Iberian Peninsula – Summary

DSCF0730On second October 2016, I went down to the Iberian Peninsula to ride some trails I looked forward to since quiet some time.
Some pro & cons after eight months on the peninsula:


  • Endless possibilities for off-road riding.
  • For those times you are on the road; Spain (together with Sweden) has the best drivers in the world. They wait patiently behind you to overtake and when they do, they give you ample space.
  • Incredible variety of landscapes from sierra’s to deserts to coast lines.
  • I’m not a “people fan”, but the Spaniards & Portugese really are super amiable people.
  • History. Towns like Salamanca, Merida, Elvas, Caceres, Santiago, Figueres, ….
  • More or less budget friendly.
  • Easy to find well equipped bicycle shops.
  • The climate (also see “con’s”).


  • Dogs: When camping, you’ll hear them almost everywhere. In Portugal they’re often running loose.
  • Food: Disappointing. We have the idea Mediterranean kitchen is super good. It’s almost always coming with (bad) fries, no or minimal vegetables and the portions are way too small for a hungry cyclist.
  • Sorry to say, but Portugese drivers are, bizarrely enough, the opposite of their Spanish neighbours and are very often suicide misiles.
  • The climate: Dec., Jan. & Feb, only the coast in Alicante & Murcia has more or less guaranteed good weather – although there was snow in January ! Rest of the peninsula can (and often will be) cold and wet. Summers can be too hot & dry for cycling.


  • Las Bardenas Reales
  • Parque Natural del Alto Tajo
  • The Atlantic Coast in Southern Portugal
  • The Extremadura (everything: the nature, the towns)
  • Galician coast
  • Sierra de Montserrat

Below the map of my route from Oct. 2016 till May 2017:

And a map off all my cycling on the peninsula so far:

Northeast Spain

Logroño – Cap de Creus

Text in English and in Flemish.

In Logrono I leave the Camino Frances and its herd of pilgrims behind and drive in an easterly direction, following the ‘Camino del Ebro’, a route mainly on unpaved farm roads next to or near the Ebro River. For a few miles I have to ride the busy N-232, passing the airport, but then I’m on quiet roads. The first night I’m camping right next to the river with lots of mosquitoes who seem to have woken up for spring.

The Ebro has carved a very wide valley in the landscape. I’m cycling through villages and past fields, fields, fields. Not easy to find a place to camp. I always search for even smaller paths, hoping to find a pitch. This way I also camp the second night next to the river, at the edge of a field full of pear trees.
Around 4 am, a car with loud music shows up, head lights piercing through the fruit trees. I think they turned just meters away from the tent.
In the morning when the tent is still drying, an old man arrives with his Renault Kangoo. The farmer.
He is first a bit suspicious, but immediately seems to be a very nice man. I tell him about the nightly visitors.
Thieves he says. He also warns me to be careful for robberies at night.
I tell him I never carry big sums of money.

In Logrono laat ik de Camino Frances en z’n meute pelgrims achter me en rij verder naar het oosten via de ‘Camino del Ebro’, een route voornamelijk over onverharde landbouwwegen naast of vlakbij de rivier Ebro. Er volgt een stukje van enkele kilometer over de drukke N-232, om langs de luchthaven te rijden, maar dan zit ik op rustige weggetjes. De eerste nacht kampeer ik al vlak naast de rivier, en krijg er gratis de massa muggen bovenop die inmiddels blijkbaar ontwaakt zijn.

De Ebro heeft een heel wijde vallei uitgesleten in het landschap. Dorpjes en velden, velden, velden is waar ik doorheen fiets. Niet eenvoudig om een plaatsje te vinden om te kamperen. Ik draai hiervoor steeds een nog kleiner weggetje in, hopend daar iets te vinden. Zo kampeer ik ook de tweede nacht naast de rivier, aan de rand van een veld vol perenbomen.
’s Nachts rond 4 uur hoor ik een auto met luide muziek vlakbij komen, de lichten priemen door de fruitbomen. Ik denk dat ze juist niet tot bij men tent gekomen zijn.
’s Ochtends als de tent nog aan het drogen is komt een oude man met z’n Renault Kangoo langs. De boer.
Hij is eerst wat argwanend maar alras de vriendelijkheid zelve. Ik vertel hem over de nachtelijke bezoekers.
Dieven zegt hij. Hij waarschuwt ook dat ik moet uitkijken niet overvallen te worden ’s nachts.
Ik meld hem dat ik nooit grote sommen geld bij heb, wat hij een uitstekend idee vindt.



