Southern France and a little taste of Catalonia

Ik verlaat de vallei van de Herault, klim over het heuvelruggetje en daal af naar het riviertje de Buèges. Ik fiets even door St-Jean-de-Buéges, een heel oud dorpje. Best mooi.
Via de smalle D122 fiets ik verder naar het zuiden. Geen verkeer, uitzicht op de Montagne de Séranne rechts van me, ideaal om te fietsen. Ware het niet dat het werkelijk bloedheet is en de weg steil omhoog loopt.
In een bocht leg ik me onder een boom in de schaduw.
Volledig op.

DSCF0417

DSCF0415

DSCF0414

DSCF0418

DSCF0413
Look, ‘Tour de France’ Bananas 🙂

DSCF0426

De goden zijn me echter wederom gunstig gezind.

Het wordt bewolkt. Eerst witte wolkjes, dan al wat grijzer, een donderslag, een bliksemschicht en in geen tijd ziet de hemel pikzwart. Nog even doorklimmen en dan dender ik naar beneden. enkele spatten regen, maar ik blijf het onweer net voor.

DSCF0431

DSCF0434

DSCF0436
Entering St-Jean-de-Buéges
DSCF0439
St-Jean-de-Buéges

DSCF0440

DSCF0447

DSCF0456

DSCF0461

Voorbij het stadje Clermont-l’Herault fiets ik naar de Cirque de Mourèze over smalle, rustige weggetjes.
De auto’s staan echter al geparkeerd tot voor het dorp Mourèze. Ik wip snel de tourist info binnen om uit te zoeken hoe ik best de Cirque kan bekijken.
Alweer bleek ik op het juiste moment op de juiste plaats te zijn. Er was vandaag één of ander concert in het dorp, vandaar al dat volk. Wel jammer was dat een deel van de wandeling om en doorheen het gebied daardoor afgesloten was.
Er zijn gewoon teveel mensen die teveel onnozel entertainment nodig hebben medunkt.

DSCF0470

Via een klein steegje doorheen het dorp langswaar er nog wel toegang is, vind ik men weg naar de Cirque de Mourèze en al zen grillige, puntige rotsen.
Verbazingwekkend dat ik hier als enige rondloop in dit mooie gebied. De enkele honderden meters die ervoor gewandeld dienen te worden blijkt alweer voor 99% van de mensen teveel te zijn.
Goed.

DSCF0475

DSCF0478

DSCF0484

Wanneer ik terug naar men fiets wandel, passeer ik landgenoten die ook een kijkje komen nemen.
De vrouw heeft een stel benen waarop je zonder probleem de kathedraal van Antwerpen op zou kunnen laten rusten. En het is geen spiermassa.
Het pad is super eenvoudig en kan probleemloos door een honderdjarige afgelegd worden.
De vrouw dient echter van een steen ongeveer 20 centimeter omlaag te stappen.

Ik wacht geduldig op haar afdaling…
Aarzelend gaapt ze naar de kloof ter grootte van een molshoop die voor haar ligt. Niet wetende dat ik haar taaltje versta loopt ze tegen haar man te klagen “dat is elk jaar hetzelfde dat gij mij zoiets “aandoet”. Al twintig jaar ga ik met jou op congé, en elk jaar is het hetzelfde en pakt gij mij mee naar zo’n dinges”.
De vleeshoop blijft maar klagen en van jetje geven. Plezant uitstapje voor die man en hun twee kinderen.
Ik overweeg nog om de man in te fluisteren “een beetje verder is er een afgrond; één klein duwtje en je bent voor altijd van dit soort gezever verlost”, maar ik laat het maar. Ik heb men goede daad deze maand al verricht.
En ach, het is ook een beetje ‘eigen schuld, dikken bult’ natuurlijk.

DSCF0495

In Bédarieux neem ik de voie verte de Languedoc voor een kleine 20 kilometer. Een heel mooie voie verte die ik zeker nog eens helemaal wil volgen.
Deze keer daal ik echter af door de vallei van de Orb, zuidwaarts richting de wijngebeden van de Languedoc. Ik kruis het Canal du Midi en neem weer even de fietsroute naar Barcelona op. Deze gaat echter over iets te drukke wegen, vind ik en laat ook de mooiere gebieden links liggen. Daarom draai ik na het dorp Tuchan rechtsaf naar het westen richting Padern en Cucugnan. Iets zwaarder werk want ik moet opnieuw de heuvels in met de hittegolf die maar blijft aanhouden.
Zonder het me op dat moment zelf te realiseren rond ik op 25 juli 2018 ergens in de buurt van Tuchan de kaap van men honderdduizendste fietskilometer (enkel kilometers op reis, niet thuis).

DSCF0513

DSCF0517
Anchovies, bread, cucumber, a podcast, sunshine, peace & quiet. Life is good.
DSCF0520
Voie verte de Languedoc.

