Europe: A 20.000 km bike trip

1On 16th April 2016, I left for the first leg of my bike trip, with a purpose of seeing more of my home continent Europe. I went through Scandinavia to the northern tip of the continent, going south again through the Baltic States and Poland, my first taste of some countries behind the former iron curtain. Winter was spend on the Iberian peninsula.

Looking at the map, there’s still a lot more to discover in Europe, especially in eastern Europe.
I ‘d like to cycle more in Sweden and return to Iceland as well in the future, but for now, it’s time to change continents 🙂

Below, a map of the 2016/2017 European trip and some statistics:

Total distance: 20.711 km
Total altimeter: 237.230 m

Nbr of flat tires: 20 (none with the Schwalbe Marathon tires on my 11.000 km loop of northern Europe, so all with the mtb tires in the south).

Nights wild camping: 69%
Nights at campground: 16,5%
Nights inside: 14,5%


France: South to north

Climbing towards ‘Coll de Banyuls’, I entered France. I found myself a nice wild camping spot near the pass, right at the Spanish / French border. Next morning I continued climbing from the pass towards the ‘Tour de Madeloc’ (at 650 m). It’s an off-road climb, only for the last part I joined the really tight asphalt road. It’s my second visit to this tower. I made a detour to this point in 2013 already, when I cycled the ‘TransPyrenees’.

My wild camping spot at the Spanish / French border. Tour de Madeloc tower is already visible at the mountain top.
The climb towards Tour de Madeloc from Col the Banyuls.
Approaching Tour de Madeloc.

Up and over the hill, I descend towards Collioure at the Mediterranean. A truly nice place, but too busy for me. Via Argelès-Sur-Mer I continue riding north along the coast. This is not a place for wild camping and I’m forced to go to a campground. Camp grounds make me unhappy.

Just south of the city of Narbonne, I’m cycling between two lakes just of the coast. Nice area with some spectacular bird life.



Two days near the coast proves to be enough for me. I head inland, going north from Béziers. This is the famous Languedoc area.
While I crossed the Cevennes region east to west two weeks earlier during Patrick & Peter’s visit, I’m now riding the region south to north.

First highlight is the ‘Gorge de L’Hérault’. Saint-Hippolyte-Du-Fort sounded like a nice place to spend a night, but I found it a depressing little town, so I continued riding back into the hills and camp wild. That night, a car came a couple of times close to the tent (doing what ???), but I think they never saw me.

Gorge de L’Hérault
Gorge de L’Hérault
Languedoc = wine country




From ‘Les Vans’, another beautiful, moderate climb awaits me through the Parc Naturel Régional des Monts d’Ardèche. First I ride through canyon of ‘Le Chassezac’ river, after that along ‘La Borne’ river.







While I intend to ride on paved roads after leaving Spain (my back started suffering too much from riding on trails with a back pack), I sometimes got homesick and couldn’t resist returning to off-road sections when I found them 🙂



Picture taken at the highest point of the route between the Pyrenees and the North Sea (1.253 m)
One of the many beautiful war memorials
First crossing of the Loire river, still in it’s early stages here.


Some of the visitors I receive whilst wild camping.


Just before ‘Le-Puy-En-Velay, we are in the Auvergne region now (famous for it’s wonderfull cheeses 😛 ), I hit a very nice ‘voie verte’ (old railway line turned into unpaved bike track).
There were four or five tunnels, each several kilometers long, but lighted. Perfect cycling.


Old railway bridge turned to cycle path
The voie verte.



Le-Puy-En-Velay is a famous pilgrim town with all the historical sights that go along with it. The Tour de France was passing here in a couple of days, and the town was really getting ready for it. Almost every shop, whether it was a bakery, a bookshop, pharmacy or real estate agent, they all had some kind of cycling theme in their shop window. Mostly old bike or cycling jerseys and some black & white pictures.

Inside the cathedral of Le-Pue-En-Velay



After Le-Puy-En-Velay, I cycled towards Vichy, just for the historical significance of the place.


Some of the beautiful buildings in Vichy



Via the cycle paths along the Allier & Loire rivers I went further north. In Saint-Firmin-Sur-Loire, I made a right turn, taking the ‘Chemin de Halage’ along the ‘Canal de Briare’ and ‘Canal du Loing’.
These two canals connect the Loire with the Seine river. There’s some hight to tackle, so there’ a network of + 50 locks.






Loire river.
The Loire on fire, just before a heavy thunder storm.






Each lock has a ‘lock man’ (often a woman) servicing the lock when a yacht has to pass. One night, upon passing a lock, I asked the lady working there whether I could pitch my tent. She doubted this was allowed, but said she wouldn’t mind. But she recommended me to push on a bit. Two locks further, there was a nice grassy field with a table, not far from the lock.
Arriving at that lock, I told the young lady her colleague had sent me here, and she was fine having me there for the night.
The weather was turning foul rapidly, so I pitched the tent, and had the great idea to jump in the canal to refresh myself, and wash my clothes of the day. The water level in the canal was pretty high, so I thought it wouldn’t be a problem to get out again. I had a nice swim, washed my shirt and socks, threw them to the border of the canal already, but thought it would be better to put my cycling shorts back on again to crawl out of the canal.
This is where the problem arose. I just wasn’t able to lift myself out. My toes were bleeding already from trying to push me up the concrete side wall. To no avail.
I couldn’t get out of the water.
Only thing I could do was swim to the lock, hoping there would be some kind of ladder over there.
There was a slippery, overgrown, concrete ‘ladder’ ( not worth that name), via which I could leave the canal. I was glad I ‘d put my cycling pants back on.
With bloody toes, I ran to the tent, quickly made diner before the storm burst out.





After crossing the Seine river, I went a bit northeast to avoid the traffic around Paris.
At ‘Ussy-Sur-Marne’, I crossed the Marne river and followed it for a bit.
Next, I took a right turn, following a small side river, the ‘L’Ourcq’.
On my gps, I found a small track along the ‘L’Ourc Canaisé’. There are signs everywhere that it’s not allowed to cycle on the path along the canal, but I choose to neglect that. It was such a quiet and beautiful area, it would be a crime taking busy dangerous roads instead. And anyway, you pass some villages, and there, locals are riding the path as well.



At the town of ‘Soissons’, I crossed the ‘L’Asne’. Pressing on further north, I wanted to follow the cycle path ‘Véloroute de la Somme à La Marne’. This appeared to be a ghost route, only existing on your gps, but not in reality. There was nothing, only bushes and overgrowth along the canal.
After some improvisation, I reached the ‘Canal Lateral à L’Oise’ and later the ‘Canal de Saint Quentin’.

The bike route along the Somme river again appeared to be just fictional in many parts. A local fisher seemed to remember there was something of a path, about 20 years ago, but not a trace is left in many places.


Camping right next to the Canal de Saint Quentin.


‘Canal de la Deûle’ was my next water way, before reaching the far north of France. The region, being hit hard during world war I has a lot of war cemeteries. Same at the Belgian side of the border. A border I crossed at the village of ‘Ploegsteert’, which I wanted to visit as it was the hometown of one of the bigger talents in road cycling, Frank Vandenbroucke.

I first visited a German cemetery.



Common Wealth Cemetery.













War cemetery in Ploegsteert.


I visited more war graves, German, British and Common Wealth ones, before reaching Ieper, with the famous ‘Menepoort’. This monument is one of the few where every single night, to this day, a ceremony (The Last Post) is held for the victims of the war.

More waterways, like the ‘Ieperleekanaal’ and the ‘IJzer’ river brought me right to the North Sea and the end of the European leg of my trip.

@ the Irish Peace Park in Mesen. Replica of a typical Irish ’round tower’.


@ Ieper
Ieper: Menenpoort
‘Ijzertoren’ in Diksmuide
“Here the invader was brought to a standstill”.


France south to North
Distance: 1.529 km
Average km per cycling day: 84,94 km
Altimeter: 13.061 m

Nights slept inside: 0
Nights slept outside: 19 (of which 11 wild camping)
Flat tires: 3

The GPS track can be downloaded from ‘Wikiloc’.

A short holiday in Southern France

Between Rivers: From the Ardèche to the Tarn, Mont Ventoux and some other day trips.

After a week of day tripping with Patrick and Peter in the Ardèche region, we moved to the river Tarn for another week. Rather then going by car, I chose to bike the 226 kilometer stretch. A heat wave was hitting Europe, so instead of the planned 2 days, I slowed down a bit and made a 3-day trip of it.
Leaving Saint-Martin-d’Ardèche, I stopped after a few kilometer at the other side of the river in Alguèze. Looking at the map, there are a whole bunch of small roads in the Cevennes region which I was looking forward to ride. I tried to include a few gorges (canyons) as well.
First up was the Gorges de la Cèze, from where I took the very quiet D167 road to Méjannes-Le-Clap, which lies on a little plateau. The heat was almost unbearable. Via Vendras and Navacelles I cycled towards the only bigger place on this route, Alès, un uninteresting place but good for shopping some groceries.
After crossing the river Gardon d’Alès, I headed a bit north again towards Cendras where I took the tiny D160, climbing towards ‘Col d’Uglas where I pitched the tent.