Camping next to the Ebro river.



The church in Calahorra
Stork with the kids
And there’s plenty of them…

Descending towards Tudela, I realize more and more this route doesn’t really satisfy me. Not spectacular and as mentioned, difficult to find good pitches for the tent. Instead of looking for an alternative in a restaurant in Tudela that afternoon, I watch the Barcelona Formula 1 race. I make that alternative later that evening the tent.
I am just south of the spectacular ‘Bardenas Reales’ where I cycled last October. Just east of this, is another area which is completely blank on the map, except for one road.
I’ll try that one, towards Huesca where I can join the ‘Camino de Sant Jaume’, a very little used variant of the Camino Catalan. Somewhat hillier as where I’m biking now, but undoubtedly also more beautiful.

Near the village Cortes I cross the Rio Ebro again, this time in the northern direction. Exactly 218 days ago, on October 9, 2016, I was here on my way to the south. I also leave the Rioja region and enter Aragon.

Until Castejon de Valdejasa I cycle through an area that, without irrigation, would be as dry as the Bardenas Reales. However, nothing but green fields here, with only the hilltops barren.
Between Castejon de Valdejasa and Sierra de Luna I see a wooden arrow mentioning ‘Mirador Pirineo’. The arrow points to a narrow sandy road. According to the GPS, not a dead end, so I take it. It means a little extra climbing, but soon I find a nice camping spot just before the hilltop, and already have the first views on the snowy Pyrenean peaks. I’m standing between hilltops with names like ‘Esteban’ and ‘Lomaza’. With 747 meters not super high. A bit like ‘Signal de Botrange’, with its 700 meters the roof of the Kingdom of Belgium.

Terwijl ik op het stadje Tudela afsteven, vind ik meer en meer dat deze route me niet echt bevalt. Niet echt spectaculair en zoals gezegd, niet echt makkelijk om goede overnachtingsplaatsen te vinden. In plaats van in het restaurantje in Tudela ’s middags een alternatief te zoeken, kijk ik daar naar de Grote Prijs Formule 1 van Barcelona. Dat alternatief maak ik dan ’s avonds in de tent.
Ik ben juist ten zuiden van de spectaculaire ‘Bardenas Reales’ waar ik in oktober doorheen fietste. Juist ten oosten daarvan ligt ook een gebied dat volledig blank is op de kaart, op één weggetje na.
Dat ga ik eens uitproberen, richting Huesca waar ik dan de ‘Camino de Sant Jaume’ kan oppikken, een zeer weinig gebruikte variant van de Camino Catalan. Iets heuvelachtiger als waar ik nu fiets, maar ongetwijfeld ook mooier.

Zo rij ik nabij het dorpje Cortes opnieuw de brug over de Rio Ebro over, deze keer in noordelijke richting. Exact 218 dagen geleden, op 9 oktober 2016 passeerde ik hier op m’n weg naar het zuiden. In één klap verlaat ik ook de Rioja regio en fiets opnieuw Aragon in.

Tot aan Castejon de Valdejasa fiets ik door een gebied dat zonder irrigatie zo droog zou zijn als de Bardenas Reales. Hier echter groene velden, met enkel nog dorre heuveltoppen ertussen.
Tussen Castejon de Valdejasa en Sierra de Luna zie ik een houten pijl met als opschrift ‘Mirador Pirineo’ staan. De pijl wijst naar een smal zandweggetje. Volgens de gps geen doodlopend weggetje, dus sla ik gretig af. Het betekend wel wat extra klimwerk, maar ik vind alvast een mooi kampeerplekje vlak voor de heuveltop, en heb reeds de eerste vergezichten op de besneeuwde Pyreneeëntoppen. Ik sta hier tussen heuveltoppen met namen als ‘Esteban’ en ‘Lomaza’. Met 747 meter niet superhoog. Zoiets als ‘Signal de Botrange’, met z’n 700 meter toch maar mooi het dak van het Koninkrijk België.