DSCF0528

DSCF0542

DSCF0565
First meters along the Canal du Midi

DSCF0571

’s Avonds koel ik nog een uurtje af in het riviertje L’Agly en zet wat verder men tent op.
Iets voor zonsondergang begint een hond, niet heel in de verte te blaffen.
Aan het volume en de zwaarte van het geblaf kan je opmaken dat het zo’n hond is de grootte van een kalf.
Woef-woef-woef…. anderhalve seconde pauze woef-woef-woef, ….
Dit gaat zonder enige onderbreking door.
Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat mensen zo’n beest kunnen houden en ervan uitgaan dat de hele buurt dat moet accepteren. Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat je dat zelf kunt blijven verdragen, dag na dag na dag.
Als ik ooit naast zoiets woon vliegt er de eerste avond een rauwe biefstuk vol rattenvergif over den draad.
Om middernacht steek ik men oordopen in.
Dat is de eerste keer dat ik dat doe als ik wild kampeer, maar het was dat, of…
Als ik rond een uur of vier wakker word, doe ik efkes een oordop uit, en het beest is nog steeds aan de gang, kan je dat geloven ???

DSCN6305

DSCN6320

DSCN6323

DSCN6325

DSCN6345

Terwijl de Tour de France volop bezig is, en niet eens zo ver van waar ik me nu bevind, fiets ik de volgende ochtend door het dorpje Latour-de-France, of ‘La Tor de França’, want ik bevind me al een tijdje in het Catalaans gedeelte van Frankrijk.

DSCF0581

Er is geen strook meer vlak hier.
Na weer een colletje beklommen te hebben daal ik van Llauro af naar het dal van de Tech en het stadje Céret. Mooi plaatsje om een middag op een terrasje te zitten en alles wat gade te slaan.
Maar, geen tijd daarvoor.
Klimmen ga ik doen.

Het smalle weggetje D13-f loopt langs een diepe kloof recht omhoog de Pyreneeën in.
Liters zweet kost het me voor ik op de col de Fontfrède aankom.
Slechts 869 meter hoog, maar naar het einde toe was het steil.
De hitte weegt echter nog zwaarder dan de steiltegraad.
In de afdaling schrijf ik nog een ander colletje, de Col de la Brousse op men palmares.
Het dorpje Las Illas ligt juist voor de grens.
Via zigzag-weggetje met stijgingspercentages tot 13% bereik ik de Col de Manrella (715 meter).
Voor de zoveelste keer in men fietscarrière zet ik men tent op, pal op de grens tussen de twee landen.

DSCF0588

DSCF0589

Vanavond is het maansverduistering die ik van hierboven goed kan bekijken.
Kilometers hier vandaan, in de diepte ligt de autobaan naar Barcelona. Ik hoor het verkeer tot hier boven.
Dat blijft één van de grote minpunten van fietsen in west-Europa.
Praktisch nergens ontsnap je aan menselijk lawaai, hetzij verkeer, hetzij hun honden, hetzij het geboenk van bassen uit auto’s of God-weet-waar het steeds vandaan komt.
In Scandinavië wil het nog wel eens lukken om enkel natuurlijke geluiden te horen maar eens bezuiden het Kattegat is het hopeloos.

DSCF0611Beneden in het dal mag dan wel de autostrade lopen, ik lijk hier boven men tent weg gezet te hebben naast de everzwijnenstrade. Vanaf zonsondergang en de hele nacht door zitten ze rond men tent in de grond te wroeten. Vaak vlak ernaast en moet ik ze wegjagen.

Spanje !
Ik zeg niet dat ze in Frankrijk onvriendelijk zijn, maar in Spanje is het gelijk toch allemaal wat hartelijker en opnieuw is het opmerkelijk hoe goed de autobestuurders hier zijn, hoe ze geduldig achter je wachten, ook op bochtige bergweggetjes tot ze 100% zeker zijn dat ze je voorbij kunnen zonder je leven in gevaar te brengen. En dit is nog maar Catalonië. In de rest van Spanje is het nog beter.

DSCF0608

Voorbij het dorpje Agullana kruis ik de snelweg in la Jonquera.
Een hell hole vol truck stops, supermarkten, outlet stores, een drukke N-weg en de autostrade.
Allemaal in het smalle dal gepropt.

Hier pik ik even de Eurovelo 8 route, oftewel de Pirinexus route op. Beide lopen hier samen over onverwacht mooie weggetjes. Perfect compacte gravel waar je zo op zou kunnen beginnen tennissen. Rijdt fantastisch.

Ik fietste een goed jaar geleden met de mountainbike al eens door het dorpje Peralada, maar neem nu uitgebreider de tijd om het plaatsje te bekijken.
Vreemd dat ik me er niets van herinnerde.

In het volgende dorp, Vilanova de la Muga (Muga is de rivier die hier loopt) merk ik plots dat ik al schrikbarend dicht bij de kust zit.
Absoluut geen mogelijkheid tot wild kamperen daar.
En als er één iets is waar ik als de dood voor ben, is het een kamping aan een Spaanse Costa eind juli.

Ik neem eerst nog even een kijkje in het fantastisch mooie kerkje van het dorp waar de pastoor op een zaterdag om 5 uur ’s middags persoonlijk de gelovigen verwelkomt aan de ingang, zich dan snel omkleed en al zingend naar zen altaar loopt, geflankeerd door een jonge misdienaar.
Ik verlaat snel het kerkje.
Buiten hoor ik hoe hij aan zen toespraak, of preek of wat dan ook begint, en dan beginnen ze samen te zingen, de pastoor en zen twaalftal gelovigen.
Gemiddelde leeftijd: minstens 80 jaar.
Wat spijtig is want het oprukkende…. ach laat maar.

