.


Early spring ! 🙂


Bus shelters are always nice to hide for the rain, but this one could be used to rest against in the sun, sheltered from the little breeze.
Storks everywhere here in the south of the Iberian peninsula.


16/2/17: past São Pedro de Solis – past Saolheira
Flowers start to bloom everywhere in the fields.
Highlight of the day for me is the Tibetan Buddhist stupa in Malhão. It’s nicely situated on top off a hill with terrific views. The Tour d’Algarve will pass here next Sunday on it’s final stage.

The Buddhist Stupa at the hill top in Malhão.
Camping in an abandoned village.
The abandoned village was on a really nice, sunny location.


17/2/17: past Saolheira – Lagos
Last stage through the hills of the Algarve. There’s a big castle in Silves. I leave the town on nice single tracks along the Rio Arade. Via a busy Portimão, I reach the Atlantic coast in Lagos.


Mediterranean to Atlantic, via Andalucia:
Distance: 1.155 km
Average km per cycling day: 55 km
Altimeter: 18.103 m

Nights slept inside: 7
Nights slept outside: 18 (all wild camping)
Flat tires: 0

My Gps track can be downloaded here from Wikiloc