Plaza, Tudela
Last stretch along the Rio Ebro, I spotted an otter in the river.
The church in Tauste.
On the road to Castejon de Valdejasa




The next day becomes a bit tight on food.
I could feed myself more or less with half a baguette in the morning, but the rest of the day I had to make do with my last biscuits.
In Sierra De Luna, the first village I encountered, I didn’t really try yet to find something, but I don’t think there was anything.
Lad Pedrosas had a water fountain on the modest Plaza Constitucion, where I could refill the bottles, wash some clothes and myself (the plaza is deserted). There was even a bar in the village, but I reckoned to find a shop in one of the upcoming villages.
But both Piedratajada (bar closed), Tormos (just a church and some small holiday houses) and Ortilla had nothing. There was a bar open in Ortilla where I had a coke and an Aquarius. After twenty minutes, the bartender said he was going to close. He was also a farmer and had to go to work. He was really impressed about my trip and wouldn’t let me pay a thing. That I may still enjoy this as an old gray man.
In the next village, Lupinen was a shop according to the farmer.
That was correct, but it was only open on Monday, Wednesday and Friday from 11 am to 1 pm. It was Tuesday 4.30 pm. Also Esquedas didn’t have shop, but it had a Repsol petrol station on the A-132 where I could buy over priced bread, hesp and water.
In Esquedas, join ‘Camino Sant Jaume’.
A little beyond the town is an impressive building, Castillo … ..
A bit further I pitch the tent near the foot of the Peña Gratal.
Magnificent view, beautiful sunset, wise decision to leave the Camino del Ebro.

De volgende dag wordt het een beetje krap wat eten betreft.
Met een half stokbrood kan ik me ’s ochtends nog wel enigszins voeden, maar de rest van de dag waren het men laatste koekjes.
In Sierra De Luna, het eerste dorpje dat ik tegen kwam deed ik nog niet men best om iets te vinden, maar ik denk ook niet dat er iets was.
Lad Pedrosas had een waterfontein op de bescheiden Plaza Constitucion waar ik gelukkig wel men bidons kon bijvullen, men kleren en mezelf wat waste (de plaza is uitgestorven). Er was zelfs een bar in het dorpje die open was, maar ik rekende op een winkeltje in één van de komende dorpjes.
Maar zowel Piedratajada (bar closed), Tormos (enkel kerkje en enkele vakantiebunkers), als Ortilla hadden niets. In Ortilla was er wel een cafeetje open waar ik een cola en een Aquarius nuttigde. Na twintig minuutjes ter plaatse te zijn vertelde de barman dat hij ging sluiten. Hij was ook boer en moest gaan werken. Hij vond men tocht fantastisch en ik mocht absoluut niet betalen. Dat ik dat als oude grijsaard nog mag meemaken.
In het volgende dorp, Lupinen was wel een winkeltje, vertelde de boer.
Dat klopt, maar dit was enkel op maandag, woensdag en vrijdag geopend van 11u00 tot 13u00. Het was nu dinsdag 16u30. Ook in Esquedas is er geen winkeltje, maar wel een Repsol tankstation aan de A-132 waar ik overprijsd brood, hesp en water kon kopen.
In Esquedas pik de ‘Camino Sant Jaume’ op.
Iets voorbij het stadje staat een indrukwekkend gebouw, Castillo…..
Een eindje verder zet ik de tent op aan de voet van de Peña Gratal
Magnifiek uitzicht, mooie zonsondergang, wijze beslissing om de Camino del Ebro te verlaten.

Embalse de la Sotoner


‘La Atalaya de Tormos’, a tower built around the year 1000.
Heading towards the Pyreneen foothills.
Nice camp below Peña Gratal.

After Huesca follows a steep climb, after which I get back into agricultural area. Good camping spots are hard to find.
The forecast predicted lots of wind and rain, so I need a well sheltered place.

May 18th promised to be a day with lots of wind and rain.
I succeed in getting up early (half past eight), packing my stuff and having breakfast before it started to rain.
After 154 meters, I have a flat tire and …. it starts to rain.
Only for a while and I reach the village of Berbegal early morning. The sky behind me is pitch black.
As an eternal optimist I go to the pub thinking I can just wait it out.
Rain continues and I decide to go to the (pilgrims) albergue, which appears to be the only accommodation opportunity in the village.
I assume that it will be very quiet here, as I meet almost no pilgrims on this pilgrimage route.
However, there are also two Romans staying here. Construction workers. Very friendly boys according to the lady that receives me in the albergue. Such an albergue is unmanned the rest of the day, it is not a hotel with a reception desk.

The Romans have the only twin room at their disposal. Only the dormitory for 9 people is available for me.