DSCF0639

DSCF0625

Ik draai men stuur en fiets enkele kilometer terug naar een veldje dat er oké uitzag voor een nacht.
Op weg naar men plekje voor de nacht zie ik een otter in de Muga rivier zwemmen.
Rond de tijd van zonsondergang scheren de vleermuizen rakelings langs men tent.
Schitterend.
Er wandelen ook drie everzwijnen voorbij.

Het lawaai van de drukke N-260,die in vogelvlucht op één kilometer lag, werkte al op men systeem, en nu blijkt er ook ergens een zware geluidsinstallatie open gedraaid te worden.
Vreemd, uit de richting waar ik vandaan kom en enkel oude boerderijen zag staan. Waarschijnlijk toch een soort discotheek langs die N-260.
Moest ik één van die oude boeren zijn en ze zouden plotseling zoiets openen waardoor men bed weet-ik-hoeveel nachten per week in de kamer staat te daveren…. je zou me al gauw met enkele jerrycans benzine en een aansteker rond die discotheek zien lopen.
Problemen zijn er immers om aangepakt te worden. 🙂

DSCF0644
When I created my route, I decided to visit the Mediterranean coast as well. This is what I found. Horror, oh horror ! Of course, I knew to expect this, and therefore my route along the coast was 1,5 km long only hehe.
DSCF0647
Soon I returned inland and only a few kilometer from the coast, I’m back in my own habitat.
DSCF0649
Granted, the climb was a bit steep and rough. You can still see the Mediterranean in the background.

DSCF0652

DSCF0654

DSCF0656

DSCF0666
The tent finally collapsed the last night. No more ways to repair the broken poles.
DSCF0668
Girona
DSCF0669
My little windowless room in Girona. But the owner did everything to make it nice and comfortable.

Na een nachtje in het mooie stadje Girona neem ik de trein naar Barcelona waar men moeder een nieuwe tent mee naartoe zal brengen.
We hebben vijf dagen om de stad te verkennen. Juist tijdens die verschrikkelijke hittegolf natuurlijk, die maar blijft aanhouden.
Het is jammer dat de tickets voor de Sagrada Familia reeds weken op voorhand uitverkocht waren, maar de andere belangrijke attracties bezoeken we wel, Casa Mila, Casa Batllo, Park Guëll, Montjuic, de oude Gotische wijk ….. etc.
De gebouwen van Gaudi zijn natuurlijk prachtig, maar de manier waarop je gedwongen wordt in 2018 een stad te bezoeken is gewoon belachelijk en irritant.
Je moet weken op voorhand een ticket online kopen en dan een tijdslot uitkiezen waarop je je zal aanmelden aan de attractie.
Zo kan je dan bv om 13u30 naar Park Guëll gaan.
Je komt geen minuut vroeger binnen als je er al aankomt om bv 13u10.
Twintig minuten wachten in de blakende zon dus.
Je mag maximum 29 minuten te laat komen.
DSCF0718Arriveer je om 14u00 wordt de toegang onverbiddelijk geweigerd en ben je je centen kwijt.
Opnieuw betalen gaat zelfs niet, als je al zo gek zou zijn dat te doen, want het tijdslot is natuurlijk uitverkocht.

Je moet ook op voorhand perfect inschatten hoe lang je op elke plaats blijft, hoe lang je verplaatsing naar je volgende attractie duurt, etc…
Iemand die nooit eerder in Barcelona geweest is en Casa Mila bezoekt moet dat dus met de natte vinger allemaal doen.
Zeggen van “amai, ’t is warm, kom we gaan rap een terrasje doen” kan dus niet meer, want je hebt dan 28 euro per persoon betaalt om Casa batllo te bezoeken, en dan ben je die kwijt, en kom je er tijdens deze citytrip niet meer in.
Ergens voorbij wandelen en zeggen “amai, dat ziet er iets tof uit, kom we gaan eens binnen”.
Vergeet het.
Nog even, en je hebt in de Begijnenstraat meer vrijheid als toerist in een populaire grootstad.

DSCF0675
The Sagrada Familia, still unfinished.
DSCF0684
Casa Mila, Gaudi architecture

DSCF0686

DSCF0700
Casa Batllo

DSCF0701

Het blijft natuurlijk een fantastische stad, maar de manier waarop je ze willens nillens moet bezoeken slaat dus nergens op.
En het is duuuuuur.
Niet enkel de hotels, maar vooral de toegangsprijzen zijn van de pot gerukt.
Gelukkig ben ik niet iemand die al die steden afloopt.
Dat zal de gemiddelde Catalaan natuurlijk worst wezen, want toeristen genoeg.
Neen, toeristen teveel, dus … misschien moet je er gewoon begrip voor hebben.

