Thailand: Chinese New Year in Bangkok

This new trip got off to a bumpy start.
Before starting my cycling trip in Australia, I planned to show my mother around Thailand for 3,5 weeks. A few days before our departure, a blood sample that was taken to check whether I didn’t have any nasty diseases from the 25 or so thick bites I had in Bretagne three months earlier, suddenly showed a severe drop in my kidney functions. Something that was still perfect when my blood was checked in June and October 2018.
The doctor advised it wouldn’t be wise to leave on a trip like I had in mind in such a condition.

After a few visits to the hospital consulting some specialists, and after a lot of anxiety and more blood samples, all seemed to be fine after all.
  Both the doctor and the kidney
specialist don’t rule out a mistake was made with the blood samples, because such sudden drops and recovery can”t be explained in a logical way.

Anyway, the tickets to Bangkok were cancelled and our holiday was down the drain. Hopefully we can give it another try after the Australia trip.

I purchased new and of course much more expensive, tickets to fly to Bangkok on the third of February. That way I had four days in the city during the Chinese New year celebrations. But, more bad luck was lurking.
Thai Airways might have a very good reputation, my flight was cancelled 2,5 hrs before departure. Not much explanation was given but they did give me a nice room in the Sheraton Hotel at Brussels Airport.
After some asking around, it appeared the plane had a ‘technical problem’. Lufthansa does the maintenance of Thai Airways in Europe.
The spares had to come from Lufthansa’s depot in Munich.
Munich airport was closed due to snow.

DSC03702Next day, I was queuing 3 hrs before we were supposed to fly.
Long story short: Only few check-ins open. It was my turn at 10:15 hrs only. It took the incompetent lady at the check-in an hour to get the bike on the plane (although I booked it in advance).
Then I had to go and pay 150 usd to another counter of Swissport, then go to yet another place to handover the bike, and only after that, I got my boarding card.
By now it’s 11:30 am.
Boarding started at 11:20 and I still had to go through security, of which only 2 gates were open at Brussels Airport.
Then I arrived at customs, where I had a queue with a trainee.
I arrived at my gate after 13:00 hrs.
The plane was suppose to leave at 12:00, but was delayed again, due to congestion.

So, off to Bangkok.
I booked a hotel between Chinatown and the Chao Praya river.
Today 5 February is the start of the Chinese New Year, the year of the Pig.
Yaowarat Road, the main street in Bangkok’s Chinatown was made completely traffic free for the occasion.

First I went to Wat Traimit Wittayaram Voraviharn. This temple is where the world’s biggest Golden Buddha , aged more than 700 years, is staying. The Buddha is 3 meters tall and weighs 5,5 tons.

The biggest Golden Buddha in the world.
Traimit Royal Temple by night

Food !
Food alone is more then enough reason to travel to Thailand. And you don’t need to go to fancy restaurants to enjoy the very best if it.



My favorite Thai snack: Sweet mango with sticky rice


Chinese New Year is nothing without their dragon shows of course.
They started late afternoon on the fifth and would go on in the evening and the same the day after.





This is the second time I’m in Bangkok’s Chinatown during their new year. It’s also the second time I see the Thai Princess Sirindhorn in real life.
I would even see here two times today.  First I saw here in the afternoon at the entrance gate of Chinatown and later in the evening again on Yaowarat Road.
She had diner in the excellent Shanghai Mansion. I had to wait for two hours with the Thai people to see her.

The gate to Chinatown
People excited to see Princess Sirindhorn.
Security on Yaowarat Road for the visit of the Princess. She’s having diner in the Shanghai Mansion just to the right in the picture.
Shanghai Mansion.
Crowded Yaowarat Road after the Princess’ visit.

Below some more pictures of the festivities and food stalls in Chinatown.

Back streets of Chinatown
Street performer (singing Michael Jacksons’ Beat it).






Kuan Yim Shrine at Yaowarat Road










Donkey playing the guitars 🙂
View to the Chao Praya River from the roof top of the River View Guesthouse.
Green curry chicken, always a topper.
There was a dragon show where they had to dance on these little platforms.  A movie clip here below.
Lonely, hungry kitten.

I only had three days in the city this time but for sure I will come back again. And for sure I am planning an extended visit of a month or so in town again.
Bangkok is now the most visited city in the world with 20 million visitors a year, ahead of London and Paris. (source: most visited cities )
And rightfully so.


Australia: The Gear List.

I tried to minimise my load a bit, compared to the South-America trip. Less cold weather gear and less rain gear, a lighter sleeping bag, etc… to create some space for extra food and water.

I’m still a big fan of Hilleberg tents, but the large Nammatj 2GT would be overkill for Australia, and it would be a pity to expose it to the Australian burning sun. So I will be leaving with the same small Salewa Micra tent I also used for my trip up and down to Spain last summer. It’s a freestanding tent, which makes life easy when I have to pitch it in loose sand or on rocky surfaces. Meanwhile, I keep dreaming of a small Hilleberg Unna.

Carrying water will be a big issue. I have two 10 liter and one 4 liter water bags. Together with the bottles on the frame and maybe some extra plastic bottles, this allows me to carry 30 + liters.



  • Frame: Santos Travelmaster 2.6 alu, 19inch
  • Rims: Front Exal 36 spokes – Rear Rigida Andra 30
  • Tires: Schwalbe Marathon Mondial 2.0
  • Gears: Rohloff hub (chain rings: front 43, back 18)
  • Breaks: Shimano Deore-XT V-breakes
  • Front Racks: Tubus Ergo + Racktime Topit
  • Rear Rack: Santos travel rack (made by Tubus)
  • Saddle: Selle San Marco Rolls
  • Handle bar grips: Ergon GP5 BioKork


  • 2 Ortlieb front roller classic panniers (25 L)
  • 2 Ortlieb back roller classic panniers (40 L)
  • 1 Ortlieb rack pack (31 L)
  • 1 Ortieb PS490 dry bag (13 Ltr)
  • Ortlieb Ultimate  6 L Plus Handlebar Bag with camera insert & Map Case
  • AcePac Fuel Bag
  • 2 AcePac Fat Bottle bags
  • Small Saddle Bag: Decathlon
  • Daypack: Sea To Summit Ultra-Sil
  • Various dry bags
  • Big bag to transport panniers on plane: Tatonka

Camping / sleeping:

  • Tent: Salewa Micra II + footprint
  • Matrasses: Thermarest Neo Air + Thermarest Z-Lite
  • Sleeping Bag: Cumulus Panyam 450
  • Liner bag: Cocoon Travelsheet (Egypt Cotton)
  • Pillow:  Sea To Summit Aeros Premium Pillow


  • Stove: Optimus Nova multifuel expedition stove
  • Fuel bottle: Optimus 1L
  • Windscreen: Allcamp
  • Pots: Optimus Terra Lite HE cook set
  • Plate:  Plastic supermarket plate
  • Mug: Primus 4 seasons
  • Cutting board: no brand
  • 2 lighters
  • Water filter: Katadyn Hiker Pro
  • Cutlery: Primus
  • Large plastic Ikea spoon
  • Sponge
  • Small towel