Just after I checked in, and the lady left, the Romans arrive. An Eric Cantona look alike with arms full of tattoos and a fat guy with hair halfway to his back, shaved on the side.
I still hope for the best for a while, but then the first one goes to take a shower.
Loudly spitting in the shower, while the other ones is chain smoking in the kitchen.
They occupy the whole place, walk in their underpants, loudly play stupid movies or on youtube, call loudly with (I think) the home front. Then they start to drink.
Amazingly, how that kind of marginal alcoholics always succeed to get drunk within twenty minutes, from a minimum amount of low quality alcohol.
They start burping and making a lot of noise. Talking at normal volume to each other is no longer possible.
Am I ‘high sensitive’, or do these kind of things get on the nerves of any normally developed human being ?
I vow never ever to stay in this kind of place again, never, never. I rather stay in a bus shed.

There is also a Spanish hiker with whom I share the dormitory, a Johan Vande Lanotte look-a-like (one of Belgium’s innumerable incompetent and corrupt politicians). The Spanish hiker can’t help that of course.

Just when the Spanish hiker and I went to sleep, the Romanian Eric Cantona entered and declared he was going to sleep in the dorm as well. I look at him and he said he does not snore.
You already know what’s going to happen then.

Eric Cantona snored loudly all night and went to the toilet twice.
I put music in my ears. Volume at 20 to get over the snoring.

Na Huesca volgt een steile klim, waarna ik opnieuw in landbouwgebied terecht kom en het weer even zoeken is naar plaatsje.
Er wordt regen en best wat wind voorspeld, dus heb ik een plaatsje met wat beschutting nodig.

18 mei beloofde een dag met veel wind en regen te worden.
Ik slaag er per grote uitzondering in om een keertje vroeg op te staan (half acht) en alles in te pakken en te ontbijten voor het begint te regenen.
Na 154 meter heb ik een platte band en begint het daadwerkelijk regenen.
Niet te lang gelukkig en ik bereik reeds late voormiddag het dorpje Berbegal. De hemel achter me ziet pekzwart.
Als eeuwige optimist trek ik naar de kroeg en denk het slechte weer even uit te zitten.
De regen houdt aan natuurlijk en ik beslis om naar de (pelgrims) albergue te gaan, wat de enige overnachtingsmogelijkheid blijkt te zijn in het dorpje.
Ik ga ervan uit dat het heel rustig zal zijn hier, aangezien ik op deze pelgrimsroute bijna geen pelgrims ontmoet.
Er blijken echter ook twee Roemen te verblijven, arbeiders die hier in de bouw werken. Heel vriendelijke jongens volgens het madameke dat me binnenlaat in de albergue. Zo’n albergue is voor de rest onbemand, het is geen hotel.

De Roemenen hebben de enige twee-persoonskamer tot hun beschikking. Er is enkel nog de slaapzaal voor 9 personen.

Juist als ik goed en wel ‘ingecheckt’ ben en het madammeke verdwenen is, arriveren de Roemenen. Een Eric Cantona look alike met armen vol tattoos en een papzak met haar tot halverwege zen rug, weggeschoren aan de zijkant.
Heel even heb ik nog hoop, maar dan gaat de eerste douchen.
Rochelen in de douche dat het een lieve deugd is, terwijl de andere sigaretten zit te paffen in de keuken.
Ze eigenen zich de hele plaats toe, lopen in hun onderbroek, spelen luid debiele filmpjes of op Youtube, bellen luid roepend met (denk ik) het thuisfront. Dan beginnen ze te zuipen.
Verbazingwekkend hoe dat soort marginale gewoontezuipers er steeds in slaagt om binnen de twintig minuten mits een minimale hoeveelheid lage kwaliteitsalcohol toch dronken te worden.
Nu dienen er ook boeren gelaten te worden. En meer lawaai natuurlijk. Normaal tegen mekaar praten blijkt niet meer mogelijk.
Zou ik nu ‘hoogsensitief’ zijn, of werkt dit soort zaken elk normaal ontwikkeld mens op de zenuwen ?
Ik neem me voor om nooit, nooit, onder geen enkel beding nog te overnachten in dit soort gelegenheden. Nog liever in een buskotje dan.

Er arriveert ook nog een Spaanse wandelaar waarmee ik de slaapzaal deel, een Johan Vande Lanotte look-a-like. Daar kan de beste man natuurlijk niets aan doen.