DSCF0726
Placa Real, Barcelona.
DSCF0732
The excellent writer George Orwell fought in the Spanish Civil War and is honoured with a square in Barcelona.
DSCF0733
One of the very best books ever, 1984 by George Orwell, but I gues in Catalunia they like him especially for his book ‘Homage to Catalonia’.
DSCF0746
Park Guëll

DSCF0756

DSCF0759

DSCF0788

DSCF0740
A welcome sign for the tourists 🙂

Men kameraad Charles is afgereisd naar Figueres om een weekje mee te fietsen. Het zwaarste stuk van zen tocht krijgt hij de eerste drie dagen voorgeschoteld wanneer we de Pyreneeën opnieuw moeten oversteken.
Het is bloedheet wanneer we aan de klim uit Figueres beginnen en wanneer we een eerste riviertje tegenkomen zetten we de fietsen alras aan de kant. Maar wow, dit heb ik de laatste weken nog niet meegemaakt. Het lijkt wel puur gletsjerwater. Ijs en ijskoud is het.

DSCF0791
My new tent. The same Salewa Micra II as before. The new version deteriorated compared to the one I had. Why on earth these flashy green colour, screaming out loud ‘Here I am !’ ?? Also the sleeves at the top that replace the clips are a deterioration.

DSCF0792

DSCF0795

DSCF0800
My friend Charles in front of the Dali house in Figueres. Eggs on the top, bread against the walls.

Dat de warmte ons naar het hoofd gestegen is blijkt duidelijk. Een normaal mens wordt er niet vrolijk van als er wolken opdagen, maar wij nu dus wel.
Iets voorbij het plaatsje Maçanet de Cabrenys zetten we onze tenten op in een bos in het gezelschap van opmerkelijk veel wespen en natuurlijk weer de nodige everzwijnen ’s nachts.
De onvermijdelijke gezel van de wildkampeerder in de Pyreneeën.

DSCF0802

Update hoe het ons verder vergaat in Frankrijk volgt spoedig.

Advertisements

Belgium, France: A new European chapter

Na een kleine recuperatie van de Zuid-Amerika-reis en vliegensvlug weer kilo’s bijgekomen te zijn, vertrek ik vanuit België richting Spanje met de fiets.
Hiervoor heb ik wat bestaande fietsroutes gemixt en aan elkaar geknoopt en er regelmatig wat eigen creaties tussen gevoegd.
DSCF0001Via Schotenvaart en het Albertkanaal bevind ik me al gauw op de ‘Kempen-Hagelandroute’, een tot fietspad omgetoverde spoorlijn.

Men eerste overnachting op de bivakzone iets buiten Aarschot was een tegenvaller.
De plaatselijke jeugd had de zone ook ontdekt en kwam er ’s avonds jointen roken en bier zuipen.
Geen risico’s meer vanaf nu. Ik ga gewoon lekker illegaal wildkamperen, dan ben ik tenminste op men gemak.
Vanuit Aarschot, waar ik op de markt een grote zak kersen koop voor onderweg, fiets ik een stukje via de Demer richting Scherpenheuvel.
Gisteren was ik tot tweemaal toe gewaarschuwd dat het hier ‘serieus’ zou gaan heuvelen, maar dat viel goed mee. Hoogteverschillen van slechts enkele tientallen meters.
Aan de basiliek in Scherpenheuvel doe ik een kaarske branden.
Als je hier dan toch bent…
Je weet nooit waarvoor het goed is.

DSCF0027
The basilica of Scherpenheuvel

DSCF0025

DSCF0021
The candle in the middle is mine. World peace 😉

Ik maak nog een praatje voor de basiliek met een tachtigjarige rakker op zen koersfiets. Hij kwam uit Peer gefietst, en als hij in ’t weekend met de club ging rijden, deed hij nog 160 kilometer op een dag !
Van Scherpenheuvel fiets ik terug richting de de Demer naar een volgend hoogtepunt, Zichem.
Voor de kerk staat een standbeeld van Ernest Claes met ‘De Witte’ in zen nek.DSCF0030

Juist buiten Zichem beklim ik de Maagdentoren en iets voorbij Diest neem ik voor een stukje de ‘Kempen-Haspengouwroute’ op. Ik fiets nu door de Getevallei.
Blijkbaar was de rivier de Gete de eerste hindernis die de Duitsers tijdelijk tegenhield nadat ze Luik veroverd hadden. Ik weet niet meer over welke van de twee wereldoorlogen we hier spreken.

DSCF0035
The virgen tower near Zichem.

Men tweede nacht zet ik men tent op in een bosje langs het fietspad en luister op Radio 1 naar België – Engeland.

De Belgische hoogtepunten rijgen zich aan mekaar. Ook in Tienen arriveer ik op marktdag. Ik fiets een hele tour door de stad op zoek naar één van de iconen van de Vlaamse televisie maar Ben Crabbé laat zich niet zien.
Lichtelijk teleurgesteld (of zeg maar gerust ‘serieus ontgoocheld’, Ben !) fiets ik verder richting Jodoigne, Geldenaken op zen Vlaams. Ook Marc Wilmots heeft zich goed verstopt.

DSCF0047
Football fever in Tienen.

Door Wallonië lopen enkele uitstekende fietspaden, de Ravels, die me tot in Namen brengen. Ik doorkruis de hele stad, maar vind geen enkele frituur die open is, en daar had ik juist zo’n zin in.
Genoeg kebab- en durumzaken die open zijn.
Zo ver is het gekomen. Een mens vindt geen fritten meer in een Belgische provinciehoofdstad.
Wel pitta’s.
Ik weiger daar echter binnen te gaan. Dan eet ik nog liever een banaan.