Ardèche River
The first nights’ camp at Col d’Uglas.

After a quiet night, well I had to chase a bunch of wild boar away twice, I descended towards Saint-Jean-du-Gard. Best to buy food here, because it’ll be a long way before the next opportunity. Temperatures rise to the high 30’s in the shadow today.

I now turned on the small D907, then the D20 and D193 towards the Col du Pas.
The 27 km climb towards Mont Aigoual starts in Valleraugue.
I arrived in the ski village L’Espérou at 18:34 hrs. The only épicerie closed at 18:30 hrs. I rode on a bit towards the Col de Faubel and pitched my tent. I’ll have to content myself with rice and canned sardines for diner.  Mont Aigoual, only 300 meter further up will have to wait for cooler days.



Second nights’ camp at Col de Faubel
Ardèche region = eating this wonderful chestnut cream again 🙂

Last day was mostly descending towards Millau. But not without going to the only shop in the next ski village Saint-Saveur-Camprieu. A long downhill over the D157 along the Gorges du Trèvezel followed until I joined the D991 from where I cycled through the Canyon de la Dourbie towards the Tarn river and our next bungalow at La Cresse.








The gps-track can as always be downloaded from Wikiloc.

Pictures of some other day trips in the Ardèche region:


Gorges de l’Ardèche
Gorges de l’Ardèche
Gorges de l’Ardèche
Gorges de l’Ardèche
Cycling along the Via Rhonâ between Montelimar and Pont Saint d’Esprit
Along the Via Rhonâ


Climbing Mont Ventoux

The three of us looked forward to climbing Mont Ventoux.
We drove by car to Malaucène, then cycled to Bédoin from where to so-called hardest, but also most beautiful climb of Mont Ventoux starts. A 21 kilometer climb.

Peter and Patrick getting ready.



Me arriving at the summit.
Peeke reaching the summit.
Patje reaching the summit


Just over the top, on the downhill back to Malaucène
After exercise follows some well deserved relaxation.


Day trips in the Tarn region:















Iberian Peninsula – Summary

DSCF0730On second October 2016, I went down to the Iberian Peninsula to ride some trails I looked forward to since quiet some time.
Some pro & cons after eight months on the peninsula:


  • Endless possibilities for off-road riding.
  • For those times you are on the road; Spain (together with Sweden) has the best drivers in the world. They wait patiently behind you to overtake and when they do, they give you ample space.
  • Incredible variety of landscapes from sierra’s to deserts to coast lines.
  • I’m not a “people fan”, but the Spaniards & Portugese really are super amiable people.
  • History. Towns like Salamanca, Merida, Elvas, Caceres, Santiago, Figueres, ….
  • More or less budget friendly.
  • Easy to find well equipped bicycle shops.
  • The climate (also see “con’s”).


  • Dogs: When camping, you’ll hear them almost everywhere. In Portugal they’re often running loose.
  • Food: Disappointing. We have the idea Mediterranean kitchen is super good. It’s almost always coming with (bad) fries, no or minimal vegetables and the portions are way too small for a hungry cyclist.
  • Sorry to say, but Portugese drivers are, bizarrely enough, the opposite of their Spanish neighbours and are very often suicide misiles.
  • The climate: Dec., Jan. & Feb, only the coast in Alicante & Murcia has more or less guaranteed good weather – although there was snow in January ! Rest of the peninsula can (and often will be) cold and wet. Summers can be too hot & dry for cycling.


  • Las Bardenas Reales
  • Parque Natural del Alto Tajo
  • The Atlantic Coast in Southern Portugal
  • The Extremadura (everything: the nature, the towns)
  • Galician coast
  • Sierra de Montserrat

Below the map of my route from Oct. 2016 till May 2017:

And a map off all my cycling on the peninsula so far:

Northeast Spain

Logroño – Cap de Creus

Text in English and in Flemish.

In Logrono I leave the Camino Frances and its herd of pilgrims behind and drive in an easterly direction, following the ‘Camino del Ebro’, a route mainly on unpaved farm roads next to or near the Ebro River. For a few miles I have to ride the busy N-232, passing the airport, but then I’m on quiet roads. The first night I’m camping right next to the river with lots of mosquitoes who seem to have woken up for spring.

The Ebro has carved a very wide valley in the landscape. I’m cycling through villages and past fields, fields, fields. Not easy to find a place to camp. I always search for even smaller paths, hoping to find a pitch. This way I also camp the second night next to the river, at the edge of a field full of pear trees.
Around 4 am, a car with loud music shows up, head lights piercing through the fruit trees. I think they turned just meters away from the tent.
In the morning when the tent is still drying, an old man arrives with his Renault Kangoo. The farmer.
He is first a bit suspicious, but immediately seems to be a very nice man. I tell him about the nightly visitors.
Thieves he says. He also warns me to be careful for robberies at night.
I tell him I never carry big sums of money.

In Logrono laat ik de Camino Frances en z’n meute pelgrims achter me en rij verder naar het oosten via de ‘Camino del Ebro’, een route voornamelijk over onverharde landbouwwegen naast of vlakbij de rivier Ebro. Er volgt een stukje van enkele kilometer over de drukke N-232, om langs de luchthaven te rijden, maar dan zit ik op rustige weggetjes. De eerste nacht kampeer ik al vlak naast de rivier, en krijg er gratis de massa muggen bovenop die inmiddels blijkbaar ontwaakt zijn.

De Ebro heeft een heel wijde vallei uitgesleten in het landschap. Dorpjes en velden, velden, velden is waar ik doorheen fiets. Niet eenvoudig om een plaatsje te vinden om te kamperen. Ik draai hiervoor steeds een nog kleiner weggetje in, hopend daar iets te vinden. Zo kampeer ik ook de tweede nacht naast de rivier, aan de rand van een veld vol perenbomen.
’s Nachts rond 4 uur hoor ik een auto met luide muziek vlakbij komen, de lichten priemen door de fruitbomen. Ik denk dat ze juist niet tot bij men tent gekomen zijn.
’s Ochtends als de tent nog aan het drogen is komt een oude man met z’n Renault Kangoo langs. De boer.
Hij is eerst wat argwanend maar alras de vriendelijkheid zelve. Ik vertel hem over de nachtelijke bezoekers.
Dieven zegt hij. Hij waarschuwt ook dat ik moet uitkijken niet overvallen te worden ’s nachts.
Ik meld hem dat ik nooit grote sommen geld bij heb, wat hij een uitstekend idee vindt.



Camping next to the Ebro river.



The church in Calahorra
Stork with the kids
And there’s plenty of them…

Descending towards Tudela, I realize more and more this route doesn’t really satisfy me. Not spectacular and as mentioned, difficult to find good pitches for the tent. Instead of looking for an alternative in a restaurant in Tudela that afternoon, I watch the Barcelona Formula 1 race. I make that alternative later that evening the tent.
I am just south of the spectacular ‘Bardenas Reales’ where I cycled last October. Just east of this, is another area which is completely blank on the map, except for one road.
I’ll try that one, towards Huesca where I can join the ‘Camino de Sant Jaume’, a very little used variant of the Camino Catalan. Somewhat hillier as where I’m biking now, but undoubtedly also more beautiful.

Near the village Cortes I cross the Rio Ebro again, this time in the northern direction. Exactly 218 days ago, on October 9, 2016, I was here on my way to the south. I also leave the Rioja region and enter Aragon.

Until Castejon de Valdejasa I cycle through an area that, without irrigation, would be as dry as the Bardenas Reales. However, nothing but green fields here, with only the hilltops barren.
Between Castejon de Valdejasa and Sierra de Luna I see a wooden arrow mentioning ‘Mirador Pirineo’. The arrow points to a narrow sandy road. According to the GPS, not a dead end, so I take it. It means a little extra climbing, but soon I find a nice camping spot just before the hilltop, and already have the first views on the snowy Pyrenean peaks. I’m standing between hilltops with names like ‘Esteban’ and ‘Lomaza’. With 747 meters not super high. A bit like ‘Signal de Botrange’, with its 700 meters the roof of the Kingdom of Belgium.