  • Rain jacket: Gore Bike Wear Paclite
  • Down jacket: Ayacucho 
  • Fleece jacket: Haglöfs


  • T-shirts: 1 short sleeved & 2 long sleeved t-shirts
  • Long sleeve merino wool shirt: Icebreaker Pursuit GT260


  • Cycling shorts:  2 Gore Bike Wear Power 3.0
  • Rain Pants: My 14 year old North Face rain pants
  • Casual pants: Quecha
  • 1 pair light running shorts (doubles as swimming pants if needed)
  • 1 Boxer shorts

Hand & head gear :

  • Cycling gloves
  • Warm Gloves: Sealskinz (All Weather Cycle XP)
  • Beanie
  • 2 Buffs
  • Field hat
  • Helmet: Zero Rh+ Zy carbon

Shoes & socks:

  • Cycling / hiking / every day Gore-Tex shoes
  • Sandals: Keen Newport
  • Overshoes: Gore Bike Wear Road Thermo
  • Thin socks: 3 pair cycling socks
  • Waterproof socks: Sealskinz


  • Camera 1: Sony A5000 system camera with 16-50 mm & 55-210 mm lenses
  • Tiffen 40,5 mm Circular Polarizer Filter
  • Camera 2: Nikon Coolpix S5200 compact camera
  • Tripod: Joby Gorillapod
  • Batteries for Sony camera (3)
  • Camera & lens cleaning sets


  • Laptop: MacBook Air 11”
  • Laptop sleeve: Case Logic
  • External hard drive: 2 x Western Digital Elements 1TB
  • E-reader: Kindle Paper White 6”
  • Phone: Motorola Moto E4 Plus
  • Gps: Garmin Etrex 30x
  • Cycle computer: VDO M4 + spare battery
  • Mp3-player: Sony NWZ-A15 16gb + extra 16gb micro sd-card
  • Headphone
  • Head Torch: Petzl Tikka Xp + 3 spare AAA batteries
  • Rear bicycle light
  • Solar pannel: Goal Zero Nomad 7 + Guide 10 plus recharger
  • Power Bank: Xtorm power bank 9000 Mah
  • 10 rechargeble AA batteries for gps
  • Various chargers, cables & SD memory cards
  • Usb stick: Maxell 32 gb (usb + mini-usb connectable)
  • World travel adapter
  • Small distribution plug

Bicycle Spare Parts & Tools

  • 2 tubes
  • 1 brake cable
  • 1 Rohloff shifter cable
  • Rohloff oil change kit (5 refills)
  • 5 Rohloff Oil Drain Screws
  • 1 Rohloff ‘easy-set’
  • 2 pairs break pads
  • 1 chain + chain lock
  • Spare spokes
  • cable ties
  • screws
  • Optimus, Thermarest & Ortlieb repair kits
  • Multitool: Topeak Mini 9
  • Swiss Army knife ‘Huntsman’
  • 2 small screw drivers (flat + Philips)
  • Allen key nbr….
  • Spanner nbr 8 & 15
  • Small pliers
  • 3 Tyre levers
  • Pump: Lezyne pressure drive
  • Puncture repair kit
  • Spoke tightener
  • Chain breaker
  • KMC missing link opener & remover
  • Chain oil
  • Chain brush


  • Shaver: Philips PT927
  • Tootbrush + toothpaste
  • Shampoo (used for hair, dishes & laundry)
  • 2 Washcloths
  • Towel
  • Sun cream
  • Lipbalm
  • Mosquito repellent
  • Tick remover tool
  • Nail clippers
  • Tweezers
  • earplugs
  • Toilet paper
  • Dental floss
  • Imodium
  • Plasters
  • Bandage
  • Disinfectant
  • cloven
  • Thermometer


  • Nite Ize gear ties (to attach solar panel on the bike)
  • Elastic luggage net
  • Bungees
  • Bicycle lock
  • Sunglassess
  • Binoculars: Celestron 8 x 21
  • maps (Hema maps Australia + Reise-Know-How maps Myanmar & Thailand)
  • Book: Birds of Australia (Dean Ingwersen)
  • Pen
  • Waterbladders: 2 x Ortlieb 10L + 1 x Msr 4L
  • 5 Water Bottles
  • Wallet
  • Duct tape
  • Passport + ID card
  • Passport pictures
  • Drivers license
  • Debet cards Maestro
  • Credit cards
  • Small device for ‘Home Banking’
  • Health Insurance cards
  • Rope
  • 5 clothespins
  • Spare shoelaces


A New Year, A New Trip, A New Continent: Plans for 2019 – Australia

As I was wrapping up my South-America trip, new travel plans were in my head already and a ticket booked even before I left for my little loop around France last summer.

Destination: the sixth largest country in the world: Australia ! 

With its 7,69 million square kilometers, it is over twice the size of India, which is the seventh largest country in the world.

Apart from a stop-over in Brisbane, I’ve never visited the country before, but we all know it from so many things.

From famous sport events like the Australian Open tennis, the Australian Formula One Grand Prix or the Tour Down under cycling.  From famous television series like Neighbours, Home & Away and the Flying Doctors, from musicians like Kylie Minogue, AC/DC and Crowded House or from top cyclists like Robbie McEwen, Cadel Evans and Richie Porte. Or probably the most famous of them all, Crocodile Dundee.

We also know the country from its iconic animals, many of them not to be found anywhere else on the planet; Kangaroos, koalas, wombats, wallabies, dingoes and – maybe my favorite – the thorny dragon.

The country is also home of what might be the worlds most famous oceanic landmark (The Great Barrier Reef), one of the worlds most famous man made buildings (the Sydney Opera House) and probably the worlds most famous mountain (Ayers Rock / Uluru).              
(Put Uluru’s picture in a series of pictures with Mount Everest, K2, Mont Blanc, Aconcagua, Erebus, … People will start to get confused which mountain is which.  Everybody will still recognize the monolith Uluru).

Besides all that, Australia is the driest, inhabited continent and apparently it has the highest concentration of creatures that can kill you: Jellyfish, sharks, crocodiles, snakes, bees, spiders, …
20 of the world’s top 25 deadly snakes live in Australia and some of the most deadly spiders in the world, like the Red Back and Funnel Web call it home as well.

Enough raison to go and explore the place a bit myself 😀 

The size of Australia, projected on a European map.  To cross it west to east equals as going from Ireland to Kazachstan.  North to south would be going from the Lofoten Islands in Norway to the Black Sea Coast in Turkey.
… or on the Usa map.

With a European passport, one can visit Australia on an easily obtained tourist visa, but that allows stays up to three months maximum only.  Not sufficient for the trip I have in mind.
It would be possible to extend that visa once you are in the country, but I want to be sure in advance and don’t want to have headaches over an extension  once I’m there.