Juist als de Spaanse wandelaar en ik zijn gaan slapen komt de Roemeense Eric Cantona binnen en verklaard dat hij ook hier gaat slapen. Ik bekijk hem eens, en hij verklaart dat hij niet snurkt.
Dan weet je al wat er gaat gebeuren….

Eric Cantona heeft de hele nacht luid gesnurkt en is tussendoor twee keer naar ’t toilet geweest.
Ik steek muziek in m’n oren. Volume op 20 om boven het gesnurk uit te komen.





5:15 am.
At 5:15 the light goes on and Johan Vande Lanotte is packing his backpack.
“What’s up ?” I ask.
He says he’s leaving. After 8 o’clock it becomes too hot, according to him.
Man, it’s still dark outside!
“It won’t get any hotter than 18 degrees today, I told you that last night. Go back to sleep ! “I tell him.
Of course he doesn’t listen.

These kinds of people need to be protected against themselves.
If I ever become minister of tourism in Spain, I immediately make a law banning people to get out of bed before 8 o’clock. From 8 am to 11 am there is a mandatory breakfast. You probably don’t want to know how many of those “pilgrims” are leaving on an empty stomach in the middle of the night. You may leave your accommodation between 10 and 12 o’clock, after the sun has sufficiently warmed up everything.

A while ago, I stopped in a village at an albergue. A paper at the entrance mentioned you had to leave in the morning between 6.30 and 7.45 !!
So they’ll throw you out on the street before dawn.
How crazy should it be?

At 9 o’clock I get up and look through the window. Gorgeous weather, steel blue sky. But still very fresh. Poor Johan.
I leave at 12 o’clock. I can see a lot of fresh snow has fallen on the Pyrenean mountain tops north of here. The weather Gods rewards me today with super-pleasant temperatures and a solid backwind.
At Alfarràs, I enter another region, Catalonia.

Om 5u15 gaat het licht aan en staat Johan Vande Lanotte naast zen bed zen rugzak in te laden.
“Wat gebeurt er ?” vraag ik.
Hij vertelt dat hij gaat vertrekken. Vanaf 8 uur ’s ochtends wordt het te warm volgens hem.
Man, het is nog donker buiten !
“Het wordt vandaag niet warmer dan 18 graden, dat heb ik je gisteravond al verteld. Terug je bed in !”, zeg ik hem.
Hij luistert natuurlijk niet.

Dit soort mensen moet dringend tegen zichzelf beschermd worden.
Als ik ooit minister van tourisme word in Spanje, vaardig ik onmiddellijk een wet uit waarbij het verboden wordt om voor 8 uur uit je bed te komen. Van 8 tot 11 uur is er verplicht ontbijt. Je wilt waarschijnlijk niet weten hoeveel van die ‘pelgrims’ midden in de nacht met een lege maag op pad gaan. Er mag vertrokken worden tussen 10 en 12 uur, als het zonnetje al wat kans gekregen heeft alles op te warmen.

Een tijd terug stopte ik in een dorpje eens aan een albergue. Daar hing een papier aan de ingang dat je ’s morgens moest vertrekken tot 6u30 en 7u45 !!
Daar smijten ze je dus voor dag en dauw de straatstenen op.
Hoe gek moet het worden ?

Om 9 uur sta ik op en piep eens door het raam. Schitterend weer, staalblauwe hemel. Maar nog wel heel frisjes. Ocharme de Johan.
Ik vertrek om 12u. Op de Pyreneeëntoppen in de verte is duidelijk te zien dat er een pak sneeuw bijgevallen is.
De weergoden belonen me met super-aangename temperaturen én een stevige rugwind.
Ter hoogte van Alfarràs rijd ik opnieuw een andere regio in, Catalonië.


Between Alfarràs and Balaguer I meet the only other cyclist on this route. He ’s riding against the wind, I’m the one having it in the back for once.
In the town of Tarrega, this northern option of the Camino Catalan joins the one that runs along the Ebro river. The choice to turn north at Tudela and take this camino was a good one. Beautiful views of the still snowy Pyrenees, quiet gravel roads, and a generally easy, hilly route (west of Huesca, towards Pamplona it gets more harder).