’s Namiddags neem ik een duik in de Maas. Iedereen doet dat hier.
Ietsje voorbij Dinant vind ik dan toch nog men laatste portie fritten voor ik de grens oversteek.

DSCF0058
La Meuse
DSCF0066
Dinant
DSCF0068
Bayard rock, Dinant

Onderaan de kaart van België heb je zo’n instulping waar Frankrijk een eind in België reikt. Daar fiets ik nu, de Maasvallei volgend. De rivier maakt hier de ene bocht na de andere en ik kan praktisch steeds op een autovrij fietspad rijden.
Temperatuur: 29°C in de schaduw, tien graden warmer in het zonnetje. Ideaal fietsweer.
Nu nog, want ondanks dat de heuvels aan beide zijden langs me oprijzen komt er zolang ik langs de Maas blijf fietsen weinig klimwerk aan te pas. Om te klimmen is dit weer iets te warm, maar ik zal het uiteindelijk niet kunnen vermijden.

DSCF0082

DSCF0092

In Sedan ga ik in een cafeetje aan het station een cola drinken. Het is zondag en alle winkels zijn dicht, en dan kan ik na het nuttigen van men drankje aan de bar vragen men bidons te vullen.
Het café zag er langs buiten een normale zaak uit, met een terras en parasols van Grimbergen bier.
Binnen stond echter een karaoke machine. Een soort Noord-Franse Eddy Wally, compleet in witte blinkende joggingbroek, witte flashy schoenen, wit hemd en exact dezelfde coiffuur als Eddy Wally stond één of andere Franse song over Tennessee ten berde te brengen.
Het was zo slecht dat het prachtig werd.
Na hem kwam een vrouw van een jaar of 55, tattoos in de nek, een piercing door haar onderlip en van die grote gaten in haar oren aan de beurt.
Kortom, marginaliteit troef en dus een zalig plekje om efkes tot rust te komen.
Er was ook een jurytafel met drie leden, die de helft van het café in beslag nam. Dat was geen enkel probleem, want er waren maar vier karaoke-zangers.
Toch is er dan eentje die uiteindelijk van het podium valt.

DSCF0095
In my quest to avoid busy road, I do end up in curious places from time to time 🙂

Een tiental kilometer ten zuiden van Sedan is het gedaan met de pret.
Geen fietspad meer langs de rivier.
Via wat geklungel door velden omdat ik geen goesting heb de grote baan te nemen begin ik aan men eerste klimmetje van deze tocht. Niks noemenswaardig, we gaan maar naar 280 meter, naar het dorp Amblmont.
Een groot plakkaat naast de kerk meldt dat Louis XIV (de Zonnekoning ?) hier in 1680 op het uitkijkpunt gestaan heeft en gezegd moet hebben ”Il n’y a pas de plus bel endroît dans tout mon royaume !”.

Volgens mij moet Louis XIV die dag een goed stuk in zen kraag gehad hebben.
Het is hier weliswaar niet mis, maar nu gaan claimen dat dit het mooiste plekje van zen koninkrijk was …. nee, dan kan ik de Louis naar andere plekjes meenemen.

DSCF0100
According to Louis XIV the most beautiful place of his kingdom.

DSCF0101

Op en neer, op en neer gaat het maar. Ik zit nu in de vallei van ‘La Chiers’, een riviertje ten oosten van de Maas.
Er is in deze regio zwaar geknokt, zowel in de eerste als de tweede wereldoorlog. Ik fiets langs redelijk veel monumenten. Een groot bv in Villy-La-Ferté.
Ik steek ‘Les Hauts de Meuse’, een lange heuvelrug ten oosten van de Maas opnieuw over richting Verdun. Mooi stadje maar ik blijf er niet al te lang hangen.
Ten zuiden van Verdun volg ik de D34 die eigenlijk een beetje te druk naar men goesting is, tot aan St.-Mihiel. Opnieuw een plaatsje dat niet mis is, met een veel te grote kerk voor wat het is.

DSCF0102
Villy-La-Ferté

DSCF0111

DSCF0122
Verdun

DSCF0123

DSCF0126
Camping behind a big field of sun flowers.

DSCF0127

DSCF0129

Voor een derde maal steek ik de ‘Hauts de Meuse’ over, van de Maasvallei naar de vallei van de moezel, richting Pont-à-Mousson.
De voorbije dagen steeg de temperatuur in het zonnetje voorbij de 40 graden. In de namiddag begint het zowel links als rechts van mij bewolkt te worden en hoor ik wat gerommel in de lucht. Tijd om dekking te zoeken en men tentje veilig en wel beschut op te stellen in het bos.

Van al die regen en onweer blijkt weinig in huis te komen ’s avonds en ’s nachts.
Maar juist als ik ’s ochtends men tent opgebroken heb en wil vertrekken begint het te regenen natuurlijk. Voor het eerst sinds maanden moet ik terug een regenjas aantrekken.
In Pagny-Sur-Moselle bereik ik de Moezel en via het jaagpad erlangs wat later ook Pont-à-Mousson.