I applied for a visitor visa, subclass 600.  You could do this with the help of a visa bureau, but with a little bit of effort, it’s easily done yourself.

Apply online on the website of the ‘Australian Government, Department of Home Affairs’.  You’ve got quite some pages to read, fill out the necessary documents, send a copy of your passport, etc ….

After a couple of days I received a mail back that I had to go for a medical check-up at a medical facility approved by the Australian Government, a choice from three different places in Brussels.
Once the doctor has forwarded all the results back to Australia, you’ll receive your visa, if all is ok.

The application costs around 90 euro (no money back when your visa is denied, I think) and another 60 euro or so for the medical check-up.
They might request evidence that you are financially capable of supporting yourself for such a long trip.

As I said, it requires a little effort, but the whole procedure  seemed ok to me and I can perfectly understand the things they investigated or required to know.

A projection of my home country Belgium on the Australian land mass (that tiny, little pink area in the north-eastern corner).  Australia is 252 times bigger than Belgium, but it only has twice as much inhabitants.  Lucky folks !  🙂 

With a plane ticket and a visa in my pocket, the fun part of preparing the trip could start.  After a holiday (off the bike) in Thailand in January and early February, I will arrive in Melbourne on 8th February 2019.  Not being a big fan of major towns, I booked a ticket on the 9th of February on “The Spirit of Tasmania”, the ferry that will bring me from Melbourne, across the Bass Strait, to Devonport on Tasmania, formerly known as Van Diemen’s Land.

And a projection of Belgium on the map of Tasmania.  Tasmania is roughly twice the size of Belgium (68.400 km2 vs 30.500 km2).  But Belgium is 22 times more populated (11,35 milj. vs 0,51 milj. people)

Being such a huge country, it’s northern part in the tropics, Tasmania a lot closer to Antarctica, a decent planning is a good idea.  I’ll arrive in Tasmania in the second part of summer (southern hemisphere) and will probably stay for a month or so before returning to Melbourne and head slowly north during autumn, arriving in tropical Queensland during the dry and cooler winter months.

The excellent side of Australia’s Bureau of Meteorology is a good place to start planning.

Below is a map of my planned route in Tasmania (+/- 2.200 km).  Rather then ride along the coast on busy highways, I chose smaller backroads, probably often gravel, but still including some highlights like Cradle Mountain, Lake St.Clair, the National Parks of the southwest, Hobart, Bruny, Maria and Freycinet islands, Ben Lomond National Park, …

I’d love to go to Walls of Jerusalem National Park as well, but I can’t find a good way to include that in the trip (leaving the bike in a secure place).

A planned route of how I will ride north from Melbourne will follow later.

France: Normandie & Hauts-De-France

Ik laat de druk bezochte Mont Saint-Michel achter me. Gelukkig loopt er een mooie autovrije Voie Verte, de Véloscénie het binnenland van Normandië in. De beroemde stranden zijn ongetwijfeld een bezoekje waard, maar opnieuw verkies ik rustige en mooie routes, boven trekpleisters langs drukke kustwegen.

De Véloscénie loopt voorbij het plaatsje Domfront dwars door het regionale natuurpark ‘Normandie Maine’. Iets voorbij Carrouges verlaat ik de voie verte en sla linksaf het ‘Forêt Domaniale D’écouves in en volg wat later de vallei van de Charentonne en later deze van ‘La Risle’.



Typical church for the Normandie region.


Na een nachtje in het Forêt Domaniale de Brotonne fiets ik een plateautje af naar de Seine die ik met een bootje oversteek ter hoogte van Jumièges.

Na de Seine rij ik even langs het riviertje ‘La Saâne’. In het departement Seine-Maritime volg ik de ‘Chemin Vert du Petit Caux’. Opnieuw een oude spoorweg die omgetoverd is tot fiets- en wandelroute’. Of toch niet helemaal. Hoewel er bordjes staan dat de weg bedoelt is als fiets- en wandelroute, moet je ettelijke keren de fiets over een houten balk tillen die enkele tientallen centimeter boven de grond geplaatst is.
Dit kan beter.

‘Le Chemin Vert du Petit Caux’, you can see the wooden beams where you have to get of the bike each time to lift it over.

Het historische stadje Eu is het eindpunt van deze groene weg. Vandaag is het in Frankrijk Open Monumentendag en is de kathedraal gratis toegankelijk. Ik maak er gebruik van om binnen een kijkje te nemen.
Naast de vele voordelen die het alleen fietsen biedt, is er ook een klein nadeel. Bij bezoeken aan supermarkten of monumenten moet je altijd je hele inboedel ergens onbewaakt achterlaten. Tot nu toe heb ik daar nog geen negatieve ervaringen mee, maar de supermarkt- en monumentenbezoeken verlopen toch altijd iets gejaagder hierdoor.

Collégiale Notre-Dame-et-Saint-Laurent d’Eu


Tijdens m’n tocht noordwaarts door Normandië en Hauts-De-France fietste ik zo ’n beetje van het ene grote gemeentebos naar het andere. Zo zette ik de tent ook nog op in het Forêt Domaniale de Crécy en, na vele kilometers langs de rivieren La Canche en Sensée ook nog eens in het Forêt Domaniale de Marchiennes.





On the roads of Paris-Roubaix, near Hornaing / Wallers


Leaving the Forêt Domaniale de Marchiennes (the forest of Marchiennes), not too far from the French – Belgian border.

De Elnon is een klein stroompje dat de grens afbakent tussen Frankrijk en België. Voor de toeristen staat er nog oud grenswachtershuisje naast de brug.
Via Doornik fiets ik naar de Dender en passeer beroemde plaatsen als Overboelare & Geraardsbergen. Je kan de jaagpaden langs de Dender blijven volgen, langs Ninove tot juist voor Aalst. waar ik Leireken fietsroute neem richting Londerzeel.


The river ‘Dender’ near Geraardsbergen.

Eind september baadt Mechelen in het warme herfstzonnetje. Juist zoals ik drie maanden geleden op m’n laatste dag in België een fritje ging eten in Dinant, doe ik dat vandaag in de Maneblussersstad.
Opnieuw zoek ik het water op. Via de Nete gaat het richting Lier en door tot aan het Albertkanaal vanwaar het nog maar een paar trappen is om terug bij m’n beginpunt te komen.

Sint-Rombouts Tower, Mechelen-Belgium



Almost home 🙂

Ik heb er een lus van 5.606 kilometer opzitten waarbij ik veel op autovrije paden langs rivieren en kanalen kon fietsen of over gravelwegen door bossen. Vaak hoor ik mensen verklaren dat ze een kanaal, en ook een bos (met al die bomen), saai vinden, maar ik hou ervan en het is uiteindelijk zo’n beetje een hele Ronde van Frankrijk geworden.