Terwijl ik op het stadje Tudela afsteven, vind ik meer en meer dat deze route me niet echt bevalt. Niet echt spectaculair en zoals gezegd, niet echt makkelijk om goede overnachtingsplaatsen te vinden. In plaats van in het restaurantje in Tudela ’s middags een alternatief te zoeken, kijk ik daar naar de Grote Prijs Formule 1 van Barcelona. Dat alternatief maak ik dan ’s avonds in de tent.
Ik ben juist ten zuiden van de spectaculaire ‘Bardenas Reales’ waar ik in oktober doorheen fietste. Juist ten oosten daarvan ligt ook een gebied dat volledig blank is op de kaart, op één weggetje na.
Dat ga ik eens uitproberen, richting Huesca waar ik dan de ‘Camino de Sant Jaume’ kan oppikken, een zeer weinig gebruikte variant van de Camino Catalan. Iets heuvelachtiger als waar ik nu fiets, maar ongetwijfeld ook mooier.

Zo rij ik nabij het dorpje Cortes opnieuw de brug over de Rio Ebro over, deze keer in noordelijke richting. Exact 218 dagen geleden, op 9 oktober 2016 passeerde ik hier op m’n weg naar het zuiden. In één klap verlaat ik ook de Rioja regio en fiets opnieuw Aragon in.

Tot aan Castejon de Valdejasa fiets ik door een gebied dat zonder irrigatie zo droog zou zijn als de Bardenas Reales. Hier echter groene velden, met enkel nog dorre heuveltoppen ertussen.
Tussen Castejon de Valdejasa en Sierra de Luna zie ik een houten pijl met als opschrift ‘Mirador Pirineo’ staan. De pijl wijst naar een smal zandweggetje. Volgens de gps geen doodlopend weggetje, dus sla ik gretig af. Het betekend wel wat extra klimwerk, maar ik vind alvast een mooi kampeerplekje vlak voor de heuveltop, en heb reeds de eerste vergezichten op de besneeuwde Pyreneeëntoppen. Ik sta hier tussen heuveltoppen met namen als ‘Esteban’ en ‘Lomaza’. Met 747 meter niet superhoog. Zoiets als ‘Signal de Botrange’, met z’n 700 meter toch maar mooi het dak van het Koninkrijk België.

Plaza, Tudela
Last stretch along the Rio Ebro, I spotted an otter in the river.
The church in Tauste.
On the road to Castejon de Valdejasa




The next day becomes a bit tight on food.
I could feed myself more or less with half a baguette in the morning, but the rest of the day I had to make do with my last biscuits.
In Sierra De Luna, the first village I encountered, I didn’t really try yet to find something, but I don’t think there was anything.
Lad Pedrosas had a water fountain on the modest Plaza Constitucion, where I could refill the bottles, wash some clothes and myself (the plaza is deserted). There was even a bar in the village, but I reckoned to find a shop in one of the upcoming villages.
But both Piedratajada (bar closed), Tormos (just a church and some small holiday houses) and Ortilla had nothing. There was a bar open in Ortilla where I had a coke and an Aquarius. After twenty minutes, the bartender said he was going to close. He was also a farmer and had to go to work. He was really impressed about my trip and wouldn’t let me pay a thing. That I may still enjoy this as an old gray man.
In the next village, Lupinen was a shop according to the farmer.
That was correct, but it was only open on Monday, Wednesday and Friday from 11 am to 1 pm. It was Tuesday 4.30 pm. Also Esquedas didn’t have shop, but it had a Repsol petrol station on the A-132 where I could buy over priced bread, hesp and water.
In Esquedas, join ‘Camino Sant Jaume’.
A little beyond the town is an impressive building, Castillo … ..
A bit further I pitch the tent near the foot of the Peña Gratal.
Magnificent view, beautiful sunset, wise decision to leave the Camino del Ebro.

De volgende dag wordt het een beetje krap wat eten betreft.
Met een half stokbrood kan ik me ’s ochtends nog wel enigszins voeden, maar de rest van de dag waren het men laatste koekjes.
In Sierra De Luna, het eerste dorpje dat ik tegen kwam deed ik nog niet men best om iets te vinden, maar ik denk ook niet dat er iets was.
Lad Pedrosas had een waterfontein op de bescheiden Plaza Constitucion waar ik gelukkig wel men bidons kon bijvullen, men kleren en mezelf wat waste (de plaza is uitgestorven). Er was zelfs een bar in het dorpje die open was, maar ik rekende op een winkeltje in één van de komende dorpjes.
Maar zowel Piedratajada (bar closed), Tormos (enkel kerkje en enkele vakantiebunkers), als Ortilla hadden niets. In Ortilla was er wel een cafeetje open waar ik een cola en een Aquarius nuttigde. Na twintig minuutjes ter plaatse te zijn vertelde de barman dat hij ging sluiten. Hij was ook boer en moest gaan werken. Hij vond men tocht fantastisch en ik mocht absoluut niet betalen. Dat ik dat als oude grijsaard nog mag meemaken.
In het volgende dorp, Lupinen was wel een winkeltje, vertelde de boer.
Dat klopt, maar dit was enkel op maandag, woensdag en vrijdag geopend van 11u00 tot 13u00. Het was nu dinsdag 16u30. Ook in Esquedas is er geen winkeltje, maar wel een Repsol tankstation aan de A-132 waar ik overprijsd brood, hesp en water kon kopen.
In Esquedas pik de ‘Camino Sant Jaume’ op.
Iets voorbij het stadje staat een indrukwekkend gebouw, Castillo…..
Een eindje verder zet ik de tent op aan de voet van de Peña Gratal
Magnifiek uitzicht, mooie zonsondergang, wijze beslissing om de Camino del Ebro te verlaten.

Embalse de la Sotoner


‘La Atalaya de Tormos’, a tower built around the year 1000.
Heading towards the Pyreneen foothills.
Nice camp below Peña Gratal.

After Huesca follows a steep climb, after which I get back into agricultural area. Good camping spots are hard to find.
The forecast predicted lots of wind and rain, so I need a well sheltered place.

May 18th promised to be a day with lots of wind and rain.
I succeed in getting up early (half past eight), packing my stuff and having breakfast before it started to rain.
After 154 meters, I have a flat tire and …. it starts to rain.
Only for a while and I reach the village of Berbegal early morning. The sky behind me is pitch black.
As an eternal optimist I go to the pub thinking I can just wait it out.
Rain continues and I decide to go to the (pilgrims) albergue, which appears to be the only accommodation opportunity in the village.
I assume that it will be very quiet here, as I meet almost no pilgrims on this pilgrimage route.
However, there are also two Romans staying here. Construction workers. Very friendly boys according to the lady that receives me in the albergue. Such an albergue is unmanned the rest of the day, it is not a hotel with a reception desk.

The Romans have the only twin room at their disposal. Only the dormitory for 9 people is available for me.

Just after I checked in, and the lady left, the Romans arrive. An Eric Cantona look alike with arms full of tattoos and a fat guy with hair halfway to his back, shaved on the side.
I still hope for the best for a while, but then the first one goes to take a shower.
Loudly spitting in the shower, while the other ones is chain smoking in the kitchen.
They occupy the whole place, walk in their underpants, loudly play stupid movies or on youtube, call loudly with (I think) the home front. Then they start to drink.
Amazingly, how that kind of marginal alcoholics always succeed to get drunk within twenty minutes, from a minimum amount of low quality alcohol.
They start burping and making a lot of noise. Talking at normal volume to each other is no longer possible.
Am I ‘high sensitive’, or do these kind of things get on the nerves of any normally developed human being ?
I vow never ever to stay in this kind of place again, never, never. I rather stay in a bus shed.

There is also a Spanish hiker with whom I share the dormitory, a Johan Vande Lanotte look-a-like (one of Belgium’s innumerable incompetent and corrupt politicians). The Spanish hiker can’t help that of course.

Just when the Spanish hiker and I went to sleep, the Romanian Eric Cantona entered and declared he was going to sleep in the dorm as well. I look at him and he said he does not snore.
You already know what’s going to happen then.

Eric Cantona snored loudly all night and went to the toilet twice.
I put music in my ears. Volume at 20 to get over the snoring.

Na Huesca volgt een steile klim, waarna ik opnieuw in landbouwgebied terecht kom en het weer even zoeken is naar plaatsje.
Er wordt regen en best wat wind voorspeld, dus heb ik een plaatsje met wat beschutting nodig.

18 mei beloofde een dag met veel wind en regen te worden.
Ik slaag er per grote uitzondering in om een keertje vroeg op te staan (half acht) en alles in te pakken en te ontbijten voor het begint te regenen.
Na 154 meter heb ik een platte band en begint het daadwerkelijk regenen.
Niet te lang gelukkig en ik bereik reeds late voormiddag het dorpje Berbegal. De hemel achter me ziet pekzwart.
Als eeuwige optimist trek ik naar de kroeg en denk het slechte weer even uit te zitten.
De regen houdt aan natuurlijk en ik beslis om naar de (pelgrims) albergue te gaan, wat de enige overnachtingsmogelijkheid blijkt te zijn in het dorpje.
Ik ga ervan uit dat het heel rustig zal zijn hier, aangezien ik op deze pelgrimsroute bijna geen pelgrims ontmoet.
Er blijken echter ook twee Roemen te verblijven, arbeiders die hier in de bouw werken. Heel vriendelijke jongens volgens het madameke dat me binnenlaat in de albergue. Zo’n albergue is voor de rest onbemand, het is geen hotel.