Bij het binnen rijden van Nancy kom ik Paul en Bea tegen. Samen gaan we op een terrasje iets drinken, het weer is inmiddels opgeklaard. Zij hebben reeds een hotelletje gebooked. Aanvankelijk wilde ik de stad nog uitfietsen en een plekje voor de tent zoeken, maar dan zie ik hoe mooi Nancy is en besluit ook een hotelletje te nemen zodat ik op men gemakje kan rondkijken.
Er zijn enkele prachtige pleinen in Nancy die blijkbaar op de Unesco lijst staan. De Place Stanislaw is met voorsprong het knapst.
Ook veel Art-Nouveau gebouwen.

DSCF0151
Paul & Bea, two Dutch cyclists I met just outside Nancy.
DSCF0156
I was wondering why on earth one would paint a hotel room completely in pink ??
DSCF0160
To match the toilet paper of course ! 😀
DSCF0163
A bizarre labyrinth of pipes in my room.
DSCF0152
Place Stanislaw, Nancy
DSCF0165
Place Stanislaw, Nancy

DSCF0168

DSCF0169

DSCF0170

DSCF0171
Bikeshop in Nancy

DSCF0174

DSCF0179

DSCF0181

DSCF0193

DSCF0195

Ten zuiden van Nancy blijf ik de Moezel volgen over uitstekend geasfalteerde jaagpaden. Ik verlaat ook de Lorraine regio en fiets de Vogezen binnen.
In het plaatsje Charmes word ik overladen met twijfels en keuzes.
Er is een camping.
Blijf ik daar zodat ik naar Brazilië – België kan kijken, of fiets ik nog wat verder ?
Verlaat ik de fietspaden langs de rivier en trek ik een beetje de heuvels in, of blijf ik verder rijden langs de jaagpaden richting Epinal ?
Kiezen is verliezen !
Na een kwartiertje twijfelen in de schaduw onder de brug heb ik beide knopen door gehakt. Geen voetbal, ik fiets verder, en wel recht de heuvels in richting het plaatsje Dompaire.

DSCF0202

DSCF0212

DSCF0214

Ten zuiden van Dompaire tref ik een nieuwe waterweg, het ‘Canal Des Vosges’. Ideaal om dagen met klimmetjes af te wisselen met vlakkere dagen langs het water. Ik doe ook in elk van deze waterlopen, natuurlijk of uitgegraven, dagelijks een zwemmeke. De temperaturen lopen ’s middags op tot boven de veertig graden in de zon.

In Fontenoy-le-Château verlaat ik het Vogezenkanaal en trek weer de heuvels in om af te dalen naar het riviertje ‘La Superbe’.

DSCF0220

DSCF0223

DSCF0224

In Port-Sur-Sâone bereik ik weer een andere rivier, de Sâone waarlangs ik een tijdje zal fietsen.
De Sâone is de enige serieuze rivier in noordoost Frankrijk die richting het zuiden vloeit. Op de 480 kilometer van de bron in de Vogezen tot aan de samenvloeiing met de Rhône in Lyon heeft de rivier een verval van amper 232 meter. Een rustig watertje dus.
Ideaal om te zwemmen.
Ik fiets ook nog efkes langs het Rijn-Rhône kanaal alvorens opnieuw naar de Sâone te fietsen.
Dit Rijn-Rhône kanaal verdient verder onderzoek, of er befietsbare paden langslopen om in de toekomst eens langs te rijden.

DSCF0227

DSCF0231
Eindelijk gevonden ! Ne nagel om aan ….

DSCF0238

Iets voorbij Saint-Jean-de-Losne, trouwens allemaal plaatsjes met mooie kerken met kleurrijke daken hier, fiets ik Fanny, een Belgische fietster tegen het lijf die richting Montélimar rijdt.
Samen rijden we tot in Chalon-Sur-Sâone. Zo zijn we alvast zeker om op de camping niet de enige België supporter te zijn voor de halve finale tegen Frankrijk vanavond.
Zoals steeds wanneer ik naar een match van de duiveltjes kijk loopt het faliekant af.
Wanneer ik voorspel dat ze verliezen en niet kijk, winnen ze, en scoren veel goals.
Dan kijk ik eens en scoren ze niks en verliezen ze.
Bende sjakossendragers.

DSCF0246
When the hills are too abrupt to build locks, they simply built a tunnel for the canal.
DSCF0250
The weather is so hot, even the cows take a bath to cool down a bit.
DSCF0259
A region with beautiful roofs on old public buildings and churches.

Gelukkig is de tour de France inmiddels ook gestart.
Eigenlijk ben ik nog steeds kwaad op dat evenement en zou ik het nog enkele jaren moeten boycotten wegens die debiele beslissing die de Belgische juryvoorzitter verleden jaar nam om Sagan te schorsen in de sprint tegen Cavendish. Ik zou beter naar de Giro Rosa kijken die ook bezig is en waar Jolien d’Hoore toch maar mooi weer een ritoverwinning op haar naam geschreven heeft. Curieus of de mannen dat ook gaan kunnen. Met 19 Belgische deelnemers maken we toch meer dan 10% van het peloton uit.
Jolien d’Hoore wint zelfs twee ritten achter elkaar, een spurt met lengtes voorsprong 🙂

Jolien d'Hoore
Jolien d’Hoore

Na Chalon-Sur-Sâone verlaat ik de rivier en fiets naar het westen richting Givry. Ten zuiden van Givry zou, volgens het boekje ‘Fietsen naar Barcelona’, ‘de mooiste voie verte van Frankrijk’ lopen. De voie verte is inderdaad vrij mooi, het is aangenaam fietsen zo autovrij, maar écht spectaculair vind ik het nu ook weer niet.
Ik hoop dat er mooiere voie vertes in Frankrijk zijn.