Enkele cijfertjes:
Distance: 5.606 km
Average km per cycling day: 74,74 km
Altimeter: 40.510 m

The route can be downloaded from Wikiloc.

The canals, coasts and old railway lines of Brittany / Bretagne

Eens de 3.356 meter lange Pont de Saint-Nazaire over, die in de Tour de France als een beklimming van vierde categorie gecatalogeerd staat, vervolg ik mijn weg over een voie verte richting Saint-Malo-de-Guersac. Iets voorbij het dorp fiets ik door de wetlands van ‘La Grande Briere’.
Na de oversteek van de rivier La Vilaine kom ik op ‘La Littorale’, een route omheen het schiereiland van Bretagne. Deze is soms gemarkeerd, maar vaak ook niet, gaat soms over geasfalteerde wegen, soms over single tracks. Mits een beetje voorbereiding of de route gewoon in je gps te steken is ie goed te volgen.


Vannes is a bigger town in Brittany. Luckily they ‘ve built an extra pipe in the tunnel for pedestrians and cyclists.


Via de Littorale fiets ik richting Vannes en Carnac waar ik Sylvie en Arthur tref, waarmee ik in Spanje enkele aangename dagen samen fietste. Ze baten een mooie, vlak aan het
water gelegen b&b uit waar het één en al rust is en ik ook uitgenodigd word om enkele dagen pauze te nemen.  Meer info hier.

We maken een wandeling langs de baai, een fietstocht langs de drie stranden van Carnac en de menhirs een beetje verder inland, bezoeken het schiereiland met Quiberon aan de uiterste tip.
Sommige huizen in de Bretoense stadjes zijn roze geverfd. Van Sylvie verneem ik dat enkel de ‘Kaap Hoorners’, de zeemannen die Kaap Hoorn gerond hebben, het recht hadden hun huis roze te schilderen.
Het is dus een soort statussymbool.

In the south of Brittany, St. Cornely is the best known of the holy protectors of cattle.

Typical structure of the beams in the Carnac region.



The Carnac Stones, a dense collection of megalithic sites consisting of alignments, dolmens, tumuli and single menhirs. The more than 3,000 prehistoric standing stones form the largest such collection in the world.

We kayaken en zwemmen ook nog in de baai, maar vooral wordt er overheerlijk gegeten. Oesters, meerdere keren in overvloed, schelpen, krabben, … alles wat de zee te bieden heeft hier.
Na vier verkwikkende dagen rust in Carnac zet ik men tocht verder.




Sylvie taking a break under the still hot September sun.

Sylvie fietst nog een eindje mee tot aan het Mer de Gavre, waarna ik alleen verder rij.
De weg D158 die op de smalle strook land tussen de zee en meer loopt wordt eigenlijk te druk bereden en zeker met de straffe tegenwind die ik heb is het geen lolletje. In deze omstandigheden was ik beter iets eerder landinwaarts getrokken.


In het stadje Hennebont bereik ik de oevers en het jaagpad van de rivier Blavet. Een gekanaliseerde rivier met ettelijke sluizen om scheepvaart landinwaarts mogelijk te maken. Maar de rivier heeft wel zen bochtige karakter behouden. En er zijn wat bochten in deze rivier, dus het is zeker niet de kortste route. Misschien wel de aangenaamste, want ik rij opnieuw verkeersvrij over het jaagpad. Ooit gemaakt zodat paarden de binnenschepen over het kanaal konden voortrekken. In de goede oude tijd echter was het de vrouw van de schipper die deze taak op zich nam.
Zij stond dan om 5u30 op en maakte het ontbijt klaar. Om zes uur werd er samen ontbeten en om half zeven kon de vrouw dan het binnenschip in gang trekken. Dat was haar taak tot het middaguur.
De man had naast het navigeren nog vele andere taken, waardoor hij ’s ochtends soms pas zen laatste tas koffie kon leeg drinken terwijl hij al aan het werk was. Hij moest eerst en vooral zorgen dat het schip niet te vroeg aankwam, want misschien was er geen vrije ligplaats, maar ook niet te laat want dan was de ontvanger mal content en kreeg hij misschien geen nieuwe lading. Hij hield zich bezig met het betalen van tol, met de boekhouding het onderhoud van het schip, …
Rond de middag maakte de schippersvrouw dan de lunch klaar, die samen genuttigd werd.
Vaak spek, gebakken in overvloedig veel boter.
Het valt me op dat op foto’s uit deze tijd de schippersvrouw toch vaak aan de dikke kant is, ondanks haar fysieke arbeid.
Zij ging natuurlijk steeds met haar boterham door de pan om het laatste restje saus mee op te eten, en zo haar eigen speklaag te kweken.
Voor de klok één uur kon slaan, stond de man weeral in opperste concentratie zen schip te navigeren terwijl de vrouw het voortrok.
Zoals gezegd kwam dan later het paard om het schip te trekken, daarna de stoommachine en nu doen ze’t dus op mazout.
Op de Blavet is er echter weinig verkeer.
Verder stroomopwaarts, nabij Neuliac zie ik dat de sluisdeuren volledig in de modder zitten en uit hun hengsels hangen. Op een informatiebord lees ik dat het laatste schip er in 1951 gepasseerd is.

At Hennebont.







Nadat ik mijn lunch genuttigd had naast een sluis merk ik dat ik vol teken zit. Maar liefst eenentwintig van deze monsters moet ik verwijderen. Negentien met het tekentangetje. Twee ervan hebben echter de onderkant van m’n rechtervoet gekozen en door het lopen zijn deze precies tot onder de huid geraakt.
Nu heb ik al eerder teken met mijn Zwitsers zakmes verwijderd, maar toen was het nog scherp.
Dan is het al geen pretje. In je eigen vlees snijden met een bot mes is nog moeilijker.
Uiteindelijk krijg ik ze eruit gesneden.
Een beetje ontsmettingsmiddel op de open wonde, een duik in de rivier om eventuele andere onverlaten die nog op me zouden rondkruipen te verwijderen en ik kan weer verder.

Daniel Martin wins the 2018 stage at Mûr-De-Bretagne.  Although, if you look closely at the picture,  some seam to think is was Dean Martin 🙂


Mûr-De-Bretagne is de volgende bestemming. Iedereen kent het plaatsje natuurlijk dankzij de doortocht van de Tour De France begin juli.
Ik verlaat Mûr-De-Bretagne via een oude spoorlijn. Ter hoogte van de abdij van Bon Repos kom ik opnieuw terecht op de jaagpaden langs de Blavet.
Iets voor Gouarec is er een splitsing. Rechts is verder stroomopwaarts langs de rivier Blavet, links start het kanaal Nantes-Brest dat ik volg.



Pitching the tent half an hour before sunset at a hill top.

Je kan de omgeving niet super spectaculair noemen, daarvoor fiets je beter langs de kust, maar ik geniet van het autovrije jaagpad, de vele bochten in het kanaal, de bossen eromheen.