De Roemenen hebben de enige twee-persoonskamer tot hun beschikking. Er is enkel nog de slaapzaal voor 9 personen.

Juist als ik goed en wel ‘ingecheckt’ ben en het madammeke verdwenen is, arriveren de Roemenen. Een Eric Cantona look alike met armen vol tattoos en een papzak met haar tot halverwege zen rug, weggeschoren aan de zijkant.
Heel even heb ik nog hoop, maar dan gaat de eerste douchen.
Rochelen in de douche dat het een lieve deugd is, terwijl de andere sigaretten zit te paffen in de keuken.
Ze eigenen zich de hele plaats toe, lopen in hun onderbroek, spelen luid debiele filmpjes of op Youtube, bellen luid roepend met (denk ik) het thuisfront. Dan beginnen ze te zuipen.
Verbazingwekkend hoe dat soort marginale gewoontezuipers er steeds in slaagt om binnen de twintig minuten mits een minimale hoeveelheid lage kwaliteitsalcohol toch dronken te worden.
Nu dienen er ook boeren gelaten te worden. En meer lawaai natuurlijk. Normaal tegen mekaar praten blijkt niet meer mogelijk.
Zou ik nu ‘hoogsensitief’ zijn, of werkt dit soort zaken elk normaal ontwikkeld mens op de zenuwen ?
Ik neem me voor om nooit, nooit, onder geen enkel beding nog te overnachten in dit soort gelegenheden. Nog liever in een buskotje dan.

Er arriveert ook nog een Spaanse wandelaar waarmee ik de slaapzaal deel, een Johan Vande Lanotte look-a-like. Daar kan de beste man natuurlijk niets aan doen.

Juist als de Spaanse wandelaar en ik zijn gaan slapen komt de Roemeense Eric Cantona binnen en verklaard dat hij ook hier gaat slapen. Ik bekijk hem eens, en hij verklaart dat hij niet snurkt.
Dan weet je al wat er gaat gebeuren….

Eric Cantona heeft de hele nacht luid gesnurkt en is tussendoor twee keer naar ’t toilet geweest.
Ik steek muziek in m’n oren. Volume op 20 om boven het gesnurk uit te komen.





5:15 am.
At 5:15 the light goes on and Johan Vande Lanotte is packing his backpack.
“What’s up ?” I ask.
He says he’s leaving. After 8 o’clock it becomes too hot, according to him.
Man, it’s still dark outside!
“It won’t get any hotter than 18 degrees today, I told you that last night. Go back to sleep ! “I tell him.
Of course he doesn’t listen.

These kinds of people need to be protected against themselves.
If I ever become minister of tourism in Spain, I immediately make a law banning people to get out of bed before 8 o’clock. From 8 am to 11 am there is a mandatory breakfast. You probably don’t want to know how many of those “pilgrims” are leaving on an empty stomach in the middle of the night. You may leave your accommodation between 10 and 12 o’clock, after the sun has sufficiently warmed up everything.

A while ago, I stopped in a village at an albergue. A paper at the entrance mentioned you had to leave in the morning between 6.30 and 7.45 !!
So they’ll throw you out on the street before dawn.
How crazy should it be?

At 9 o’clock I get up and look through the window. Gorgeous weather, steel blue sky. But still very fresh. Poor Johan.
I leave at 12 o’clock. I can see a lot of fresh snow has fallen on the Pyrenean mountain tops north of here. The weather Gods rewards me today with super-pleasant temperatures and a solid backwind.
At Alfarràs, I enter another region, Catalonia.

Om 5u15 gaat het licht aan en staat Johan Vande Lanotte naast zen bed zen rugzak in te laden.
“Wat gebeurt er ?” vraag ik.
Hij vertelt dat hij gaat vertrekken. Vanaf 8 uur ’s ochtends wordt het te warm volgens hem.
Man, het is nog donker buiten !
“Het wordt vandaag niet warmer dan 18 graden, dat heb ik je gisteravond al verteld. Terug je bed in !”, zeg ik hem.
Hij luistert natuurlijk niet.

Dit soort mensen moet dringend tegen zichzelf beschermd worden.
Als ik ooit minister van tourisme word in Spanje, vaardig ik onmiddellijk een wet uit waarbij het verboden wordt om voor 8 uur uit je bed te komen. Van 8 tot 11 uur is er verplicht ontbijt. Je wilt waarschijnlijk niet weten hoeveel van die ‘pelgrims’ midden in de nacht met een lege maag op pad gaan. Er mag vertrokken worden tussen 10 en 12 uur, als het zonnetje al wat kans gekregen heeft alles op te warmen.

Een tijd terug stopte ik in een dorpje eens aan een albergue. Daar hing een papier aan de ingang dat je ’s morgens moest vertrekken tot 6u30 en 7u45 !!
Daar smijten ze je dus voor dag en dauw de straatstenen op.
Hoe gek moet het worden ?

Om 9 uur sta ik op en piep eens door het raam. Schitterend weer, staalblauwe hemel. Maar nog wel heel frisjes. Ocharme de Johan.
Ik vertrek om 12u. Op de Pyreneeëntoppen in de verte is duidelijk te zien dat er een pak sneeuw bijgevallen is.
De weergoden belonen me met super-aangename temperaturen én een stevige rugwind.
Ter hoogte van Alfarràs rijd ik opnieuw een andere regio in, Catalonië.


Between Alfarràs and Balaguer I meet the only other cyclist on this route. He ’s riding against the wind, I’m the one having it in the back for once.
In the town of Tarrega, this northern option of the Camino Catalan joins the one that runs along the Ebro river. The choice to turn north at Tudela and take this camino was a good one. Beautiful views of the still snowy Pyrenees, quiet gravel roads, and a generally easy, hilly route (west of Huesca, towards Pamplona it gets more harder).

A little after the town of Cervera, home of the motor racer Marc Marquez, the cable of my front derailleur breaks. I also keep getting flat tires, with holes tso small I can’t find them. Also the brakes are finished.
Time for a new visit to the bicycle shop. I stay overnight in Igualada to visit the shop on Monday morning. He didn’t feel like replacing the chain rings and cassette, so it was just a new chain, rear tire, brakes and derailleur cable. In a cafe around the corner, served by a Chinese couple, I breakfasted while repairing a bicycle. A policeman was enjoying one beer whilst chatting with the other customers. How beautiful this is still possible here.
In Belgium and many other parts of the world today, a picture would be taken, shared on social (sic) media, picked up by the regular media after which witch hunt would follow on the good man with the necessary ‘ sanctions “, a lot of of blablabla about “examplary rolls”, while this man, if it ever became necessary, would probably work infinitely much more efficiently than when he would drink a coffee in robocop style, looking around. While that is what is required today.

Tussen Alfarràs en Balaguer kom ik de enige andere fietser tegen op deze route. Hij heeft wind tegen, ik wind mee voor een keer.
In het plaatsje Tarrega komt deze noordelijke variant van de Camino Catalan opieuw samen met deze die via de Ebro loopt. De keuze om ter hoogte van Tudela af te buigen en deze variant te nemen was de goeie. Mooie uitzichten op de nog besneeuwde Pyreneeën toppen, steeds rustige gravelweggetjes en al bij al ook een makkelijke, slechts heuvelachtige route (ten westen van Huesca, richting Pamplona wordt deze wel zwaarder).

Iets voorbij het stadje Cervera, thuisbasis van de motorracer Marc Marquez, breekt de kabel van men voorderailleur. Ik blijf ook constant platte banden rijden, met gaatjes die achteraf onvindbaar blijken. Ook de remmen zijn weer op het einde van hun Latijn.
Hoog tijd dus voor een nieuw bezoek aan de fietsenmaker. Ik overnacht in Igualada en sta op maandagochtend 10 uur bij de fietsenmaker. Hij bleek geen zin te hebben om de tandwielen voor en de cassette te vervangen, dus bleef het bij een nieuwe ketting, achterband, remmen en derailleurkabel. In een cafeetje om de hoek, uitgebaat door een Chinees koppel ontbijt ik terwijl men fiets gerepareerd wordt. Een politieman zit gemoedelijk een pintje te drinken aan de toog en te keuvelen met de andere klanten. Hoe mooi dat dit nog kan hier.
In België en vele andere delen van de wereld zou daar tegenwoordig een foto van genomen worden, op ‘sociale (sic) media’ gedeeld worden, opgepikt worden door de reguliere media, waarop een heksenjacht op de brave man zou volgen, met de nodige ‘sancties’, een boel blablabla over ‘voorbeeldrollen’, terwijl deze man, als het ooit nodig moest blijken waarschijnlijk oneindig veel efficiënter tewerk zou gaan dan wanneer hij in robocop stijl een koffie zou komen drinken, stuurs om zich heen kijkend. Terwijl dat toch is wat tegenwoordig verlangt wordt.