DSCF0265

DSCF0266

DSCF0287

DSCF0268
0,5 kg cherries fit perfectly in an Ortlieb handle bar bag.

DSCF0272

DSCF0292
At first I thought these 2 snails were dying but I think they were eating something.

Cluny is een klein stadje met een grote abdij die ik best wel een bezoekje wilde brengen. En ik wil ook gerust betalen om een kijkje te nemen, maar 9,50 euro vind ik echter aan de hoge kant. Ik kom door vele stadjes, met vele oude gebouwen. Als ik dat telkens moet neertellen worden dat duizenden euro’s per jaar, dus pas ik.
Cluny is ook het stadje waar de fietsroute naar Barcelona zich splitst in een deel dat door het Centraal Massief loopt en een ander deel dat terug afdaalt naar de Sâone en uiteindelijk de Rhône.
Ik kies voor de laatste optie omdat ik twee jaar geleden al door het Centraal Massief fietste.
Voor ik de stad Macon nader wijk ik van de route af om kleinere weggetjes te nemen.

DSCF0298
The abbey in Cluny
DSCF0302
Cluny

DSCF0310

DSCF0314

In het plaatsje Belleville bereik ik terug de Sâone. Ik moet twee bruggen over, de eerste over de ‘Autoroute du Soleil’, de tweede over de rivier.
Er staat een bord dat fietsers er niet overheen mogen. De weg is smal en druk.
Wat de autoriteiten vergeten, als ze een verbodsbord gezet hebben, is een alternatief suggereren. Dat alternatief vind ik zelf ook niet zo meteen, en dus veeg ik men laars aan het verbod en steek met gevaar voor men leven beide bruggen over.

DSCF0320

DSCF0322

Op enkele kortste stukjes na, kan ik nu de hele tijd naast de rivier tot in Lyon fietsen.
Door een twee kilometer lange tunnel, met speciale koker voor fietsers, fiets ik van de Sâone naar de Rhône, juist voor ze samenvloeien.
Lyon zou een mooie stad zijn. De kathedraal in de verte op een heuvel ziet er heel knap uit, de bruggen waar ik onderdoor fiets zijn ook heel mooi, maar ik besluit toch gewoon de stad te verlaten.
Het is 13 juli. Vanavond vuurwerk, morgen de nationale feestdag. Dan ben ik liever niet in een stad.

DSCF0329
Lyon cathedral
DSCF0330
One of the many beautiful bridges over the Rhône in Lyon.

Het fietspad langs de Rhône houdt nog op te bestaan alvorens je de stad uit bent.
Ik kom Reinhard tegen, een tweeënvijftig jarige Duitser die op de fiets op weg is naar Marseille en ook nog twee Polen op de fiets.
Iedereen is wat de draad kwijt door het abrupte einde van het fietspad, maar dankzij men Garmin en de track van ‘Fietsen naar Barcelona’ loods ik hen de stad uit. Reinhard fietst als laatste.
Hij roept plots dat het rood is voor hem en blijft netjes wachten voor het licht, ook al komt er geen verkeer van de andere kant.
Ook bij een tweede stoplicht waar wij nog snel doorheen fietsen gaat hij in de remmen.
De twee Polen ‘verliezen’ we aan de supermarkt en samen fietsen we verder de drukke stad uit, over wegen die eigenlijk niet geschikt zijn om te fietsen.
Meermaals rijd ik daarom via het voetpad, waar dat mogelijk en veiliger is en flitst zelfs nog een keer mee door het oranje
Reinhard volgt uiteindelijk men voorbeeld.
52 jaar Duitse opvoeding en discipline in anderhalf uur naar de vuilbak verwezen.
Goed gewerkt Koen ! 😉

DSCF0331
De grote Stan Ockers, tot op de dag van vandaag geëerd in Lyon.
DSCF0337
A French frog 🙂

DSCF0338

We fietsen tot in het plaatsje Condrieu waar we de tenten wegzetten op de camping L’Ile-Des-Pêcheurs. Eén van de gasten verjaart vandaag en daarom is er een petanque tornooi georganiseerd, wat vermoedelijk de lievelingssport van het feestvarken is.
Rond half elf zou het afgelopen zijn. Half elf wordt half twaalf, waarna het nog een driekwartier duurt voor de gasten, die allen dezelfde camping delen en elkaar binnen enkele uren terugzien, om afscheid te nemen van elkaar.

De volgende dag fiets ik nog een eindje verder met Reinhard. Hij blijkt een ingenieur te zijn die werkt voor een firma die onderdelen maakt voor de auto-industrie.

Bij de samenvloeiing van het riviertje ‘Le Doux’ en de Rhône nemen we afscheid van elkaar. Reinhard vervolgt zen weg langs de Rhône, ik ga stroomopwaarts de vallei van de Doux.
Er volgt gelijk wat klimwerk. Ik zou kunnen stoppen aan de camping hier om de wedstrijd voor de derde plaats tussen België en Engeland te bekijken, maar men nachtrust is me meer waard, dus ik fiets verder en zoek later wel een plekje in de vrije natuur.