In Châteaulin stopt het jaagpad en zoek ik zelf m’n weg verder over zo rustig mogelijke wegen richting Brest.

De rivier Aulne steek ik over via een wel heel bijzondere brug. De Pont de Térénez is een gebogen tuigbrug, wat volgens het alwetende Wikipedia een ‘zeer zeldzaam brugtype’ is. Ze heeft ook de langste overspanning tussen twee brugpijlers ter wereld, nl 265 meter.

Pont de Térénez

Juist voor Brest steek ik opnieuw een brede rivier over, de Élorn. Fietsers mogen over de oude brug, het autoverkeer raast over de nieuwe Pont de L’Iroise. Deze brug is 800 meter lang en de langste overspanning is maar liefst 400 meter. Ze is echter niet gebogen, zoals de Pont de Térénez, en daarom is deze kortere brug toch de meer bijzondere.

Pont de L’Iroise

Brest is druk, druk, druk en veel groter als gedacht waardoor ik er snel, snel, snel weer uit wil. De wegen zijn onaangenaam druk tot in Poulizan. Hierna volgt een mooi stukje kust waarbij ik de vuurtoren van Saint Mathieu passeer alvorens ik het Pointe de Corsen aan de Iroise Zee bereik.  Dit is het meest westelijke punt van het Franse vasteland.


Saint Mathieu

Saint Mathieu lighthouse

15% gradients, both up and down.


At La Pointe De Corsen.

Het is genieten van de spectaculaire Bretoense kusten. Soms heel rotsachtig, dan weer fantastische witte stranden. Begin september zijn quasi alle toeristen ook weer vertrokken en zijn de stranden leeg.
Minder goed is de vaststelling dat de Bretoense chauffeurs agressiever zijn en sneller rijden dan deze in de rest van Frankrijk, waar de rijkwaliteiten niet slecht te noemen zijn, maar zeker ook niet goed.








In Morlaix sta ik, zoals zo vaak tijdens mijn reizen, opnieuw voor een dilemma. Verder langs de kust wat ongetwijfeld een spectaculaire optie zou zijn, of inland gaan, waar een voie verte over een oude spoorlijn kan nemen, autovrij, in de bossen.
De eerste optie is gegarandeerd de mooiere, maar ik kies voor de tweede. Gewoon omdat ik wat wil genieten van het fietsen op zich.

Many cycling routes come together in Morlaix.




De Voie Verte Morlaix – Carhaix valt me reuze mee.
Ter hoogte van het dorpje Gouarec bereik ik opnieuw de Blavet en fiets ik een twintigtal kilometer de route die ik een weekje geleden fietste in tegengestelde richting tot ik opnieuw in Mûr-de-Bretagne ben.

Van daar gaat het opnieuw over voor mij onbekend terrein, nog steeds langs de voie verte verder oostwaarts.
Langs de rivier La Rance bereik ik eerst Léhon en een beetje verder het toeristische Dinan dat vol ‘plezierboten’ ligt. Ik weet niet of de toeristen helemaal ingeshutteld worden vanuit Saint-Malo, of ze gewoon hier een klein stukje langs de rivier heen en weer varen.



At Dinan



Still at Dinan

Van Dinan gaat het naar Dinard dat aan de westelijke over van de Rance rivier ligt. Mooi, zeker, maar oh-zo toeristisch. Ik neem de overzetboot naar het nog toeristische Saint-Malo.

Plenty of yaghts at the mouth of the Rance river. Saint Malo visible in the left corner.

Saint-Malo, seen from the opposite river bank in Dinard.

Op voorhand had ik in m’n tent wat tijd gestoken om een zo rustig mogelijke route te vinden naar de Mont Saint-Michel, wat uiteindelijk ook geslaagd bleek. De hele route zet ik binnenkort wel online. Gewoon de hoofdweg nemen is gekkenwerk.
De Mont Saint-Michel.
Wereldberoemd natuurlijk. De abdij en de omliggende baai staan op de Unesco werelderfgoedlijst. Het is tevens de derde meest bezochte toeristische trekpleister van Frankrijk, na de Eifeltoren en het Kasteel van Versailles, met jaarlijks meer dan 3.500.000 bezoekers.
Volgens wikipedia kent de baai het grootste getijdenverschil van Europa (tot 15 meter). Ik meende dat echter al een keer tegengekomen te zijn in Noorwegen.
Wat opzoekwerk leert me echter dat ze in Saltstraumen, in de provincie Nordland, de ‘sterkste getijdestroom’ ter wereld hebben. Tot 400 miljoen m³ (ton) zeewater passeert elke zes uur door een 3 km lange en 150 m brede zeestraat. Maar dat is dus iets anders als ‘het grootste getijdenverschil’.

Mont Saint-Michel

Mont Saint-Michel


Eens voorbij de Mont Saint-Michel verlaat ik Bretagne en licht Normandië op me te wachten.  Meer daarover gauw in een volgende post.

Pyrenees, Languedoc, Canal du Midi & Atlantic Coast.

DSCF0821Tesamen met men makker Charles die is overgekomen om een weekje mee te fietsen steek ik de Spaans-Franse grens over nabij het dorpje Coustouges.
Via een rustige weg dalen we af naar het dal van de rivier ‘Le Tech’, waar de vrij drukke D-115 doorheen loopt.
In Amélies-Les-Bains-Palalda klimmen we opnieuw de bergen in waar een rustige camping gevonden wordt.
Op de dag dat we het mooiste stukje gaan fietsen van onze gezamenlijke route slaat het weer juist om natuurlijk. Met bakken valt het uit de lucht. In het plaatsje La Bastide worden we een tweetal uurtjes opgehouden door deze wolkbreuk die gepaard gaat met zwaar gedonder en gebliksem.
Het fietsen door deze bergachtige omgeving met dit soort weer heeft ook wel iets magisch, maar we zijn toch content dat we na de afdaling, en bij droog weer de tent kunnen neerzetten in het plaatsje Vinça.

My friend Charles arriving at a misty pass.


Deze hick-up van het weer duurde gelukkig maar een dagje, en was toch weer goed voor de plantjes.
Door de heuveltjes van het voorgebergte van de Pyreneeën bereiken we het super-toeristische Carcassonne. Uitstekende plaats voor een lunch-stop en snel een kijkje te nemen in het historisch gedeelte, maar in de namiddag fietsen we de stad uit en vinden een rustig plekje voor de tenten iets buiten Caunes-Minervois.
Rond 22u30 begint er een fantastische licht- en geluidsshow. De ene bliksemschicht na de andere licht men tent op.
Fantastisch !

Charles, preparing his bike after a lunch break.  We cycled during the heat wave, so breaks were numerous, daily distances modest  🙂


Sometimes it’s hard to find a nice wild camping spot.  On this day we had some troubles finding something suitable, but karma gave us this spot, a few meters above the road with fantastic views into a valley that would eventually lead towards Perpignan.