Catalonia’s most famous mountain is really worth a visit. You ‘ll have to accept the busloads of tourists coming from Barcelona, ​​just 45 km from here, on day trips. There ’s also a train station spitting out tourists.
I stay 2 nights at the ‘zona de acampada’, not accessible for cars and caravans, so it’s quiet. I have the time to climb to the highest mountain peak, Jeroni. Absolutely worth the effort.

Wow !
Cataloniës meest fameuze berg is echt de moeite van een bezoekje waard. Je moet er wel vele busladingen toeristen bijnemen die vanuit Barcelona, amper 45 km hiervandaan, op daguitstap komen. Er is ook een treinstation dat de toeristen uitspuwt.
Ik blijf 2 nachtjes op de ‘zona de acampada’, niet toegankelijk voor auto’s en caravans, dus rustig. Zo heb ik de tijd om naar de hoogste top van de berg, Jeroni te klimmen. Absoluut de moeite.

First view of Sierra de Montserrat
Sierra de Montserrat
Ermita de Sant Joan
Inside Ermita de Sant Joan.




The needle of Cavall Bernat, look at the people at the top for height reference.
View from ‘Jeroni’, highest point of the Sierra de Montserrat.



Inside the monastery of Montserrat, a Benedictine retreat.





After Montserrat I cycle via gravel roads and singletracks towards Manresa. If I have understood it correctly, this is the place where the Jesuit Order originated.

After Artès I meet another cyclist, Alex from Barcelona. He has a ten-week holiday and wants to ride to Venice. In the evening we camp just under a pass, which descent takes us to Vic.
Alex decided to take the train back home the next day.
Vic is a pleasant little town where I hang around for two hours.

In the afternoon, it’s very hot, I climb into spectacular Serra de Cabrera, a western movie style mountain rangewith its angular shapes. I ‘m camping at the top, just under the Cingles d’Aiats, a spectacular cliff. Hopefully it will cool down a bit tonight.

Na Montserrat fiets ik over gravelweggetjes en singletracks richting Manresa. Als ik het allemaal goed begrepen heb is dit de plaats waar de Jezuïetenorde ontstaan is.

Na Artès kom ik een andere fietser tegen, Alex uit Barcelona. Hij heeft een tiental weken de tijd en wil naar Venetië fietsen. ’s Avonds kamperen we juist voor een pass waarvan de afdaling ons naar Vic brengt.
Alex besluit de volgende dag in Vic om de trein terug naar huis te nemen.
Vic is een aangenaam klein stadje waar ik een tweetal uurtjes rond blijf hangen.

’s Namiddags, onder een loden hitte klim ik naar spectaculaire Serra de Cabrera in, een bergketen die wat Amerikaans aandoet door z’n hoekige vormen. Kamperen doe ik op de top, juist onder de Cingles d’Aiats, een spectaculaire klif. Hopelijk koelt het hier wat af vannacht.

The cathdral of Manresa
The sanctuary over ‘Cova de Sant Ignasi’, the most important site related with Sant Ignatius.
The plaza in Vic.


Inside the Cathedral in Vic.


That’s where I’m gonna camp tonight 🙂



From Olot I slowly descend taking the ‘via verde’.
I camp thirty kilometers before Girona, because I’m afraid of not finding a place closer to the city.
I wasn’t really looking forward cycling into a bigger town like Girona, but eventually it turned out to be one of the most beautiful acces roads into a city, via the via verde. The city’s historic center is also pretty and cozy. Leaving Girona is also easy, following the river.

I drive to Figueres, famous for the Dali museum. Around noon time, I am at the museum. It is open every day, also on Sundays and public holidays. Except on Monday.
Today it’s Monday.
Never mind, I’ll continue to Cap de Creus. Just before the Cape is the famous ‘Monestir de St. Pere De Rodes’, also the starting point of the ‘Camino Catalan’.
The abbey is open every day, also on Sundays and public holidays. Except on Monday.
It’s still Monday.

No worries. I descend to the coastal village of ‘El Port de Selva’, quickly get some groceries at the Spar and climb tinto he Cap Cap de Creus Natural Park. Half an hour before sunset I find a spot for the tent.

Van Olot daal ik via een via verde langzaam af.
Ik kampeer een dertigtal kilometer voor Girona, omdat ik schrik heb dichterbij de stad misschien geen plaatsje te vinden.
Ik keek niet echt uit om Girona binnen te rijden, maar uiteindelijk bleek het één van de mooiste toegangswegen tot een stad, via die via verde. Het historisch centrum van de stad is ook knap en gezellig. Girona verlaten gaat ook vlotjes, langs de rivier.

Ik rij nu naar Figueres, bekend vanwege het Dali museum. Rond de middag sta ik aan het museum. Het is alle dagen geopend, ook op zon- en feestdagen. Behalve op maandag.
Vandaag is het maandag.
Never mind, dan fiets ik alvast verder naar Cap de Creus. Juist voor de Kaap staat het bekende ‘Monestir de St. Pere De Rodes’, tevens het begintpunt van de ‘Camino Catalan’.
De abdij is alle dagen geopend, ook op op zon- en feestdagen. Behalve op maandag.
Het is nog steeds maandag.

Niet getreurd. Ik daal af naar het kustdorpje ‘El Port de Selva’, doe snel wat boodschappen in de Spar en klim het Natuurpak Cap de Creus in. Een half uurtje voor zonsondergang vind ik een plekje voor de tent.


The via verde from Olot to Girona.






The “Torre Galatea”, an extension of the Dali museum, named in honor of his wife Gala. Dali decorated the top of the building with eggs, symbol of future life and filled the front with loaves of bread as symbols of basic nutrition. This place was the artist’s residence until he died on 23rd January 1989.






‘Monestir de St. Pere De Rodes with the Mediterranean in the back’

The ride to Cap de Creus (with difficult off-road descent and pushing and dragging the bike up the narrow path again) takes place under a cloudy sky. Over the past few weeks, I have cycled the largest possible width of Spain, from the westernmost point, Cap Finisterra to the most eastern point, Cap de Creus. At both ends it was a bit cloudy, but in between, I had beautiful sunny and warm weather.

After hanging around a bit at the Cape, I cycle around the southern part of the peninsula to the town of Cadaquès. Here you can visit the house where Dali lived, overlooking the bay.
Apparently you have to book your visit online. There is no place available for the next 10 days.
Because it’s raining a bit, I decide to leave Cadaquès by road instead of the off-road variant.
A four-mile climb.
The peninsula is mainly visited by the French. If they are representative of what I will encounter in France later on, there ‘ll be big problems.
On this four-kilometer-long climb my life has been more often endangered than the past 6,000 kilometers in Spain. What a bunch of incompetent drivers !
At the top, I take a gravel road into the natural park and camp near the place where I slept the previous night.

De rit naar Cap de Creus (met zware afdaling en klauterpartij weer naar boven over een smal paadje) vindt plaats onder een bewolkte hemel. De voorbije weken heb ik de grootste mogelijke breedte van Spanje gefietst, van het meest westelijke punt, Cap Finisterra naar het meest oostelijke punt, Cap de Creus. Aan beide uiteinden was het even bewolkt, maar ertussenin heb ik voornamelijk prachtig zonnig en warm weer gehad.

Na wat aan de Kaap rond gehangen te hebben, fiets ik om het zuidelijke deel van het schiereiland naar het plaatsje Cadaquès. Hier kan je het huis bezoeken waar Dali woonde, met uitzicht op de baai.
Blijkbaar moet je je bezoek online reserveren. Er is geen plaats vrij de komende 10 dagen.
Omdat het een beetje regent besluit ik om Cadaquès via de weg te verlaten in plaats van de off-road variant.
Een klimmetje van vier kilometer.
Het schiereiland wordt voornamelijk bezocht door Fransen. Als zij representatief zijn voor wat ik straks in Frankrijk ga tegenkomen, beloven daar grote problemen van te komen.
Op deze vier kilometer lange klim is mijn leven vaker in gevaar gekomen dan de voorbije 6.000 kilometer in Spanje. Wat een bende incompetente chauffeurs !
Op de top neem ik alras een steenslagpad het natuurpark in en kampeer vlakbij het plaatsje waar ik de voorbije nacht al sliep.