A little after the town of Cervera, home of the motor racer Marc Marquez, the cable of my front derailleur breaks. I also keep getting flat tires, with holes tso small I can’t find them. Also the brakes are finished.
Time for a new visit to the bicycle shop. I stay overnight in Igualada to visit the shop on Monday morning. He didn’t feel like replacing the chain rings and cassette, so it was just a new chain, rear tire, brakes and derailleur cable. In a cafe around the corner, served by a Chinese couple, I breakfasted while repairing a bicycle. A policeman was enjoying one beer whilst chatting with the other customers. How beautiful this is still possible here.
In Belgium and many other parts of the world today, a picture would be taken, shared on social (sic) media, picked up by the regular media after which witch hunt would follow on the good man with the necessary ‘ sanctions “, a lot of of blablabla about “examplary rolls”, while this man, if it ever became necessary, would probably work infinitely much more efficiently than when he would drink a coffee in robocop style, looking around. While that is what is required today.

Tussen Alfarràs en Balaguer kom ik de enige andere fietser tegen op deze route. Hij heeft wind tegen, ik wind mee voor een keer.
In het plaatsje Tarrega komt deze noordelijke variant van de Camino Catalan opieuw samen met deze die via de Ebro loopt. De keuze om ter hoogte van Tudela af te buigen en deze variant te nemen was de goeie. Mooie uitzichten op de nog besneeuwde Pyreneeën toppen, steeds rustige gravelweggetjes en al bij al ook een makkelijke, slechts heuvelachtige route (ten westen van Huesca, richting Pamplona wordt deze wel zwaarder).

Iets voorbij het stadje Cervera, thuisbasis van de motorracer Marc Marquez, breekt de kabel van men voorderailleur. Ik blijf ook constant platte banden rijden, met gaatjes die achteraf onvindbaar blijken. Ook de remmen zijn weer op het einde van hun Latijn.
Hoog tijd dus voor een nieuw bezoek aan de fietsenmaker. Ik overnacht in Igualada en sta op maandagochtend 10 uur bij de fietsenmaker. Hij bleek geen zin te hebben om de tandwielen voor en de cassette te vervangen, dus bleef het bij een nieuwe ketting, achterband, remmen en derailleurkabel. In een cafeetje om de hoek, uitgebaat door een Chinees koppel ontbijt ik terwijl men fiets gerepareerd wordt. Een politieman zit gemoedelijk een pintje te drinken aan de toog en te keuvelen met de andere klanten. Hoe mooi dat dit nog kan hier.
In België en vele andere delen van de wereld zou daar tegenwoordig een foto van genomen worden, op ‘sociale (sic) media’ gedeeld worden, opgepikt worden door de reguliere media, waarop een heksenjacht op de brave man zou volgen, met de nodige ‘sancties’, een boel blablabla over ‘voorbeeldrollen’, terwijl deze man, als het ooit nodig moest blijken waarschijnlijk oneindig veel efficiënter tewerk zou gaan dan wanneer hij in robocop stijl een koffie zou komen drinken, stuurs om zich heen kijkend. Terwijl dat toch is wat tegenwoordig verlangt wordt.




Catalonia’s most famous mountain is really worth a visit. You ‘ll have to accept the busloads of tourists coming from Barcelona, ​​just 45 km from here, on day trips. There ’s also a train station spitting out tourists.
I stay 2 nights at the ‘zona de acampada’, not accessible for cars and caravans, so it’s quiet. I have the time to climb to the highest mountain peak, Jeroni. Absolutely worth the effort.

Wow !
Cataloniës meest fameuze berg is echt de moeite van een bezoekje waard. Je moet er wel vele busladingen toeristen bijnemen die vanuit Barcelona, amper 45 km hiervandaan, op daguitstap komen. Er is ook een treinstation dat de toeristen uitspuwt.
Ik blijf 2 nachtjes op de ‘zona de acampada’, niet toegankelijk voor auto’s en caravans, dus rustig. Zo heb ik de tijd om naar de hoogste top van de berg, Jeroni te klimmen. Absoluut de moeite.

First view of Sierra de Montserrat
Sierra de Montserrat
Ermita de Sant Joan
Inside Ermita de Sant Joan.




The needle of Cavall Bernat, look at the people at the top for height reference.
View from ‘Jeroni’, highest point of the Sierra de Montserrat.



Inside the monastery of Montserrat, a Benedictine retreat.





After Montserrat I cycle via gravel roads and singletracks towards Manresa. If I have understood it correctly, this is the place where the Jesuit Order originated.

After Artès I meet another cyclist, Alex from Barcelona. He has a ten-week holiday and wants to ride to Venice. In the evening we camp just under a pass, which descent takes us to Vic.
Alex decided to take the train back home the next day.
Vic is a pleasant little town where I hang around for two hours.