Charles refreshing himself: If you can’t reach the river, you’ll always find other places for a good wash.

Carcassonne shopping street.



Bij de splitsing tussen heet Canal Du Midi en het Canal De Jonction, dat richting Narbonne loopt neem ik afscheid van Charles.
Hij neemt morgen de trein terug naar huis. Na een aangenaam weekje in gezelschap zet ik men weg alleen verder en fiets via het Canal Du Midi opnieuw richting Carcassonne.

We cycled on top of the Canyon de la Cesse.




Aanvankelijk vind ik het tof dat het jaagpad langs het kanaal onverhard is, en vaak zelfs single-track. Al gauw wordt het echter drukker op het pad. Dagtoeristen met de fiets met een trailer met kinderen, honden aan leibanden van vier meter, de bomma met haar roulator op de single-track,…. Allemaal heel goed dat de mensen buiten komen, maar het schiet niet op.
Ook krijg je weer de gebruikelijke opmerkingen constant naar je hoofd geslingerd. Bel je niet, roepen ze je na “Wat is ’t, heb je geen bel ?”.
Bel je wel, krijg je te horen “Wat is ’t, heb je geen plaats genoeg ?”.
Kortom: Teveel mensen.

To the right, the Canal du Midi running over an aquaduct to cross a little side stream.



Een vijftigtal kilometer voor Toulouse is het jaagpad verhard en gaat het allemaal wat beter.
Ik steven nu recht op de Landes af. Een gebied dat bij de autotoerist op weg naar het zuiden clichématig als “saai” wordt bestempeld (want bossen zijn ‘saai’ natuurlijk).
Ik vond het allemaal eigenlijk heel goed meevallen op de fiets.
De voie verte over de oude spoorlijn van Bazas naar Mios is aangenaam fietsen door de bossen, waar het vrij eenvoudig is goede wildkampeerplekjes te vinden.
Langs het meer van Arcachon neemt het toerisme weer waanzinnige proporties aan en luid het devies hoe sneller je het achter je kan laten, hoe beter.


Old bridge for agricultural traffic (and a cyclist now and then) over the Canal du Midi.

The ‘Landes’.

Although this is a national park, trees are still cut, the ground is plowed deeply and new trees are planted neatly in rows.  In between the trees, ferns and nothing else.  Useless ‘forests’ for wild life.  In many national parks, I saw whole forests being mowed down.  The authorities, probably sensible some people might react, have put up a sign mentioning “Renewal of the forest. We are working on the forest of the future.”         What kind of crap is that ???      Forests have been able to take care of themselves since millions of years.   We don’t have to “work on the forest”.  Leaving the forest alone will create the most valuable forest, not plowing it and cutting it down all the time.





Ik volg nu de EV1, ‘La Vélodyssée’. Het is allemaal niet slecht, zeker niet, maar toch een beetje teveel drukte voor mij. Ik passeer door grotere plaatsen als Royan, Rochefort en La Rochelle.

Brilliant empty beaches deep in the landes. The Atlantic to the left, then the dunes protecting the forest to the right.

Watch out where you put your hand when picking berries 🙂

Atlantic beach, closer to the parking lot.



La Rochelle

Myocastor coypus / Nutria / Beverrat








Een dikke tien kilometer voor Pornic verlaat ik de Vélodyssée en fiets landinwaarts richting Saint-Viaud waar ik afgesproken heb met men vrienden Inge, Choi en Leon. Saint-Viaud heeft een meertje waar een luchtkasteel op drijft waarop een mens allerlei kunstjes kan uithalen en zich jonger kan wanen dan ie is.
Van Saint-Viaud is het nog maar enkele kilometers naar Paimbœuf aan de Loire.
De Saint-louis kerk in het dorpje is in Byzantijnse architectuur en een soort mini Hagia Sophia.

Inge, choi and Leon, welcoming me in their holiday home 🙂

Some barge burned down on the Loire the night before.

Saint-louis charge in Paimbœuf.

Ik fiets een klein stukje verder tot aan de monding van de Loire. Hier gaat een mega-brug over de rivier. Fietsen over de brug is niet verboden, maar er is geen centimeter rijstrook voorzien voor fietsers en het stijgt serieus, aangerzien er grote schepen onderdoor moeten kunnen.
Gelukkig is er een shuttle busje dat enkele keren per dag heen en weer rijdt. Het busje heeft een trailer waar zes fietsen op kunnen (info hier).

The bridge over the Loire River to Saint-Nazaire.



Hoewel de Loire niet de officiële grens met Bretagne is, voelt het instinctief wel zo aan, en lijkt het op de kaart ook de logische grens.
Meer over mijn tocht door Bretagne in een volgend bericht.

Southern France and a little taste of Catalonia

Ik verlaat de vallei van de Herault, klim over het heuvelruggetje en daal af naar het riviertje de Buèges. Ik fiets even door St-Jean-de-Buéges, een heel oud dorpje. Best mooi.
Via de smalle D122 fiets ik verder naar het zuiden. Geen verkeer, uitzicht op de Montagne de Séranne rechts van me, ideaal om te fietsen. Ware het niet dat het werkelijk bloedheet is en de weg steil omhoog loopt.
In een bocht leg ik me onder een boom in de schaduw.
Volledig op.





Look, ‘Tour de France’ Bananas 🙂


De goden zijn me echter wederom gunstig gezind.

Het wordt bewolkt. Eerst witte wolkjes, dan al wat grijzer, een donderslag, een bliksemschicht en in geen tijd ziet de hemel pikzwart. Nog even doorklimmen en dan dender ik naar beneden. enkele spatten regen, maar ik blijf het onweer net voor.



Entering St-Jean-de-Buéges






Voorbij het stadje Clermont-l’Herault fiets ik naar de Cirque de Mourèze over smalle, rustige weggetjes.
De auto’s staan echter al geparkeerd tot voor het dorp Mourèze. Ik wip snel de tourist info binnen om uit te zoeken hoe ik best de Cirque kan bekijken.
Alweer bleek ik op het juiste moment op de juiste plaats te zijn. Er was vandaag één of ander concert in het dorp, vandaar al dat volk. Wel jammer was dat een deel van de wandeling om en doorheen het gebied daardoor afgesloten was.
Er zijn gewoon teveel mensen die teveel onnozel entertainment nodig hebben medunkt.


Via een klein steegje doorheen het dorp langswaar er nog wel toegang is, vind ik men weg naar de Cirque de Mourèze en al zen grillige, puntige rotsen.
Verbazingwekkend dat ik hier als enige rondloop in dit mooie gebied. De enkele honderden meters die ervoor gewandeld dienen te worden blijkt alweer voor 99% van de mensen teveel te zijn.