After another stop in El Port de la Selva I take the main road to Llança. Again, the cars speeding dangerously close next to me. Again, they’re mainly French. I ‘ve never experienced this with Spanish drivers.

Eight months ago I started this trip on the Iberian Peninsula in Hondarribia. The first kilometers were tthe same as the last kilometers of the ‘Transpirenaica’ route, which I cycled back in 2014. It is pure coincidence, but also very appropriate to finish this period by cycling the first 20 kilometers of Transpirenaica.
From Llança I climb the hills to Espolla where IK leave the Transpirenaica and turn to the north, direction Coll de Banyuls.
Dutch cycling legend Frank van Rijn described this route here:

Na een nieuwe stop in El Port de la Selva fiets ik over de hoofdweg naar Llança. Opnieuw scheuren de auto’s gevaarlijk dicht langs me. Opnieuw zijn het Fransen. Dit heb ik nooit meegemaakt met Spaanse chauffeurs.

Acht maand geleden startte ik deze trip op het Iberisch Schiereiland in Hondarribia. Men eerste kilometers vielen toen samen met de laatste kilometers van de ‘Transpirenaica’ route, die ik in 2014 fietste. Het is zuiver toeval, maar ook heel toepasselijk om deze periode af te sluiten door de eerste 20 kilometer van de Transpirenaica te herdoen.
Van Llança klim ik de heuvels in naar Espolla, waar ik de Transpirenaica route opnieuw verlaat en noordwaarts richting de Coll de Banyuls fiets.
Fietsfrootmeester Frank van Rijn beschreef deze route hier:



View to El Port de Selva.
The church in Espolla.
On top of a low Pyrene crossing.

Northeast Spain:
Distance: 957 km
Average km per cycling day: 51,73 km
Altimeter: 11.997 m

Nights slept inside: 2
Nights slept outside: 18 (all wild camping)
Flat tires: 6

The gps track of the entire width of Spain, from Cabo de Finisterra, the countries’ most western point to the eastern most point Cap de Creus can be downloaded from Wikiloc

Misery on the Camino Francés

Text in English and in Flemish.

This time I only made a short stop in Santiago de Compostela, just to have lunch at a nice terrace, buy a new can of gas and a tube.

From Santiago I follow the Camino Francés eastwards, so in the opposite direction.
The Camino Francés is by far the most popular route to Santiago. What I feared soon becomes true. An endless herd of so called pilgrims walks into the city.
My original plan was to ride the Cordillera Cantabrica. Riding this route, I would often be around 2,000 meters high. It’s still too early in the season for that. Too cold, with still snow that high up in the mountains.

In Palas de Rei I take a rest day. The weather is awfull that Sunday. After finishing Jill Homer’s ‘Into The North Wind’ I start a new book, ‘The Old Patagonian Express’ by Paul Theroux.

Between Palas de Rei and Portomarin I count the number of pilgrims I cross three times over a few kilometers.
The first time 124 people on one kilometer, the second time 127 people and the third time 105 people in a km. You can calculate how many meters on average between each pilgrim. It’s a traffic jam.
Who likes that ??
Does this herd spirit never stop?

Deze keer maakte ik slechts een korte pitstop in Santiago de Compostela, enkel om ergens op een terrasje te gaan eten, een nieuw blikje gas en een binnenband te kopen.

Vanuit Santiago volg ik de Camino Francés oostwaarts, in omgekeerde richting dus.
De Camino Francés is veruit de populairste route naar Santiago. Waarvoor ik vreesde wordt ook al snel bewaarheid. Een onophoudelijke meute trekt de stad in.
Het oorspronkelijke plan was om over de Cordillera Cantabrica te fietsen. Dan zou ik vaak rond de 2.000 meter hoog zitten en daar is het nu nog veel te koud voor, met nog geregeld sneeuwbuien.

In het plaatsje Palas de Rei neem ik een rustdag. Die zondag is het barslecht weer. Na Jill homer’s ‘Into The North Wind’ start ik een nieuw boek, ‘The Old Patagonian Express’ van Paul Theroux.

Tussen Palas de Rei en Portomarin tel ik drie maal gedurende een willekeurige kilometer het aantal ‘pelgrims’ dat ik kruis.
De eerste keer 124 personen op één kilometer, de tweede keer 127 personen en de derde keer 105 personen. Je kan zelf uitrekenen om de hoeveel meter er dus eentje loopt. Gewoon een file.
Wie heeft daar wat aan ??
Waar stopt die kuddegeest van de mens ?

The never ending stream of Pilgrims.

Almost everyone I interact with during my travels has the same two questions. “From where to where are you riding ?”
And then …… “Alone?”
Mostly with a look of horror in their eyes.
“Alone” appears to be the peoples’ greatest fear.
No, walking in a herd from the French border to Santiago, staying in Albergues, not sleeping, because that’s impossible in there. You stay in big dorms, with 20, 30, sometimes 50 people. Bunk beds, rows of them, listening to the snoring and farting of others, alarms clocks which go off at half past six and wake up everyone, except the one who has set the alarm. He or she will pretend for fifteen minutes not to hear it.
Then before dawn, in the morning cold and moisture on the road, because you ‘ll better be at the next Albergue before noon, or you won’t have a place to sleep..

But “alone”… THAT’S strange.
Camping ??
That surely is strange, especially with all those albergues. How on earth would you get that in your mind?

I prefer traveling alone, get up when my body says it has rested enough, hear the birds sing both before going to sleep and when waking up instead of listening the next pilgrim with the same story, fresh air blowing through my tent Instead of the penetrating anal scents mixed with those of sweaty feet and dirty underpants.

One night I camp in an unused field next to the Rio Sarria.
In the morning, I wake up, feeling terribly sick. No power, nothing. I feel miserable, have diarrhea and feel like vomiting all the time . It takes me 4 hours to break down my tent and pack. That day, I’ll have my shorest day in the saddle ever.
5.6 km to the next village, Samos.
There’ a giant abbey but no hotel or hostel.
There is an albergue in the abbey so I think ‘ok, if I have to sleep in one more of these things, than an abbey will do just fine’.
The ‘albergue’, a big room, immediately exits on the main road.
Literally a few meters from the door is a gas station.
I’m entering the room.. Row upon row of bunk beds with just enough space to mount your little ladder to the upper bed.
The beds seem to date from the Second World War. The ‘mattresses’ from an earlier world war.
The beds are numbered, from one to somewhere in fifities.
No, I cannot stay here. I can’t deal with those noises of such a crowd I described earlier on, can’t stand their scents intensified by the stench of that gas station.

I turn around and go to another albergue I passed a few hundred meters back.
The one in the abbey was a so-called ‘donativo’.
There you pay what you can. 6 euros seems usual.
The private albergue is 10 euro + 1 euro for the bike.
That extra euro for the bike seems ridiculous to me, but ok..

The friendly girl shows me the dorm room at the first floor.
I think for eight people. The shared bathroom is perfectly clean and brand new.
The bicycle can be stored in the ground floor dorm (6 pers.).
“Aha,” I say, “can’t I sleep with my bike?”.
She thought that was a bit strange, and said that it would be “alone” (as if that were so bad).
No problem.  Here’s your extra euro for the bike, and give me that sleeping space please.
That way, I could sit out that sickness on my own (‘alone’).
On top of that, I also had the toilet and shower for the disabled al to myself (again ‘alone’ :-))

I could not remember the Spanish word for “sick” and tried to find out from the girl working in the albergue.
To ask for the translation for ‘sick, malade or krank’, didn’t ring a bell and just seemed to raise big question marks into her eyes. She already understood I didn’t feel well, so, pointing at my belly, I said: “Yo soy ‘sick’.”
Aah, “she says,” Yo Soy Jennifer “….

Zowat iedereen waarmee ik tijdens mijn reizen in gesprek raak heeft altijd de twee zelfde vragen klaar. “Van waar naar waar rij je ?”
En daarna…… “Alleen ?”
Meestal met een blik van afgrijzen in hun ogen.
“Alleen” blijkt ’s mens grootste angst te zijn.
Neen, in een kudde van de Franse grens naar Santiago wandelen, in Albergues overnachten, niet slapen, want dat kan je er niet. Overnachten dus in grote kamers, met 20, 30, soms wel 50 personen. Stapelbedjes, rij aan rij, luisteren naar het gesnurk en scheten laten van anderen, naar alarms van telefoons die om half zes afgaan en iedereen die toch sliep wakker maken, behalve diegene die het alarm zet. Die blijft eerst een kwartier koppig doen alsof juist hij het niet hoort.
Dan voor dag en dauw, in de kou en het vocht de baan op, want je kan maar best voor de middag aan de volgende Albergue zijn, of je hebt geen plaatsje.