In the afternoon, it’s very hot, I climb into spectacular Serra de Cabrera, a western movie style mountain rangewith its angular shapes. I ‘m camping at the top, just under the Cingles d’Aiats, a spectacular cliff. Hopefully it will cool down a bit tonight.

Na Montserrat fiets ik over gravelweggetjes en singletracks richting Manresa. Als ik het allemaal goed begrepen heb is dit de plaats waar de Jezuïetenorde ontstaan is.

Na Artès kom ik een andere fietser tegen, Alex uit Barcelona. Hij heeft een tiental weken de tijd en wil naar Venetië fietsen. ’s Avonds kamperen we juist voor een pass waarvan de afdaling ons naar Vic brengt.
Alex besluit de volgende dag in Vic om de trein terug naar huis te nemen.
Vic is een aangenaam klein stadje waar ik een tweetal uurtjes rond blijf hangen.

’s Namiddags, onder een loden hitte klim ik naar spectaculaire Serra de Cabrera in, een bergketen die wat Amerikaans aandoet door z’n hoekige vormen. Kamperen doe ik op de top, juist onder de Cingles d’Aiats, een spectaculaire klif. Hopelijk koelt het hier wat af vannacht.

The cathdral of Manresa
The sanctuary over ‘Cova de Sant Ignasi’, the most important site related with Sant Ignatius.
The plaza in Vic.


Inside the Cathedral in Vic.


That’s where I’m gonna camp tonight 🙂



From Olot I slowly descend taking the ‘via verde’.
I camp thirty kilometers before Girona, because I’m afraid of not finding a place closer to the city.
I wasn’t really looking forward cycling into a bigger town like Girona, but eventually it turned out to be one of the most beautiful acces roads into a city, via the via verde. The city’s historic center is also pretty and cozy. Leaving Girona is also easy, following the river.

I drive to Figueres, famous for the Dali museum. Around noon time, I am at the museum. It is open every day, also on Sundays and public holidays. Except on Monday.
Today it’s Monday.
Never mind, I’ll continue to Cap de Creus. Just before the Cape is the famous ‘Monestir de St. Pere De Rodes’, also the starting point of the ‘Camino Catalan’.
The abbey is open every day, also on Sundays and public holidays. Except on Monday.
It’s still Monday.

No worries. I descend to the coastal village of ‘El Port de Selva’, quickly get some groceries at the Spar and climb tinto he Cap Cap de Creus Natural Park. Half an hour before sunset I find a spot for the tent.

Van Olot daal ik via een via verde langzaam af.
Ik kampeer een dertigtal kilometer voor Girona, omdat ik schrik heb dichterbij de stad misschien geen plaatsje te vinden.
Ik keek niet echt uit om Girona binnen te rijden, maar uiteindelijk bleek het één van de mooiste toegangswegen tot een stad, via die via verde. Het historisch centrum van de stad is ook knap en gezellig. Girona verlaten gaat ook vlotjes, langs de rivier.

Ik rij nu naar Figueres, bekend vanwege het Dali museum. Rond de middag sta ik aan het museum. Het is alle dagen geopend, ook op zon- en feestdagen. Behalve op maandag.
Vandaag is het maandag.
Never mind, dan fiets ik alvast verder naar Cap de Creus. Juist voor de Kaap staat het bekende ‘Monestir de St. Pere De Rodes’, tevens het begintpunt van de ‘Camino Catalan’.
De abdij is alle dagen geopend, ook op op zon- en feestdagen. Behalve op maandag.
Het is nog steeds maandag.

Niet getreurd. Ik daal af naar het kustdorpje ‘El Port de Selva’, doe snel wat boodschappen in de Spar en klim het Natuurpak Cap de Creus in. Een half uurtje voor zonsondergang vind ik een plekje voor de tent.


The via verde from Olot to Girona.






The “Torre Galatea”, an extension of the Dali museum, named in honor of his wife Gala. Dali decorated the top of the building with eggs, symbol of future life and filled the front with loaves of bread as symbols of basic nutrition. This place was the artist’s residence until he died on 23rd January 1989.






‘Monestir de St. Pere De Rodes with the Mediterranean in the back’

The ride to Cap de Creus (with difficult off-road descent and pushing and dragging the bike up the narrow path again) takes place under a cloudy sky. Over the past few weeks, I have cycled the largest possible width of Spain, from the westernmost point, Cap Finisterra to the most eastern point, Cap de Creus. At both ends it was a bit cloudy, but in between, I had beautiful sunny and warm weather.