Wanneer ik terug naar men fiets wandel, passeer ik landgenoten die ook een kijkje komen nemen.
De vrouw heeft een stel benen waarop je zonder probleem de kathedraal van Antwerpen op zou kunnen laten rusten. En het is geen spiermassa.
Het pad is super eenvoudig en kan probleemloos door een honderdjarige afgelegd worden.
De vrouw dient echter van een steen ongeveer 20 centimeter omlaag te stappen.

Ik wacht geduldig op haar afdaling…
Aarzelend gaapt ze naar de kloof ter grootte van een molshoop die voor haar ligt. Niet wetende dat ik haar taaltje versta loopt ze tegen haar man te klagen “dat is elk jaar hetzelfde dat gij mij zoiets “aandoet”. Al twintig jaar ga ik met jou op congé, en elk jaar is het hetzelfde en pakt gij mij mee naar zo’n dinges”.
De vleeshoop blijft maar klagen en van jetje geven. Plezant uitstapje voor die man en hun twee kinderen.
Ik overweeg nog om de man in te fluisteren “een beetje verder is er een afgrond; één klein duwtje en je bent voor altijd van dit soort gezever verlost”, maar ik laat het maar. Ik heb men goede daad deze maand al verricht.
En ach, het is ook een beetje ‘eigen schuld, dikken bult’ natuurlijk.


In Bédarieux neem ik de voie verte de Languedoc voor een kleine 20 kilometer. Een heel mooie voie verte die ik zeker nog eens helemaal wil volgen.
Deze keer daal ik echter af door de vallei van de Orb, zuidwaarts richting de wijngebeden van de Languedoc. Ik kruis het Canal du Midi en neem weer even de fietsroute naar Barcelona op. Deze gaat echter over iets te drukke wegen, vind ik en laat ook de mooiere gebieden links liggen. Daarom draai ik na het dorp Tuchan rechtsaf naar het westen richting Padern en Cucugnan. Iets zwaarder werk want ik moet opnieuw de heuvels in met de hittegolf die maar blijft aanhouden.
Zonder het me op dat moment zelf te realiseren rond ik op 25 juli 2018 ergens in de buurt van Tuchan de kaap van men honderdduizendste fietskilometer (enkel kilometers op reis, niet thuis).


Anchovies, bread, cucumber, a podcast, sunshine, peace & quiet. Life is good.

Voie verte de Languedoc.



First meters along the Canal du Midi


’s Avonds koel ik nog een uurtje af in het riviertje L’Agly en zet wat verder men tent op.
Iets voor zonsondergang begint een hond, niet heel in de verte te blaffen.
Aan het volume en de zwaarte van het geblaf kan je opmaken dat het zo’n hond is de grootte van een kalf.
Woef-woef-woef…. anderhalve seconde pauze woef-woef-woef, ….
Dit gaat zonder enige onderbreking door.
Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat mensen zo’n beest kunnen houden en ervan uitgaan dat de hele buurt dat moet accepteren. Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat je dat zelf kunt blijven verdragen, dag na dag na dag.
Als ik ooit naast zoiets woon vliegt er de eerste avond een rauwe biefstuk vol rattenvergif over den draad.
Om middernacht steek ik men oordopen in.
Dat is de eerste keer dat ik dat doe als ik wild kampeer, maar het was dat, of…
Als ik rond een uur of vier wakker word, doe ik efkes een oordop uit, en het beest is nog steeds aan de gang, kan je dat geloven ???






Terwijl de Tour de France volop bezig is, en niet eens zo ver van waar ik me nu bevind, fiets ik de volgende ochtend door het dorpje Latour-de-France, of ‘La Tor de França’, want ik bevind me al een tijdje in het Catalaans gedeelte van Frankrijk.


Er is geen strook meer vlak hier.
Na weer een colletje beklommen te hebben daal ik van Llauro af naar het dal van de Tech en het stadje Céret. Mooi plaatsje om een middag op een terrasje te zitten en alles wat gade te slaan.
Maar, geen tijd daarvoor.
Klimmen ga ik doen.

Het smalle weggetje D13-f loopt langs een diepe kloof recht omhoog de Pyreneeën in.
Liters zweet kost het me voor ik op de col de Fontfrède aankom.
Slechts 869 meter hoog, maar naar het einde toe was het steil.
De hitte weegt echter nog zwaarder dan de steiltegraad.
In de afdaling schrijf ik nog een ander colletje, de Col de la Brousse op men palmares.
Het dorpje Las Illas ligt juist voor de grens.
Via zigzag-weggetje met stijgingspercentages tot 13% bereik ik de Col de Manrella (715 meter).
Voor de zoveelste keer in men fietscarrière zet ik men tent op, pal op de grens tussen de twee landen.



Vanavond is het maansverduistering die ik van hierboven goed kan bekijken.
Kilometers hier vandaan, in de diepte ligt de autobaan naar Barcelona. Ik hoor het verkeer tot hier boven.
Dat blijft één van de grote minpunten van fietsen in west-Europa.
Praktisch nergens ontsnap je aan menselijk lawaai, hetzij verkeer, hetzij hun honden, hetzij het geboenk van bassen uit auto’s of God-weet-waar het steeds vandaan komt.
In Scandinavië wil het nog wel eens lukken om enkel natuurlijke geluiden te horen maar eens bezuiden het Kattegat is het hopeloos.

DSCF0611Beneden in het dal mag dan wel de autostrade lopen, ik lijk hier boven men tent weg gezet te hebben naast de everzwijnenstrade. Vanaf zonsondergang en de hele nacht door zitten ze rond men tent in de grond te wroeten. Vaak vlak ernaast en moet ik ze wegjagen.

Spanje !
Ik zeg niet dat ze in Frankrijk onvriendelijk zijn, maar in Spanje is het gelijk toch allemaal wat hartelijker en opnieuw is het opmerkelijk hoe goed de autobestuurders hier zijn, hoe ze geduldig achter je wachten, ook op bochtige bergweggetjes tot ze 100% zeker zijn dat ze je voorbij kunnen zonder je leven in gevaar te brengen. En dit is nog maar Catalonië. In de rest van Spanje is het nog beter.


Voorbij het dorpje Agullana kruis ik de snelweg in la Jonquera.
Een hell hole vol truck stops, supermarkten, outlet stores, een drukke N-weg en de autostrade.
Allemaal in het smalle dal gepropt.

Hier pik ik even de Eurovelo 8 route, oftewel de Pirinexus route op. Beide lopen hier samen over onverwacht mooie weggetjes. Perfect compacte gravel waar je zo op zou kunnen beginnen tennissen. Rijdt fantastisch.

Ik fietste een goed jaar geleden met de mountainbike al eens door het dorpje Peralada, maar neem nu uitgebreider de tijd om het plaatsje te bekijken.
Vreemd dat ik me er niets van herinnerde.

In het volgende dorp, Vilanova de la Muga (Muga is de rivier die hier loopt) merk ik plots dat ik al schrikbarend dicht bij de kust zit.
Absoluut geen mogelijkheid tot wild kamperen daar.
En als er één iets is waar ik als de dood voor ben, is het een kamping aan een Spaanse Costa eind juli.