Maar “alleen”, dus. DAT is vreemd.
Kamperen ??
DAT is helemaal vreemd, zeker met al die albergues. Wie haalt het in z’n hoofd ?

Laat mij maar op m’n gemakje alleen reizen, opstaan wanneer mijn lichaam zegt dat het uitgeslapen is en zowel ’s avonds als ’s ochtends fluitende vogeltjes horen in plaats van de zoveelste pelgrim met hetzelfde verhaal, de frisse lucht die door men tent blaast in plaats van de penetrante anale geuren gemixt met deze van zweetvoeten en vuile onderbroeken.

Zo kampeerde ik ook een nachtje in ongebruikt veldje naast de Rio Sarria.
’s Ochtends sta ik echter doodziek op. Geen krachten, niets. Ik voel me miserabel, diarree en braakneigingen. Ik doe er vier uren over om men hele boeltje af te breken en in te pakken. Daarna rijd ik m’n kortste ritje ooit.
5,6 km tot aan het eerst volgende dorp, Samos.
Een reusachtige abdij staat er. Maar geen hotel of hostel.
In de abdij is een albergue en ik denk ‘vooruit, als ik er dan toch nog eens in eentje moet slapen, dan maar mooi in een abdij’.
De ‘albergue’ een zaal, geeft onmiddellijk uit op de grote baan.
Op letterlijk enkele meters van de deur staat een benzinepomp.
Ik betreed de ruimte. Rijen stapelbedden met juist genoeg ruimte tussen om je laddertje op te kruipen.
De bedden lijken te dateren uit de tweede wereldoorlog. De ‘matrasjes’ die erop liggen uit een wereldoorlog eerder.
De bedden zijn genummerd, en lopen tot in de vijftig.
Neen, hier kan ik niet blijven. Eerder beschreven lawaai van zo’n massa, en de geuren nog extra opgefleurd met de stank ban de benzinepomp die tot binnen reikt.

Ik keer om en trek naar een andere albergue die ik eerder passeerde.
Die in de abdij was een zogenaamde ‘donativo’.
Daar betaal je wat je “kan”. 6 euro blijkt gebruikelijk.
De privé-albergue is 10 euro + 1 euro voor de fiets.
Dat laatste vind ik flauw, maar goed.

Het vriendelijke meisje laat me de slaapruimte op de eerste verdieping zien.
Ik dacht voor acht personen. De gezamenlijke badkamer is piccobello en spiksplinternieuw.
Men fiets mag ik in een slaapruimte (6 pers.) beneden zetten.
‘Aha’, zeg ik, ‘kan ik niet bij men fiets slapen ?’.
Dat vond ze wat vreemd, en zei ook dat dat dan wel “alleen” zou zijn (alsof dat dus erg zou zijn).
Geen probleem. Hier is je extra euro voor de fiets, en geef mij die slaapruimte maar voor mij alleen.
Zo kon ik toch een beetje op men eentje uitzieken (‘alleen’).
Daarbovenop had ik ook de gehandicapten toilet en douche voor mij alleen (weer ‘alleen’ 🙂 )

Ik kon me het Spaanse woord voor ‘ziek’ niet meer herinneren en probeer het te weten te komen van het meisje dat in de albergue werkt.
Om de vertaling voor ‘sick, malade of krank’ vragen, brengt geen zoden aan de dijk en roept enkel een boel vraagtekens op in haar ogen. Ze had al wel begrepen dat ik me niet lekker voelde, dus zeg ik maar, wijzend op men buik: Yo soy ‘sick’.
“Aah,” zegt ze, “Yo soy Jennifer”….




With a little effort, I got up at 9 o’clock already the next morning.
The pilgrims sleeping in the bunk on the first floor were all gone already.
I take it easy and take a shower and have breakfast outside at the bar, in the morning sun.

Still a bit shaky on my legs, I decide to continue cycling.
The next two stages promise to be the hardest on this part of the camino, and the weather forecasts doesn’t look very promising  within 3 days.
From Samos, at a height of 540 meters, I climb to the highest point of the day, 1,340 meters. Not all terrible, but with these legs …
Here I leave Galicia and enter again the Castilla y Leon region.

The next day is a real hard one for me, climb from 500 to 1,500 meters.
Like yesterday I choose many times to cycle the paved road, instead of the dirt variant. I even have to push long stretches. I have no power at all.
But, eventually, I reach the top, stop briefly at the ‘Cruz Del Ferro’, and start descending. I find a quiet place for the tent a few hundred meters lower in a forest.

Ik doe een efforeke en sta de volgende ochtend reeds op om 9 uur.
De pelgrims die boven sliepen zijn zonder uitzondering allen reeds onderweg.
Ik neem nog rustig een douche en ga op een terrasje ontbijten.

Nog wat wankel op de benen, besluit ik toch verder te fietsen.
De komende twee etappe’s beloven de zwaarste op dit traject te zijn, en de weersvoorspellingen beloven niet veel goeds binnen 3 dagen.
Vanuit Samos, op zo’n 540 meter hoogte klim ik naar het hoogste punt van de dag, 1.340 meter. Allemaal niet verschrikkelijk, maar met deze benen…
Hier verlaat ik Galicia en rij opnieuw de regio Castilla y Leon in.

De dag erna heb ik het echt zwaar. Een klim van 500 naar 1.500 meter.
Juist als gisteren kies ik er grote stukken voor om over de asfaltweg te fietsen, in plaats van de onverharde variant. Ik moet zelfs heelder stukken duwen. Ik heb helemaal geen kracht.
Maar ik geraak over de top, stop even aan het ‘Cruz Del Ferro’, en zet de afdaling in waar ik enkele honderden meters lager in een bos een rustig plaatsje voor de tent vind.



The downhill towards Ponferrada.


‘Cruz del Ferro’
The cathedral in Astorga
Astorga Cathedral

A week after my sickness in Samos, I woke up at night with swollen glands, as big as ping pong balls and hard as a stone.
I find a doctor in a small village. She doesn’t speak French, English or German. I keep wondering what they do here at school with all those hours that we need to learn other languages. If even a doctor doesn’t speak a word of English…
I consider saying “Yo soy Jennifer”, but let it go.
Eventually, I can explain what’s wrong. The doctor advises me to go to the hospital in the next city for further research.
So that’s what I do after I checked in the hotel in Burgos. Doctor one (no English, French or German) is touching and pressing a bit on my belly, and decides to call another doctor (again no knowledge of ay foreign languages).
This doesn’t go anywhere.
I go to the pharmacy to buy the prescribed pills and stay for two nights in Burgos.

Een weekje nadat ik dacht uitgeziekt te zijn in Samos word ik ’s nachts wakker met opgezwollen klieren, zo groot als pingpongballen en hard als steen.
Ik vind een dokter in een dorpje. Ze spreekt geen letter Frans, Engels of Duits. Ik blijf me afvragen wat ze hier op school met al die uren doen dat wij andere talen moeten leren. Als zelfs een dokter niet de minimaalste basis Engels beheerst…
Even overweeg ik om “Yo soy Jennifer” te zeggen, maar ‘k laat het maar zo.
Ik krijg het probleem uitgelegd, maar de dokteres raad me aan in de eerstvolgende stad naar het ziekenhuis te gaan voor verder onderzoek.
In Burgos doe ik dat. Dokteres één (geen letter Engels, Frans of Duits) haalt na wat drukken op men buik dokteres twee erbij (dito talenkennis).
We schieten niet veel op.
Ik haal de pillen die voorgeschreven worden, en blijf twee nachten in Burgos.

The old bridge in Villars de Orbigo
Cathedral in Leon
I found an old variant on the camino which seemed out of use by the ‘regular’ pilgrims.  It made riding dirt very enjoyable again for a while.





Quiet on the ground, but busy in the sky.


‘Real Monasterio Benedictino de San Zoilo’ in Carrion de Los Condes.
Inside the monasterio.



I camped under the second hill from the left.  Rather windy 🙂



Cathedral in Burgos


Near ‘Cerezo de Rio Tiron’ I find a fantastic campsite between the trees, right next to the narrow river Tiron. This is my last stop in this region. Tomorrow I’ll be in the Rioja region.

Via Santo Domingo de la Calzada (beautiful town) I continue to Logroño, the capital of Rioja. I looked forward to this town, because here I leave the ‘Camino Frances’. I was so tired of this busy road, that since a few days, I preferred the paved road over the dirt roads with all it’s pilgrims. This says a lot if you know my preference for the dirt roads.
From Logroño, I will continue my road to the east via the ‘Camino del Ebro’.
If you ever think of riding or hiking to Santiago, my advise is to think twice. Don’t go for the Camino Rrancés. there are many other options: the ‘Camino del Norte’, the ‘Camino Primitivo’, the ‘Via de la Plata’, the ‘Camino Portuges’, …

Ter hoogte van ‘Cerezo de Rio Tiron’ vind ik een fantastisch kampeerplaatsje tussen de bomen, vlak naast het smalle riviertje Tiron. Dit is m’n laatste stop in deze regio. Morgen fiets ik de Rioja regio in.