DSCF0345
Catching the last rays of sun at a wild camping spot in the forest.

DSCF0346Ik ben trouwens het natuurpark ‘Monts d’Ardeche’ ingefietst.

Na het plaatsje Lamastra kan ik voor een kleine twintig kilometer de voie verte naar Le Cheylard volgen. Dit wil zeggen dat de steiltegraad nauwelijks merkbaar is en ik weer even heerlijk autovrij fiets. Door een oude treintunnel fiets ik onder het plaatsje Nonières.

DSCF0347

In Ucel, een klein dorpje juist ten noorden van Aubenas ga ik nog eens naar een camping. De camping vlak naast de Ardèche kost 41.00 euro. Forfaitprijs voor twee personen, een auto en een caravan. Het feit dat ik alleen ben, met een fiets en klein tentje, verandert daar niks aan voor hen.
Indien je ook nog enkele druppeltjes elektriciteit wilt, kost dat extra.
Allemaal wat teveel van het goede dit.
Ik fiets een honderdtal meter de heuvel op naar een andere camping, waar ze ook met forfaitprijzen en al die zever werken maar ze me na wat gepingel voor 15 euro te slapen willen leggen.
Wat voor een flauwe kul is dat nu, die forfaitprijzen ??
Als je straks benzine gaat tanken met een kleine Daewoo Matiz, gaan ze dan zeggen, “we rekenen forfait 80 liter aan, tank je minder heb je pech “?

Men vierde camping op deze tocht.
Na een kinderdisco die uren doorging, zat gelal en gezangen de hele nacht na een voetbalwedstrijd, een verjaardagsfeestje met petanque toernooi hadden ze ook hier weer een verrassing in petto.
Ik bofte toch maar mooi vandaag aan te komen. Vanavond was het namelijk paella-avond als het droog bleef, en er kwam ook nog een magiër.
Tot 16u00 kon ik me ‘inschrijven’.
Ik spurtte snel naar de mij toegewezen plaats en maakte men regendans, hopende zo de hulp der goden te krijgen voor een hevig onweer de hele avond lang.
Het bracht geen soelaas.

Een licht- en geluidsinstallatie werd opgebouwd op een twintigtal meter van men tent.
Zo kon ik, zonder me ‘in te schrijven’ toch van de feestelijkheden mee genieten. De magiër stelde zich voor als zijnde iemand van de regio, maar zoals zovele ‘artiesten’ woonde hij in Parijs.
Straf dat iemand die als magiër op campings moet optreden voor een tiental bejaarden en kleuters zichzelf als artiest blijft zien, en wie weet in welk rijtje andere illustere kunstenaars plaatst hij zichzelf.

De show evenaarde het gehalte van wat een klein kind in de jaren tachtig, die juist een toverdoos voor zen achtste verjaardag had gekregen, ten berde kon brengen. Hij hield iets in zen handen, en … simsalabim… plots toverde hij het uit zen zakken. Ook moest er iemand een kaart uit een boek kaarten trekken en, ongelooflijk maar waar, ongezien zelfs en totaal onverwacht kon de magiër zeggen welke kaart dat was.
Maak dat mee !
Ja, ik was een echte bofkont op deze camping verzeild te zijn geraakt.
Het gesjouwel op luttele meters van je tent, telefoongesprekken die op luidspreker gezet dienden te worden tot ver na middernacht… alles maakt deel uit van de “charme” van een campingverblijf.
Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat op een plaats waar mensen centen betalen om te overnachten, c.q. slapen, er nul komma nul respect opgebracht kan worden voor zij die wensen te slapen.

DSCF0361
Not that I need it, but I found it 😉

Wanneer ik ’s ochtends voor men tentje zit te ontbijten komt men dikke buurvrouw voorbij gewandeld met haar roze pispot waarin ik de inhoud vrolijk heen en weer zie kletsen….
Ze heeft opnieuw een soort wielrennersbroek aan en spannend t-shirt.
Elk t-shirt zou spannen bij haar.

Geen rustdag dus, maar hupsakee weer de fiets op de volgende ochtend.
Ik wilde nog enkele podcasts downloaden op de camping, maar de wifi ging trager dan in 1984.

Voorbij Aubenas volg ik een Voie Verte verder naar het zuiden, maar deze is af te raden.
Hele kleine stukjes zijn geasfalteerd, maar vaak zijn het gewoon nog de losse stenen waar ooit de rails op lagen.
Ondertussen fiets ik het nationaal park van de Cevennen in.

DSCF0366
Ardeche river
DSCF0375
Voie vertes, old railways turned into hiking and/or biking trails do not always mean smoothly paved surfaces.
DSCF0377
And you better not try to ride them at night.

DSCF0379

DSCF0382

DSCF0397
The Tour de France will cross my toute in a couple of days.
DSCF0400
Last year, I had lunch at this very same picnic table outside Bessège, known from the bike race ‘Étoile de Bessèges’ (De Ster van Bessège)

DSCF0401

DSCF0409
Visitor whilst wild camping

To be continued soon…