Ik neem eerst nog even een kijkje in het fantastisch mooie kerkje van het dorp waar de pastoor op een zaterdag om 5 uur ’s middags persoonlijk de gelovigen verwelkomt aan de ingang, zich dan snel omkleed en al zingend naar zen altaar loopt, geflankeerd door een jonge misdienaar.
Ik verlaat snel het kerkje.
Buiten hoor ik hoe hij aan zen toespraak, of preek of wat dan ook begint, en dan beginnen ze samen te zingen, de pastoor en zen twaalftal gelovigen.
Gemiddelde leeftijd: minstens 80 jaar.
Wat spijtig is want het oprukkende…. ach laat maar.



Ik draai men stuur en fiets enkele kilometer terug naar een veldje dat er oké uitzag voor een nacht.
Op weg naar men plekje voor de nacht zie ik een otter in de Muga rivier zwemmen.
Rond de tijd van zonsondergang scheren de vleermuizen rakelings langs men tent.
Er wandelen ook drie everzwijnen voorbij.

Het lawaai van de drukke N-260,die in vogelvlucht op één kilometer lag, werkte al op men systeem, en nu blijkt er ook ergens een zware geluidsinstallatie open gedraaid te worden.
Vreemd, uit de richting waar ik vandaan kom en enkel oude boerderijen zag staan. Waarschijnlijk toch een soort discotheek langs die N-260.
Moest ik één van die oude boeren zijn en ze zouden plotseling zoiets openen waardoor men bed weet-ik-hoeveel nachten per week in de kamer staat te daveren…. je zou me al gauw met enkele jerrycans benzine en een aansteker rond die discotheek zien lopen.
Problemen zijn er immers om aangepakt te worden. 🙂

When I created my route, I decided to visit the Mediterranean coast as well. This is what I found. Horror, oh horror ! Of course, I knew to expect this, and therefore my route along the coast was 1,5 km long only hehe.

Soon I returned inland and only a few kilometer from the coast, I’m back in my own habitat.

Granted, the climb was a bit steep and rough. You can still see the Mediterranean in the background.




The tent finally collapsed the last night. No more ways to repair the broken poles.


My little windowless room in Girona. But the owner did everything to make it nice and comfortable.

Na een nachtje in het mooie stadje Girona neem ik de trein naar Barcelona waar men moeder een nieuwe tent mee naartoe zal brengen.
We hebben vijf dagen om de stad te verkennen. Juist tijdens die verschrikkelijke hittegolf natuurlijk, die maar blijft aanhouden.
Het is jammer dat de tickets voor de Sagrada Familia reeds weken op voorhand uitverkocht waren, maar de andere belangrijke attracties bezoeken we wel, Casa Mila, Casa Batllo, Park Guëll, Montjuic, de oude Gotische wijk ….. etc.
De gebouwen van Gaudi zijn natuurlijk prachtig, maar de manier waarop je gedwongen wordt in 2018 een stad te bezoeken is gewoon belachelijk en irritant.
Je moet weken op voorhand een ticket online kopen en dan een tijdslot uitkiezen waarop je je zal aanmelden aan de attractie.
Zo kan je dan bv om 13u30 naar Park Guëll gaan.
Je komt geen minuut vroeger binnen als je er al aankomt om bv 13u10.
Twintig minuten wachten in de blakende zon dus.
Je mag maximum 29 minuten te laat komen.
DSCF0718Arriveer je om 14u00 wordt de toegang onverbiddelijk geweigerd en ben je je centen kwijt.
Opnieuw betalen gaat zelfs niet, als je al zo gek zou zijn dat te doen, want het tijdslot is natuurlijk uitverkocht.

Je moet ook op voorhand perfect inschatten hoe lang je op elke plaats blijft, hoe lang je verplaatsing naar je volgende attractie duurt, etc…
Iemand die nooit eerder in Barcelona geweest is en Casa Mila bezoekt moet dat dus met de natte vinger allemaal doen.
Zeggen van “amai, ’t is warm, kom we gaan rap een terrasje doen” kan dus niet meer, want je hebt dan 28 euro per persoon betaalt om Casa batllo te bezoeken, en dan ben je die kwijt, en kom je er tijdens deze citytrip niet meer in.
Ergens voorbij wandelen en zeggen “amai, dat ziet er iets tof uit, kom we gaan eens binnen”.
Vergeet het.
Nog even, en je hebt in de Begijnenstraat meer vrijheid als toerist in een populaire grootstad.

The Sagrada Familia, still unfinished.

Casa Mila, Gaudi architecture


Casa Batllo


Het blijft natuurlijk een fantastische stad, maar de manier waarop je ze willens nillens moet bezoeken slaat dus nergens op.
En het is duuuuuur.
Niet enkel de hotels, maar vooral de toegangsprijzen zijn van de pot gerukt.
Gelukkig ben ik niet iemand die al die steden afloopt.
Dat zal de gemiddelde Catalaan natuurlijk worst wezen, want toeristen genoeg.
Neen, toeristen teveel, dus … misschien moet je er gewoon begrip voor hebben.

Placa Real, Barcelona.

The excellent writer George Orwell fought in the Spanish Civil War and is honoured with a square in Barcelona.

One of the very best books ever, 1984 by George Orwell, but I gues in Catalunia they like him especially for his book ‘Homage to Catalonia’.

Park Guëll




A welcome sign for the tourists 🙂

Men kameraad Charles is afgereisd naar Figueres om een weekje mee te fietsen. Het zwaarste stuk van zen tocht krijgt hij de eerste drie dagen voorgeschoteld wanneer we de Pyreneeën opnieuw moeten oversteken.
Het is bloedheet wanneer we aan de klim uit Figueres beginnen en wanneer we een eerste riviertje tegenkomen zetten we de fietsen alras aan de kant. Maar wow, dit heb ik de laatste weken nog niet meegemaakt. Het lijkt wel puur gletsjerwater. Ijs en ijskoud is het.

My new tent. The same Salewa Micra II as before. The new version deteriorated compared to the one I had. Why on earth these flashy green colour, screaming out loud ‘Here I am !’ ?? Also the sleeves at the top that replace the clips are a deterioration.



My friend Charles in front of the Dali house in Figueres. Eggs on the top, bread against the walls.

Dat de warmte ons naar het hoofd gestegen is blijkt duidelijk. Een normaal mens wordt er niet vrolijk van als er wolken opdagen, maar wij nu dus wel.
Iets voorbij het plaatsje Maçanet de Cabrenys zetten we onze tenten op in een bos in het gezelschap van opmerkelijk veel wespen en natuurlijk weer de nodige everzwijnen ’s nachts.
De onvermijdelijke gezel van de wildkampeerder in de Pyreneeën.


Update hoe het ons verder vergaat in Frankrijk volgt spoedig.