Via Santo Domingo de la Calzada (mooi plaatsje) pedel ik verder naar Logroño, de hoofdstad van de Rioja. Ik keek ontzettend uit naar dit stadje, want hier verlaat ik de ‘Camino Frances’. Ik was de drukte al een tijdje zo zat dat ik de laatste dagen de fietsvariant over verharde wegen volgde. Dit zegt veel, als je mijn voorkeur voor de onverharde paden kent.
Van Logroño zal ik mijn weg naar het oosten vervolgen via de ‘Camino del Ebro’.
als je er ooit aan denkt om naar Santiago te fietsen of wandelen, denk dan twee keer na. Laat de ‘Camini Francés’ voor wat ie is. Er zijn zo vele mooiere en rustigere opties: de ‘Camino del Norte’, de ‘Camino Primitivo’, de ‘Via de la Plata’, de ‘Camino Portuges’, …




Bad weather above the Sierra de la Demande.


Cathedral in Logroño

Misery on the Camino Frances
Distance: 724 km
Average km per cycling day: 60,33 km
Altimeter: 9.473 m

Nights slept inside: 5
Nights slept outside: 9 (all wild camping)
Flat tires: 2

Galician Coast Loop

Text in English & in Flemish

I found a room in Santiago less than 50 meters from the cathedral, overlooking the front yard of the university building. And better still, I had a blanket of Britney Spears !
Before leaving the city, I had to fulfill three important tasks.
A new gas cassette for my stove, to the bike shop for a new tube and new handles and, above all, to buy toilet paper.
Toilet paper is a big problem for the camping bicycle traveler.
In the stores, the rolls are usually sold in packages of six, which I obviously can not carry. You occasionally have packages with only 2 rolls, but these are for such delicate asses that it becomes pretty expensive. In the past, you could steal a roll in a pub or so, but now they have these installations that prevent you from reaching the roll, or the roll is so big that you can’t carry it.
So obviously, I again ended up buying a six pack, throwing four rolls away..

DSCF0576Ik had een kamertje gevonden in Santiago op nog geen 50 meter van de kathedraal, met zicht op de voortuin van het universiteitsgebouw. En beter nog, ik had een dekentje van Britney Spears !
Voor men vertrek uit de stad diende ik nog drie belangrijke taken te vervullen.
Een nieuwe gascassette voor men kookvuur, naar de fietsenmaker voor een nieuwe binnenband en nieuwe handvaten en bovenal, toiletpapier kopen.
Toiletpapier is een groot probleem voor de kamperende fietsreiziger.
In de winkels worden de rollen meestal per zes verkocht, wat ik uiteraard niet kan meeslepen. Je hebt wel eens een pak met slechts 2 rollen, maar dat is dan voor zo’n delicate konten dat het onbetaalbaar wordt. Vroeger kon je nog wel eens een rol meejatten uit een café of zo maar daar hangen nu installaties die verhinderen dat je aan de rol kan, of de rol is zo groot, dat je er ook weer niets mee kan.
Het werd dus zes rollen kopen, en vier ervan wegsmijten.


I leave the city around noon time.
Santiago is not the end of the ride for those who follow the pilgrimage route. The real end is Cabo Finisterra (or ‘Fisterra’ in Gallego, the local language), 90 kilometers away. However, many pilgrims appear to arrive exhausted in Compostela, (judging some scenes near the cathedral), so it is quite quiet towards the coast.

Tegen het middaguur verlaat ik de stad.
Santiago is niet het einde van de rit voor zij die de pelgrimsroute volgen. Het échte einde is Cabo Finisterra (of ‘Fisterra’ in het Gallego, de lokale taal), 90 kilometer verderop. Vele pelgrims blijken echter uitgeput aan te komen in Compostela, as ik sommige scenes zag aan de kathedraal, dus het is vrij rustig richting de kust.





I camp around the halfway point in a field, reaching the village Fisterra on day 2.
Initially I wanted to go to the cape quickly and then cycle on and search for a camping place.
However, I’m called in one of the albergues, where the owner was just baking fresh bread. I decide to stay overnight.
Those albergues are actually not my thing. Sleeping in a dormitory with a bunge of snorers, farters and freaks who set their alarm clock at 6 o’clock to leave. (It’s my holiday. I want to wake up when I’m rested, not by some stuped alarm clock.)
Since Finisterra is the end point, I hope I do not have a burden of early risers.
In spite of using my ear plugs, I still have a bad night’s rest.
Nothing above my own tent pitched the wild !

Ik kampeer halverwege in het veld, en bereik op dag 2 het dorp Fisterra.
Aanvankelijk wilde ik snel naar de kaap en dan doorfietsen en een kampeerplaatsje zoeken.
Ik word echter binnen geroepen in één van de albergues, waar de eigenares juist vers brood aan het bakken is. Ik besluit hier te overnachten.
Die albergues zijn eigenlijk he-le-maal mijn ding niet. Slapen op een slaapzaal met een bende snurkers, schetenlaters en mafkegels die om 6 uur hun wekker zetten om weeral te vertrekken.
Aangezien Finisterra het eindpunt is, hoop ik alvast geen last te hebben van ‘early risers’.
Ondanks oorstoppen heb ik toch een slechte nachtrust.
Niks boven men eigen tentje in de vrije natuur !


Many times people wonder how to keep yourself clean and fresh along the route when wild camping. A small stream next to your tent is obviously the easiest and most charming option. But places like here on the picture are perfect as well. It’s along a small dirt track, no other people in sight, a constant stream of fresh water to wash yourself and your clothes. It feels wonderful to continue riding after such a refreshing break.


The spectacular Atlantic coast near Fisterra.


It’s another small climb to the actual Cape.
After the compulsory photos, I move on.
Finisterra the end ?
No, there is also a route tfurther north towards Muxia. Unfortunately, this is a bit inland, so you’re missing the coast.

Het is nog een klein klimmetje vanuit het drop naar de eigenlijke Kaap.
Na de verplichte foto’s zet ik men weg verder.
Finisterra het einde ?
Neen, er loopt ook nog een route naar het noordelijker gelegen Muxia. Spijtig genoeg loopt deze een beetje landinwaarts

Pilgrim statue on the way to Cabo Finisterra.


Finisterra, in the old days, the end of the world.
Km 0,00 of every camino to Santiago.
Finisterra’s lighhouse.
2005 visit.
2017 visit. New lights 🙂
The iron shoe at the end of the wold in 2005.
And clearly another one in 2017.
A bird living near the end of the world.


After Muxia, I leave the pilgrims and her trails behind me for a while. Here too, I was already twelve years ago, and I remember a fantastic, beautiful gravel road that runs along the coast, further north.
First towards the next lighthouse, Cabo Vilan, which has a much more end of the world feel than Finisterra.

Na Muxia laat ik de pelgrims en haar routes even achter me. Ook hier was ik twaalf jaar geleden al een keer, en ik herinner me een fantastisch mooi gravelweggetje dat vlak langs de kust, verder noordwaarts loopt.
Eerst richting de volgende vuurtoren, Cabo Vilan, welke veel meer een ‘end of the world’ gevoel heeft dan deze van Finisterra.

Camping near the coast just before Muxia. Was a good spot, a bit lower so well pretected for the strong winds.
Church for the seafareres in Muxia. Next to the church is a big monument to remember the disaster with the tanker ‘Prestige’ which sunk off this coast in 2002 and poluted the while coastline with it’s dirty oil.






View from the tent in the morning
Cycling along the “Costa da Morte”, as this stretch of coastline is named.
Approaching the Cabo Villan lighthouse. What the picture doesn’t show is the extreme wind.



Then follows the gravel road towards Arou and Laxe.
The wind blows very hard in my face and is ice cold.
The next nights the tent will be frozen again each morning.
Somewhat south of La Coruna, I turn again inland, and return towards Santiago de Compostela.

Hierna volgt het gravelweggetje richting Arou en Laxe.
De wind blaast loeihard in men gezicht en is ijzig koud.
De volgende nachten zal de tent ’s ochtends telkens weer stijf bevroren zijn.
Iets ten zuiden van La Coruna draai ik opnieuw landinwaarts, richting Santiago de Compostela.

Views back to this spectacular light house.





Galician Coast Loop:
Distance: 299 km
Average km per cycling day: 46 km
Altimeter: 6.182 m

Nights slept inside: 1
Nights slept outside: 5 (all wild camping)
Flat tires: 1

My gps track can be downloaded from Wikiloc