After hanging around a bit at the Cape, I cycle around the southern part of the peninsula to the town of Cadaquès. Here you can visit the house where Dali lived, overlooking the bay.
Apparently you have to book your visit online. There is no place available for the next 10 days.
Because it’s raining a bit, I decide to leave Cadaquès by road instead of the off-road variant.
A four-mile climb.
The peninsula is mainly visited by the French. If they are representative of what I will encounter in France later on, there ‘ll be big problems.
On this four-kilometer-long climb my life has been more often endangered than the past 6,000 kilometers in Spain. What a bunch of incompetent drivers !
At the top, I take a gravel road into the natural park and camp near the place where I slept the previous night.

De rit naar Cap de Creus (met zware afdaling en klauterpartij weer naar boven over een smal paadje) vindt plaats onder een bewolkte hemel. De voorbije weken heb ik de grootste mogelijke breedte van Spanje gefietst, van het meest westelijke punt, Cap Finisterra naar het meest oostelijke punt, Cap de Creus. Aan beide uiteinden was het even bewolkt, maar ertussenin heb ik voornamelijk prachtig zonnig en warm weer gehad.

Na wat aan de Kaap rond gehangen te hebben, fiets ik om het zuidelijke deel van het schiereiland naar het plaatsje Cadaquès. Hier kan je het huis bezoeken waar Dali woonde, met uitzicht op de baai.
Blijkbaar moet je je bezoek online reserveren. Er is geen plaats vrij de komende 10 dagen.
Omdat het een beetje regent besluit ik om Cadaquès via de weg te verlaten in plaats van de off-road variant.
Een klimmetje van vier kilometer.
Het schiereiland wordt voornamelijk bezocht door Fransen. Als zij representatief zijn voor wat ik straks in Frankrijk ga tegenkomen, beloven daar grote problemen van te komen.
Op deze vier kilometer lange klim is mijn leven vaker in gevaar gekomen dan de voorbije 6.000 kilometer in Spanje. Wat een bende incompetente chauffeurs !
Op de top neem ik alras een steenslagpad het natuurpark in en kampeer vlakbij het plaatsje waar ik de voorbije nacht al sliep.







After another stop in El Port de la Selva I take the main road to Llança. Again, the cars speeding dangerously close next to me. Again, they’re mainly French. I ‘ve never experienced this with Spanish drivers.

Eight months ago I started this trip on the Iberian Peninsula in Hondarribia. The first kilometers were tthe same as the last kilometers of the ‘Transpirenaica’ route, which I cycled back in 2014. It is pure coincidence, but also very appropriate to finish this period by cycling the first 20 kilometers of Transpirenaica.
From Llança I climb the hills to Espolla where IK leave the Transpirenaica and turn to the north, direction Coll de Banyuls.
Dutch cycling legend Frank van Rijn described this route here:

Na een nieuwe stop in El Port de la Selva fiets ik over de hoofdweg naar Llança. Opnieuw scheuren de auto’s gevaarlijk dicht langs me. Opnieuw zijn het Fransen. Dit heb ik nooit meegemaakt met Spaanse chauffeurs.

Acht maand geleden startte ik deze trip op het Iberisch Schiereiland in Hondarribia. Men eerste kilometers vielen toen samen met de laatste kilometers van de ‘Transpirenaica’ route, die ik in 2014 fietste. Het is zuiver toeval, maar ook heel toepasselijk om deze periode af te sluiten door de eerste 20 kilometer van de Transpirenaica te herdoen.
Van Llança klim ik de heuvels in naar Espolla, waar ik de Transpirenaica route opnieuw verlaat en noordwaarts richting de Coll de Banyuls fiets.
Fietsfrootmeester Frank van Rijn beschreef deze route hier:



View to El Port de Selva.
The church in Espolla.
On top of a low Pyrene crossing.

Northeast Spain:
Distance: 957 km
Average km per cycling day: 51,73 km
Altimeter: 11.997 m

Nights slept inside: 2
Nights slept outside: 18 (all wild camping)
Flat tires: 6

The gps track of the entire width of Spain, from Cabo de Finisterra, the countries’ most western point to the eastern most point Cap de Creus can be downloaded from Wikiloc